Yunus dengiz tubida

Baliqning ichida Yunus choʻkayotgan odamdek iltijo qiladi: boshiga suv oʻtlari oʻralgan, yerning darvozalari ortidan yopilgan. U jonini chuqurdan olib chiqqani uchun Otamizga shukr qiladi. Va'da qilganini bajarishga ont ichadi, baliq esa uni quruqlikka qusib tashlaydi.

2-bob.

Shunda Yunus baliqning qornidan Otamizga ibodat qildi: Kulfatimda Otamni chaqirdim, U menga javob berdi; goʻr qaʼridan yordam soʻrab faryod qildim, Sen ovozimni eshitding. Sen meni tubsizlikka, dengizlar qaʼriga uloqtirding, oqimlar atrofimda aylandi; Sening barcha toʻlqinlaring, mavjlaring ustimdan oshib oʻtdi. Shunda men dedim: “Men Sening huzuringdan haydab chiqarildim; shunga qaramay, muqaddas maʼbadingga yana nazar solaman.” Suvlar meni oʻlim yoqasiga qadar qamrab oldi; tubsizlik meni oʻrab oldi; boshimga dengiz oʻtlari chirmashdi. Men togʻlar ildiziga qadar choʻkib ketdim; yer ortimdan darvozalarini abadiy berkitdi. Lekin Sen hayotimni oʻradan olib chiqding, Otam. Jonim uzilay deb turganda, Otamni esladim, ibodatim Senga, muqaddas maʼbadingga koʻtarildi. Qadrsiz butlarga yopishib olganlar oʻzlariga nasib etishi mumkin boʻlgan sevgidan yuz oʻgiradilar. Lekin men Senga shukronalar aytib qurbonlik keltiraman; bergan har bir nazrimni bajaraman. Najot Otamizdandir!

Shunda Otamiz baliqqa gapirdi, u Yunusni quruqlikka qusib tashladi.