Yunus qochgan daʼvat

Paygʻambar Isroilning dushmanlariga vaʼz qilish haqidagi Otaning chaqiruvidan qochadi, katta baliq uni yutib yuboradi va u — istar-istamas — Otamizning shafqati oʻzinikidan ancha kengroq ekanini bilib oladi.

1-bob.

Otamizning kalomi Amitay oʻgʻli Yunusga shunday nozil boʻldi:

“Oʻrningdan tur, oʻsha buyuk shahar — Naynavoga bor va unga qarshi nido qil, chunki ularning yovuzligi Mening huzurimga koʻtarildi.”

Lekin Yunus Otamizning huzuridan qochib, Tarshishga joʻnamoqchi boʻldi. U Yaffaga tushdi, Tarshishga ketayotgan bir kemani topdi, kema haqini toʻlab, Otamizning huzuridan uzoqlashib, ular bilan Tarshishga ketish uchun kemaga chiqdi.

Shunda Otamiz dengizga kuchli shamol yubordi; dahshatli boʻron turdi va kema sinib ketay deb qoldi. Kemachilar dahshatga tushib, har biri oʻz xudosiga faryod qila boshladi. Kemani yengillatish uchun yukni dengizga tashladilar. Yunus esa kemaning ichkarisiga tushib, qattiq uyquga ketgan edi. Kema boshligʻi kelib, unga dedi: “Qanday uxlab yotibsan? Oʻrningdan tur, xudoyingga iltijo qil! Balki u bizni oʻylab qolar, shunda halok boʻlmaymiz.”

Odamlar bir-biriga: “Qani, bu kulfat boshimizga kim tufayli kelganini bilish uchun qurʼa tashlaylik,” deyishdi. Ular qurʼa tashlashdi va qurʼa Yunusga tushdi. Ular unga: “Ayt-chi, bu kulfatni boshimizga keltirgan sen — nima ish qilasan? Qayerdan kelyapsan? Yurting qayer? Qaysi xalqdansan?” deyishdi.

U javob berdi: “Men ibroniyman. Men Otamizdan — dengiz bilan quruqlikni yaratgan samoviy Otadan qoʻrqaman.”

Shunda odamlar dahshatga tushib: “Sen nima qilib qoʻyding?” deyishdi. Chunki ular uning Otamizning huzuridan qochayotganini bilishardi, zero u buni oʻzlariga aytgan edi.

Keyin ular unga: “Dengiz biz uchun tinchishi uchun seni nima qilaylik?” deyishdi, chunki dengiz borgan sari qutirardi.

U ularga dedi: “Meni koʻtarib, dengizga tashlanglar, shunda dengiz siz uchun tinchiydi. Bu dahshatli boʻron men tufayli boshingizga kelganini bilaman.”

Buning oʻrniga odamlar quruqlikka yetib olish uchun jon-jahdlari bilan eshkak eshdilar, lekin uddalay olmadilar, chunki dengiz ularga qarshi borgan sari qutirardi. Shuning uchun ular Otamizga nido qilishdi: “Iltijo qilamiz, ey Xudo, bu odamning joni uchun bizni halok qilmagin. Begunoh qon uchun bizni aybdor qilmagin, zero Sen Oʻzing xohlaganingni qilding.” Keyin ular Yunusni koʻtarib, dengizga uloqtirdilar va qutirgan dengiz tinchidi. Shunda odamlar Otamizdan qattiq qoʻrqib, Otamizga qurbonlik keltirdilar va nazrlar qildilar.

Otamiz esa Yunusni yutib yuborishi uchun ulkan bir baliqni tayinladi. Yunus uch kunu uch kecha baliqning qornida boʻldi.