Timbalan kang Dioncati Yunus
Sawijining nabi mlayu saka timbalané Rama supaya martakaké marang mungsuhé Israel, diuntal iwak gedhé, lan sinau—kanthi abot ati—yèn welas asihé Rama kita luwih amba tinimbang welas asihé dhéwé.
1 1Kacarita ana pangandikane Rama kita kang rawuh marang Yunus, anake Amitai, mangkene:
2“Tangia, lungaa menyang Niniwe, kutha gedhe iku, sarta sesambata nglawan kutha mau, awit pialane wis sumengka tekan ngarsaKu.”
3Nanging Yunus budhal arep mlayu menyang Tarsis, ngedohi ngarsane Rama kita. Dheweke mudhun menyang kutha Yopa, nemu prau kang arep menyang Tarsis, banjur mbayar ragade, tumuli munggah ing prau arep bebarengan menyang Tarsis, ngedohi ngarsane Rama kita.
4Nuli Rama kita nekakake angin gedhe marang sagara; banjur ana prahara kang nggegirisi, nganti praune meh ajur. 5Para kelasi padha giris banget, siji-sijine padha sesambat marang allahe dhewe-dhewe. Momotane prau padha dibuwang menyang sagara, supaya praune entheng. Nanging Yunus wis mudhun menyang jero prau, lan turu kepati ana ing kono. 6Juru mudhine prau banjur marani lan kandha: “Kena apa kowe kok turu? Tangia, nyuwuna marang allahmu! Bokmanawa dheweke bakal nggatekake kita, satemah kita ora padha tumpes.”
7Wong-wong mau banjur padha sapocapan: “Ayo kita padha mbuwang undhi, supaya kita ngerti sapa kang njalari bilai iki tumiba marang kita.” Banjur padha mbuwang undhi, lan undhine tiba ing Yunus. 8Wong-wong mau banjur padha takon marang dheweke: “Kandhakna marang aku kabeh—kowe kang njalari bilai iki tumiba marang aku kabeh—apa gaweyanmu? Kowe saka ngendi? Negaramu apa? Kowe iku turune bangsa apa?”
9Wangsulane: “Aku iki wong Ibrani, lan aku ngabekti marang Rama kita, Ramaning swarga, kang nitahake sagara lan dharatan.”
10Wong-wong mau banjur padha giris banget sarta padha takon: “Yagene kowe kok tumindak mangkono?” Awit wong-wong mau padha ngerti, yen Yunus lagi mlayu ngedohi ngarsane Rama kita, amarga Yunus wis ngandhani marang wong-wong mau.
11Banjur padha takon marang dheweke: “Kowe kudu dakapakake, supaya sagarane dadi anteng tumrap aku kabeh?”—awit sagarane saya suwe saya ngamuk.
12Wangsulane marang wong-wong mau: “Aku angkaten lan buwangen menyang sagara, temah sagarane bakal anteng tumrap kowe kabeh. Aku ngerti yen prahara gedhe iki nekani kowe kabeh marga saka aku.”
13Ewasemono wong-wong mau isih padha ngayuh kanthi rosa arep tekan dharatan, nanging ora bisa, awit sagarane saya ngamuk nglawan wong-wong mau. 14Mulane banjur padha sesambat marang Rama kita: “Dhuh Gusti Allah, mugi kawula sampun ngantos pejah margi mendhet nyawanipun tiyang punika. Sampun ngantos Paduka ngetrapaken dosaning rah ingkang resik dhateng kawula, awit Paduka sampun nindakaken punapa ingkang dados karsa Paduka.” 15Banjur padha ngangkat Yunus lan dibuwang menyang sagara, temah sagara kang ngamuk mau dadi anteng. 16Wong-wong mau banjur padha ngabekti banget marang Rama kita, sarta padha nyaosake kurban marang Rama kita lan padha ngucapake nadar.