ଗଭୀର ଜଳରେ ଯୂନସ

ମାଛର ପେଟ ଭିତରୁ ଯୂନସ ଜଣେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ମଣିଷ ପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି — ମୁଣ୍ଡରେ ସମୁଦ୍ର ଶୈବାଳ ଗୁଡ଼ାଇ ହୋଇଛି ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଦ୍ୱାରସବୁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ବନ୍ଦ — ଏବଂ ଗର୍ତ୍ତରୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଉଠାଇ ଆଣିଥିବାରୁ ଆମର ପିତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଯାହା ମାନତ କରିଥିଲେ ତାହା ପୂରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି, ଏବଂ ମାଛ ତାଙ୍କୁ ଶୁଖିଲା ଭୂମିରେ ଉଦ୍‌ଗାର କରିଦିଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 2।

ସେତେବେଳେ ଯୂନସ ମତ୍ସ୍ୟ ଉଦରରୁ ଆପଣା ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, ମୁଁ ଆପଣା ବିପଦରେ ପିତାଙ୍କୁ ଡାକିଲି, ଆଉ ସେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; କବରର ଉଦରରୁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ରବ ଶୁଣିଲ। ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଗଭୀର ଜଳରେ, ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟସ୍ଥଳରେ ନିକ୍ଷେପ କଲ, ଆଉ ସ୍ରୋତ ମୋʼ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ତୁମ୍ଭର ସମସ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଓ ଊର୍ମିମାଳା ମୋʼ ଉପର ଦେଇ ବହିଗଲା। ସେତେବେଳେ ମୁଁ କହିଲି, ‘ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଅଛି; ତଥାପି ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ତୁମ୍ଭର ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଅନାଇବି।’ ଜଳରାଶି ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଆଚ୍ଛାଦନ କଲା; ଗଭୀର ଜଳ ମୋତେ ବେଷ୍ଟନ କଲା; ସମୁଦ୍ର-ଶୈବାଳ ମୋʼ ମସ୍ତକରେ ବେଷ୍ଟିତ ହେଲା। ମୁଁ ପର୍ବତଗଣର ମୂଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଳକୁ ବୁଡ଼ିଗଲି; ପୃଥିବୀ ଆପଣା ଦ୍ଵାର ମୋʼ ପଛରେ ଅନନ୍ତକାଳ ନିମନ୍ତେ ବନ୍ଦ କଲା। ମାତ୍ର ହେ ମୋହର ପିତଃ, ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଜୀବନକୁ ଗର୍ତ୍ତରୁ ଉଠାଇ ଆଣିଲ। ମୋହର ଜୀବନ ଯେତେବେଳେ ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲି, ଆଉ ମୋହର ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ, ତୁମ୍ଭର ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିର ନିକଟକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ଅସାର ପ୍ରତିମାଗଣରେ ଆସକ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କର ହୋଇପାରିବା ପ୍ରେମରୁ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି। ମାତ୍ର ମୁଁ କୃତଜ୍ଞତାର ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ତୁମ୍ଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବଳିଦାନ କରିବି; ମୁଁ ଆପଣାର କୃତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାନତ ପାଳନ କରିବି। ପରିତ୍ରାଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଅଟେ!

ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ମତ୍ସ୍ୟକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଆଉ ତାହା ଯୂନସଙ୍କୁ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ଉଦ୍ଗାର କରି ପକାଇଲା।