Kasempetan Kadua
Pangandika Rama urang datang kadua kalina sarta Yunus indit, leumpang sapoe asup ka Niniwe pikeun ngumumkeun opat puluh poe deui kota bakal digulingkeun. Sakabeh kota percaya, raja ninggalkeun tahtana make karung jeung lebu, sarta ningali maranehna malik, Allah henteu ngabinasakeun maranehna.
3 1Tuluy pangandika Rama urang sumping deui ka Yunus pikeun kadua kalina, saurna:
2“Geura hudang, jung ka Ninewe, kota nu kacida gedena tea, tuluy wawarkeun amanat nu rek ditepikeun ku Kami ka maneh.”
3Yunus tuluy hudang, indit ka Ninewe, sakumaha nu geus didawuhkeun ku Rama urang. Ari Ninewe teh kota nu kacida legana — kudu tilu poe pikeun ngaliwatanana. 4Sanggeus leumpang sapoe lilana asup ka jero kota, Yunus tuluy ngagorowok, “Opat puluh poe deui, Ninewe bakal digulingkeun!” a a v4 Kecap “digulingkeun” teh dihaja ngandung harti rangkep — bisa hartina ditumpurkeun atawa dibalikkeun (robah jadi hade), hiji ironi anu dilaksanakeun ku sesa eusi pasal ieu.
5Urang Ninewe palercaya ka Allah. Maranehna ngayakeun puasa sarta marake pakean karung, ti nu pangluhurna nepi ka nu panghandapna.
6Waktu beja eta nepi ka raja Ninewe, anjeunna gancang lungsur tina singgasana, muka jubahna, nutupan salirana ku pakean karung, tuluy calik dina lebu. 7Anjeunna marentahkeun sangkan ieu diembarkeun di Ninewe, luyu jeung katetepan raja sareng para gegedenna: Jalma atawa sato, boh ingon-ingon boh domba, ulah aya nu ngasaan nanaon; maranehna teu meunang nyatuan atawa nginum cai. 8Boh jalma boh sato kudu ditutupan ku pakean karung, sarta sarerea kudu sasambat ka Allah reujeung sakuat-kuatna. Masing-masing kudu ninggalkeun jalan hirupna nu jahat jeung tindak telenges nu ku leungeunna dipilampah. 9Saha nu nyaho? Bisa jadi Allah kersa ngarobah manah-Na sarta mundur tina bebendu-Na nu nyeuneu, supaya urang teu tumpur.
10Waktu Allah ningali kalakuan maranehna — yen maranehna geus ninggalkeun jalan hirupna nu jahat — Allah ngarobah tékad ngeunaan balai nu diancamkeun rek didatangkeun ka maranehna, tuluy henteu tulus dilaksanakeun.