Napsuna Yunus
Welas asih justru hal anu dipikasieun ku Yunus. Manehna ngaku kabur sabab nyaho yen Rama urang sok ngabolaykeun hukuman, tuluy menta paeh. Hiji tangkal ngiuhan manehna, hiji hileud maehan tangkal eta, sarta Rama urang nanya naha tangkal anu lain manehna anu melakna leuwih penting batan hiji kota anu eusina rebuan jalma.
4 1Tapi perkara eta kacida nyentugna kana hate Yunus, nepi ka manehna ambek kacida. 2Manehna neneda ka Rama urang, saurna, “Nun Ama, sanes ieu anu parantos diucapkeun ku abdi basa abdi masih keneh di nagri sorangan? Ku margi kitu ti awal abdi kabur muru ka Tarsis—reh abdi terang yen Ama teh Rama anu jembar sih kurnia sareng welas asih, teu enggal bendu, ngaluap ku asih satia, sareng anu kersa ngabatalkeun seja nurunkeun balai. 3Ayeuna, nun Ama, mugi nyabut nyawa abdi—maot teh langkung sae pikeun abdi tibatan hirup.”
4Saur Rama urang, “Naha maneh wajar ambek nepi ka sakitu?”
5Tuluy Yunus kaluar ti kota, tuluy diuk di beulah wetaneunana. Di dinya manehna nyieun saung, tuluy diuk di handapeunana dina iuhna, ngadagoan naon anu bakal tumiba ka eta kota. 6Tuluy Rama urang ngayakeun hiji tangkal sarta ngajadikeun eta jangkung ngaluhuran Yunus, pikeun ngiuhan sirahna sareng ngurangan kasusahna. Yunus kacida bungahna ku ayana eta tangkal. 7Isukna, waktu balebat, Rama urang ngayakeun hiji hileud anu ngaruksak eta tangkal, nepi ka tangkalna layu. 8Waktu panonpoe geus meleték, Rama urang ngadatangkeun angin wetan anu panas ngagolak; panonpoe nyentér kana sirah Yunus nepi ka manehna lungse. Manehna menta sangkan dipaehan, pokna, “Leuwih hade kuring maot batan hirup.”
9Tapi Rama urang mariksa ka Yunus, “Naha maneh wajar ambek ku perkara tangkal?” Tembal Yunus, “Wajar, ambek nepi ka hayang paeh.”
10Saur Rama urang, “Maneh watir ka tangkal anu teu dipelak jeung teu digedean ku maneh, anu jadina ngan sapeuting jeung paehna oge ngan sapeuting. 11Na Kami teu kudu watir ka Niniwe, kota nu gede tea, anu di jerona aya leuwih ti 120.000 jelema anu teu bisa ngabedakeun leungeun katuhuna jeung leungeun kencana, katut sato-sato anu kacida lobana?” a a v11 Kitab ieu panungtunganana ditutup ku pananya welas asih ti Rama urang—manah-Na ka bangsa-bangsa di saluareun Israil. Yesus nyebatkeun tilu poe tilu peuting Yunus salaku tanda pikeun gugahna Anjeunna tina pupus (Mateus 12:38-41), sareng tobatna urang Niniwe salaku hukuman ka Israil anu teu daek tarobat.