Fushin Yunusa

Jinƙai ne ainihin abin da Yunusa yake tsoro. Ya furta cewa ya gudu ne domin ya san Ubanmu yakan janye fushinsa, ya kuma roƙa ya mutu. Wata shuka ta yi masa inuwa, tsutsa ta kashe ta, Ubanmu kuwa ya tambaye shi don me shukar da bai shuka ba ta fi masa muhimmanci fiye da birni mai dubban mutane.

Babi na 4.

Amma wannan ya ɓata wa Yunusa rai ƙwarai, ya kuma yi fushi sosai. Ya yi addu'a ga Ubanmu, ya ce, “Ina roƙonka, Ya Uba, ba wannan ne abin da na faɗa tun ina cikin ƙasata ba? Shi ya sa na fara gudu zuwa Tarshish—domin na san kai Uba ne mai alheri, mai jinƙai, mai jinkirin fushi, cike da madawwamiyar ƙauna, wanda yakan janye daga kawo masifa. Yanzu fa, Ya Ubanmu, ina roƙonka ka ɗauki raina daga gare ni—gara mutuwa gare ni fiye da rai.”

Sai Ubanmu ya ce, “Daidai ne ka yi fushi haka?”

Yunusa ya fita daga birnin, ya zauna a gabashinsa, ya yi wa kansa rumfa a can, ya zauna a ƙarƙashinta cikin inuwa, yana jira yă ga abin da zai faru da birnin. Sai Ubanmu ya tanadar da wata itaciya, ya sa ta yi girma bisa Yunusa, domin ta inuwantar da kansa, ta kuma sauƙaƙa masa wahalarsa. Saboda haka Yunusa ya yi farin ciki ƙwarai saboda itaciyar. Da gari ya waye kashegari, sai Ubanmu ya tanadar da wani tsutsa wanda ya far wa itaciyar, sai ta bushe. Sa'ad da rana ta fito, sai Ubanmu ya aiko da iska mai zafi daga gabas; rana ta buga wa Yunusa kansa har ya suma. Ya yi roƙon yă mutu, ya ce, “Gara in mutu da in rayu.”

Amma Ubanmu ya tambayi Yunusa, “Daidai ne ka yi fushi saboda itaciyar?” Ya ce, “Daidai ne—na yi fushi har in mutu.”

Sai Ubanmu ya ce, “Ka ji tausayin itaciyar da ba ka yi wahala a kanta ba, ba ka kuma sa ta yi girma ba, wadda ta tsiro dare ɗaya, ta kuma mutu dare ɗaya. To, ashe, ba zan ji tausayin Ninawa ba, babban birnin nan, wanda a cikinsa akwai mutane fiye da dubu ɗari da ashirin waɗanda ba su iya bambanta hannunsu na dama da na hagu ba, da kuma dabbobi masu yawa?” ^a