Yunus 4

4 ¹Ama bu durum Yunus'u çok üzdü ve öfkeden yandı. ²Babamız'a şöyle dua etti: «Ne olur, ey Baba, daha kendi ülkemdeyken söylediğim şey değil miydi bu? İşte bu yüzden önce Tarşiş'e kaçmıştım—çünkü senin lütfeden, şefkatli bir Baba olduğunu, öfkelenmekte geç davrandığını, vefalı sevginin sende taştığını, felaket göndermekten vazgeçen biri olduğunu biliyordum. ³Şimdi, Babamız, ne olur canımı al—benim için ölmek yaşamaktan iyidir.»

⁴Babamız da, «Böyle öfkelenmekte haklı mısın?» dedi.

⁵Yunus kentten çıkıp doğusuna oturdu, orada kendine bir barınak yaptı ve gölgesinde oturarak kentin başına ne geleceğini görmeyi bekledi. ⁶Babamız bir bitki sağladı ve onu Yunus'un üzerinde büyüttü; başına gölge olsun ve rahatsızlığını gidersin diye. Yunus bu bitki yüzünden çok sevindi. ⁷Ertesi gün şafak sökerken, Babamız bir kurt sağladı; kurt bitkiye saldırdı ve bitki kurudu. ⁸Güneş doğunca, Babamız kavurucu bir doğu rüzgârı gönderdi; güneş Yunus'un başına vurdu, ta ki bayılacak hale gelene dek. Ölmek için yalvardı: «Benim için ölmek yaşamaktan iyidir.»

⁹Ama Babamız Yunus'a, «Bu bitki yüzünden öfkelenmekte haklı mısın?» diye sordu. Yunus, «Haklıyım—ölecek kadar öfkeliyim» dedi.

¹⁰Babamız şöyle dedi: «Sen emek vermediğin, büyütmediğin, bir gecede biten ve bir gecede ölen bu bitkiye acıdın. ¹¹Ben de sağ elini sol elinden ayırt edemeyen yüz yirmi binden fazla insanın ve pek çok hayvanın bulunduğu o büyük kent Ninova'ya acımayayım mı?» ^a a v11 Kitap, Babamız'ın şefkat sorusuyla—İsrail'in ötesindeki uluslara duyduğu yürek sevgisiyle—kapanır. İsa, kendi dirilişinin işareti olarak Yunus'un üç gün üç geceyi gösterir (Matta 12:38-41) ve Ninovalıların tövbesini, tövbe etmeyen İsrail'e karşı bir yargı olarak anar.