Η οργή του Ιωνά

Το έλεος είναι ακριβώς αυτό που έτρεμε ο Ιωνάς. Ομολογεί ότι έφυγε επειδή ήξερε πως ο Πατέρας μας μεταμελείται, και ζητά να πεθάνει. Ένα φυτό τον σκιάζει, ένα σκουλήκι το ξεραίνει, και ο Πατέρας μας ρωτά γιατί ένα φυτό που δεν το μεγάλωσε ο ίδιος μετρά περισσότερο από μια πόλη χιλιάδων ανθρώπων.

Κεφάλαιο 4.

Όμως αυτό δυσαρέστησε βαθιά τον Ιωνά, κι άναψε από θυμό. Προσευχήθηκε στον Πατέρα μας: «Σε παρακαλώ, Πατέρα, δεν είναι αυτό που έλεγα όσο βρισκόμουν ακόμα στην πατρίδα μου; Γι’ αυτό έσπευσα να φύγω πρώτα προς τη Θαρσείς—γιατί ήξερα πως εσύ είσαι Πατέρας σπλαχνικός κι ελεήμονας, μακρόθυμος, ξεχειλίζεις από πιστή αγάπη, και μετανιώνεις και δεν στέλνεις τη συμφορά. Τώρα, Πατέρα μας, πάρε μου σε παρακαλώ τη ζωή—ο θάνατος είναι καλύτερος για μένα από τη ζωή».

Τότε ο Πατέρας μας είπε: «Έχεις δίκιο να θυμώνεις τόσο;»

Ο Ιωνάς βγήκε από την πόλη και κάθισε στα ανατολικά της, έφτιαξε εκεί ένα υπόστεγο και κάθισε από κάτω του στη σκιά, περιμένοντας να δει τι θα συνέβαινε στην πόλη. Τότε ο Πατέρας μας όρισε ένα φυτό και το έκανε να φυτρώσει πάνω από τον Ιωνά, για να σκιάζει το κεφάλι του και να του ανακουφίζει τη δυσφορία. Έτσι ο Ιωνάς χάρηκε πάρα πολύ εξαιτίας του φυτού. Την αυγή της επόμενης μέρας, ο Πατέρας μας όρισε ένα σκουλήκι που χτύπησε το φυτό, κι αυτό μαράθηκε. Όταν ανέτειλε ο ήλιος, ο Πατέρας μας έστειλε έναν καυτό ανατολικό άνεμο· ο ήλιος χτυπούσε το κεφάλι του Ιωνά, ώσπου λιποθύμησε. Παρακαλούσε να πεθάνει: «Καλύτερα για μένα να πεθάνω παρά να ζω».

Όμως ο Πατέρας μας ρώτησε τον Ιωνά: «Έχεις δίκιο να θυμώνεις για το φυτό;» Εκείνος είπε: «Έχω δίκιο—θυμώνω τόσο που θέλω να πεθάνω».

Τότε ο Πατέρας μας είπε: «Εσύ λυπήθηκες για το φυτό, που ούτε κοπίασες γι’ αυτό ούτε το μεγάλωσες, που φύτρωσε μέσα σε μια νύχτα και χάθηκε μέσα σε μια νύχτα. Κι εγώ να μη λυπηθώ τη Νινευή, εκείνη τη μεγάλη πόλη, όπου βρίσκονται περισσότεροι από εκατόν είκοσι χιλιάδες άνθρωποι που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν το δεξί τους χέρι από το αριστερό, καθώς και πολλά ζώα;» ^a