Yunusning gʻazabi

Yunus aynan rahm-shafqatdan qoʻrqqan edi. U Otamiz qaroridan qaytishini bilgani uchun qochganini tan oladi va oʻlimni soʻraydi. Bir oʻsimlik unga soya beradi, bir qurt uni quritadi. Otamiz esa soʻraydi: nega sen oʻstirmagan bir oʻsimlik minglab odamli shahardan qadrliroq?

4-bob.

Lekin bu Yunusni qattiq ranjitdi, u gʻazabga mindi. U Otamizga ibodat qilib dedi: “Iltijo qilaman, ey Ota, men hali oʻz yurtimda ekanimda shuni aytmaganmidim? Shuning uchun men avval Tarshishga qochgandim; chunki men Sening inoyatli va rahmdil Ota ekaningni, gʻazabda sekin, sodiq sevging moʻl-koʻl, falokat yuborishdan qaytadigan Zot ekaningni bilardim. Endi, ey Otamiz, jonimni mendan olib qoʻygin; chunki men uchun oʻlim hayotdan afzalroqdir.”

Otamiz esa dedi: “Bunchalik gʻazablanishing toʻgʻrimi?”

Yunus shahardan chiqib, uning sharqiy tomonida oʻtirdi, oʻsha yerda oʻziga bir chayla yasadi va shaharda nima roʻy berishini kutib, uning soyasi ostida oʻtirdi. Otamiz bir oʻsimlikni tayinlab, uni Yunusning tepasida oʻstirdi, toki u Yunusning boshiga soya tashlab, uning noqulayligini yengillatsin. Shunday qilib, Yunus bu oʻsimlikdan behad quvondi. Ertasi kuni tong otganda, Otamiz bir qurtni tayinladi; u qurt oʻsimlikka hujum qildi va oʻsimlik qurib qoldi. Quyosh chiqqach, Otamiz jazirama sharq shamolini yubordi. Quyosh Yunusning boshiga shunday urdiki, u holdan toydi. U oʻlimni soʻrab dedi: “Men uchun yashagandan koʻra oʻlgan afzalroqdir.”

Lekin Otamiz Yunusdan soʻradi: “Oʻsimlik uchun gʻazablanishing toʻgʻrimi?” Yunus javob berdi: “Toʻgʻri, oʻladigan darajada gʻazablanganman.”

Otamiz esa dedi: “Sen bir kechada unib chiqib, bir kechada nobud boʻlgan, oʻzing mehnat ham qilmagan, oʻzing oʻstirmagan oʻsimlikka rahming keldi. Men esa oʻsha buyuk shahar Nineviyaga rahm qilmayinmi? Unda oʻng qoʻlini chap qoʻlidan ajrata olmaydigan 120 000 dan ziyod odam, bundan tashqari koʻplab hayvonlar ham bor-ku!” ^a