Nepsune Yunus
Sih-piwelas iku persis kang diwedeni Yunus. Dheweke ngakoni yen mlayu marga ngerti yen Rama kita gampang mbatalake paukuman, lan nyuwun mati. Wit-witan ngeyubi dheweke, uler mateni wit mau, lan Rama kita ndangu kenapa wit kang ora ditandur dheweke luwih dieman tinimbang kutha kang isine éwonan wong.
4 1Nanging bab iku ndadekake Yunus banget-banget ora rena, sarta atine mulad-mulad dening nepsu. 2Panjenengane banjur ndedonga marang Rama kita: “Dhuh, Rama, punapa boten makaten ingkang sampun kawula aturaken nalika kawula taksih wonten ing nagari kawula piyambak? Pramila kawula langkung rumiyin lumajar dhateng Tarsis—awit kawula sampun mangertos bilih Paduka punika Rama ingkang welasan saha asih, ingkang sabar ing deduka, ingkang lubering sih-kadarman, saha ingkang karsa mantuni anggenipun nekakaken bilai. 3Milanipun samenika, dhuh Rama, mugi karsaa mundhut nyawa kawula saking kawula—awit pejah langkung sae tumrap kawula tinimbang gesang.”
4Rama kita banjur ngandika: “Apa patut kowe nepsu samono gedhene?”
5Yunus banjur metu saka kutha mau lan lungguh ing sisih wetane. Ana ing kono dheweke gawe payon kanggo awake dhewe, banjur lungguh ngaub ing ngisore, ngenteni arep weruh apa kang bakal kelakon tumrap kutha mau. 6Rama kita banjur nyawisake sawijining wit sulur lan nukulake wit mau nganti dhuwur ngaubi Yunus, supaya ngaubi sirahe lan ngenthengake rasa ora kepenake. Mulane Yunus bungah banget marga saka wit sulur mau. 7Esuke, bareng pletheking srengenge, Rama kita banjur nyawisake sawijining uler kang nggrogoti wit mau, temahan wite dadi alum. 8Bareng srengenge mlethek dhuwur, Rama kita banjur nekakake angin wetan kang panas sumelet; srengenge menthereng ing sirahe Yunus nganti dheweke lemes. Dheweke banjur njaluk supaya mati, kandhane: “Aluwung aku mati tinimbang urip.”
9Nanging Rama kita ngandika marang Yunus: “Apa patut kowe nepsu marga saka wit sulur iku?” Wangsulane Yunus: “Pancen patut, aku nepsu nganti kepengin mati.”
10Rama kita banjur ngandika: “Kowe melasi marang wit sulur kang ora ko-garap lan ora ko-tukulake, kang thukul mung sawengi lan mati sawengi uga. 11Lah apa Aku ora kena melasi marang Niniwe, kutha kang gedhe iku, kang isine wong luwih saka satus rong puluh ewu, kang padha ora bisa mbedakake tangan tengen lan tangan kiwane, sarta akeh kewan uga?” a a v11 Kitab iki ditutup kanthi pitakone Rama kita bab welas asih—galihe tumrap bangsa-bangsa ing sanjabane Israel. Gusti Yesus nyebutake telung dina telung bengine Yunus minangka pratandha wungune Panjenengane piyambak saka ing antarane wong mati (Matius 12:38-41), lan pamratobate wong-wong Niniwe minangka paukuman tumrap Israel kang ora gelem mratobat.