يونس جو غضب

يونس کي رحم کان ئي ڊپ هو. هو مڃي ٿو ته هو انهيءَ ڪري ڀڄيو هو جو هو ڄاڻندو هو ته اسان جو پيءُ نرم پئجي وڃي ٿو، ۽ مرڻ جي دعا گهري ٿو. هڪ ٻوٽو کيس ڇانو ڏئي ٿو، هڪ ڪيڙو ان کي ماري ٿو، ۽ اسان جو پيءُ پڇي ٿو ته جيڪو ٻوٽو هن اڀاريو ئي ناهي سو هزارين ماڻهن جي شهر کان وڌيڪ اهم ڇو آهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 4, 9–11

باب 4.

پر اها ڳالهه يونس کي سخت ناگوار لڳي، ۽ هو ڪاوڙ ۾ ٻري اٿيو. هن اسان جي پيءُ کي دعا ڪئي تہ ”اي بابا، ڇا مون پنهنجي ملڪ ۾ هوندي اهو ئي نہ چيو هو؟ انهيءَ ڪري آءٌ اڳ ۾ ئي ترسيس ڏانهن ڀڄي ويس. مون کي خبر هئي تہ تون فضل وارو، رحم وارو پيءُ آهين، ڪاوڙ ۾ دير ڪندڙ، عهد جي لافاني شفقت سان ڀرپور، ۽ آفت نازل ڪرڻ کان پشيمان ٿيندڙ آهين. تنهنڪري هاڻي اي اسان جا بابا، مهرباني ڪري منهنجي جان مون کان کڻي ڇڏ، ڇاڪاڻ تہ مون لاءِ جيئڻ کان مرڻ بهتر آهي.“

پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”ڇا تنهنجو ايترو ڪاوڙجڻ درست آهي؟“

يونس شهر مان نڪري ان جي اوڀر طرف وڃي ويٺو، اتي پاڻ لاءِ ڇانوڻي ٺاهي ورتائين، ۽ ان جي ڇانو ۾ ويھي انتظار ڪرڻ لڳو تہ ڏسان شهر سان ڇا ٿئي ٿو. پوءِ اسان جي پيءُ هڪڙو ٻوٽو مقرر ڪيو ۽ ان کي يونس جي مٿان اُڀاريائين، جيئن سندس مٿي تي ڇانو ٿئي ۽ سندس تڪليف گھٽجي. تنهنڪري يونس ان ٻوٽي سبب ڏاڍو خوش ٿيو. ٻئي ڏينهن صبح جو سوير اسان جي پيءُ هڪڙو ڪيڙو مقرر ڪيو، جنهن ٻوٽي کي ڏنگيو تہ اهو سڪي ويو. جڏهن سج اڀريو، تڏهن اسان جي پيءُ هڪ تپندڙ اوڀرندي هوا موڪلي، ۽ سج يونس جي مٿي تي ايستائين تپيو جيستائين هو بيھوش ٿيڻ لڳو. هن پنهنجي موت لاءِ منٿ ڪئي ۽ چيائين تہ ”مون لاءِ جيئڻ کان مرڻ بهتر آهي.“

پر اسان جي پيءُ يونس کان پڇيو تہ ”ڇا تنهنجو ان ٻوٽي ڪري ڪاوڙجڻ درست آهي؟“ هن وراڻيو تہ ”ها، درست آهي، ايتري ڪاوڙ آهي جو مرڻ چاهيان ٿو.“

تڏهن اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”تو ان ٻوٽي تي رحم کاڌو جنهن لاءِ نہ تو محنت ڪئي ۽ نہ ان کي وڌايو، جيڪو هڪ رات ۾ اُڀريو ۽ هڪ رات ۾ سڪي ويو. پوءِ ڇا مون کي نينوا تي، انهيءَ وڏي شهر تي رحم نہ ڪرڻ گھرجي، جنهن ۾ هڪ لک ويھہ هزار کان وڌيڪ اهڙا ماڻهو آهن جيڪي پنهنجي ساڄي ۽ کاٻي هٿ ۾ فرق نہ ٿا ڄاڻن، ۽ ڪيترائي جانور بہ آهن؟“ ^a