ଯୂନସଙ୍କ କ୍ରୋଧ
ଦୟା ହିଁ ଯୂନସଙ୍କ ଠିକ୍ ଭୟର ବିଷୟ। ସେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ଯେ ଆମର ପିତା ମନ ବଦଳାନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଥିବାରୁ ସେ ପଳାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ମାଗନ୍ତି। ଏକ ଲତା ତାଙ୍କୁ ଛାୟା ଦିଏ, ଏକ ପୋକ ତାହାକୁ ମାରିଦିଏ, ଏବଂ ଆମର ପିତା ପଚାରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଲତା ସେ ବଢ଼ାଇ ନାହାନ୍ତି ତାହା କାହିଁକି ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ଏକ ନଗରଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।
4 1ମାତ୍ର ଏହା ଯୂନସଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲା, ଆଉ ସେ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ହେଲେ। 2ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, “ହେ ପିତା, ବିନତି କରୁଅଛି, ମୁଁ ଆପଣା ଦେଶରେ ଥିବା ବେଳେ କʼଣ ଏହି କଥା କହି ନ ଥିଲି? ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ତର୍ଶୀଶ ଆଡ଼କୁ ପଳାୟନ କରିଥିଲି—କାରଣ ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ ଆପଣ ଅନୁଗ୍ରହକାରୀ, କୃପାମୟ ପିତା, କ୍ରୋଧରେ ଧୀର, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଉ ଅମଙ୍ଗଳ ପଠାଇବାରୁ କ୍ଷାନ୍ତ ହେଉଥିବା ପିତା ଅଟନ୍ତି। 3ଏବେ, ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ବିନତି କରୁଅଛି, ମୋʼ ପ୍ରାଣକୁ ମୋʼଠାରୁ ନେଇଯାଅ—କାରଣ ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା ମୃତ୍ୟୁ ମୋʼ ପକ୍ଷରେ ଅଧିକ ଭଲ।”
4ସେଥିରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ଏପରି କ୍ରୋଧ କରିବା କʼଣ ତୁମ୍ଭ ପକ୍ଷରେ ଉଚିତ?”
5ଯୂନସ ନଗରରୁ ବାହାରିଯାଇ ତାହାର ପୂର୍ବଦିଗରେ ବସିଲେ, ସେଠାରେ ଆପଣା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କୁଟୀର ନିର୍ମାଣ କଲେ, ଆଉ ନଗର ପ୍ରତି କʼଣ ଘଟିବ, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ତହିଁ ତଳେ ଛାୟାରେ ବସିଲେ। 6ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଗୋଟିଏ ଲତା ନିରୂପଣ କରି ଯୂନସଙ୍କ ଉପରେ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେପରି ତାହା ତାହାଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଛାୟା ଦେବ ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଲାଘବ କରିବ। ତେଣୁ ଯୂନସ ସେହି ଲତା ସକାଶୁ ମହାନନ୍ଦିତ ହେଲେ। 7ପରଦିନ ଅରୁଣୋଦୟ ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଗୋଟିଏ କୀଟ ନିରୂପଣ କଲେ, ତାହା ସେହି ଲତାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଆଉ ତାହା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା। 8ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହୁଅନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଗୋଟିଏ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପୂର୍ବୀୟ ବାୟୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯୂନସଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଏପରି ତାପ ଦେଲା ଯେ ସେ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ମରିବା ପାଇଁ ବିନତି କରି କହିଲେ, “ବଞ୍ଚିବା ଅପେକ୍ଷା ମୋʼ ପକ୍ଷରେ ମରିବା ଅଧିକ ଭଲ।”
9ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୂନସଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସେହି ଲତା ସକାଶୁ କ୍ରୋଧ କରିବା କʼଣ ତୁମ୍ଭ ପକ୍ଷରେ ଉଚିତ?” ସେ କହିଲେ, “ଉଚିତ—ମରଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ କରିବା ମୋʼ ପକ୍ଷରେ ଉଚିତ।”
10ତହୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲତା ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେ ପରିଶ୍ରମ କର ନାହିଁ କିମ୍ବା ଯାହା ବଢ଼ାଇ ନାହଁ, ଯାହା ଏକ ରାତ୍ରିରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ଏକ ରାତ୍ରିରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ସେହି ଲତା ପ୍ରତି ତୁମ୍ଭେ ଦୟା କଲ। 11ତେବେ ଯେଉଁ ମହାନଗର ନୀନିବୀରେ ଆପଣା ଡାହାଣ ହସ୍ତ ଓ ବାମ ହସ୍ତର ପ୍ରଭେଦ ଜାଣି ନ ପାରୁଥିବା ଏକ ଲକ୍ଷ କୋଡ଼ିଏ ହଜାରରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଓ ଅନେକ ପଶୁ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ନଗର ପ୍ରତି ଆମ୍ଭେ କʼଣ ଦୟା ନ କରିବା?” a a v11 ଏହି ପୁସ୍ତକ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କୃପା-ପ୍ରଶ୍ନରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ—ଇସ୍ରାଏଲ ବାହାରେ ଥିବା ଜାତିମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ହୃଦୟ। ଯୀଶୁ ଆପଣା ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଚିହ୍ନ ସ୍ଵରୂପେ ଯୂନସଙ୍କ ତିନି ଦିନ ଓ ତିନି ରାତ୍ରିର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି (ମାଥିଉ ୧୨:୩୮-୪୧), ଆଉ ଅନୁତାପ ନ କରୁଥିବା ଇସ୍ରାଏଲ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଚାର ସ୍ଵରୂପେ ନୀନିବୀୟମାନଙ୍କ ଅନୁତାପର କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି।
