د يُونس غصه

رحم په سمه توګه هغه څه دي چې یونس ترې ډارېده. هغه مني چې ځکه وتښتېد چې پوهېده زموږ پلار له عذابه لاس اخلي، او د مرګ غوښتنه کوي. یو بوټی هغه ته سیوری کوي، یو چینجی یې وچوي، او زموږ پلار پوښتي چې ولې یو بوټی چې هغه نه دی کرلی د زرګونو کسانو له ښار څخه ډېر ارزښت لري.

څپرکی 4.

خو دا خبره يُونس ته ډېره بده ولګېده او هغه په غصه کښې سوزېدو. هغۀ زمونږ پلار ته دُعا وکړه، ”اے پلاره، مهربانى وکړه، آيا دا هغه خبره نۀ وه چې ما لا خپل وطن کښې کړې وه؟ ځکه ما اول تر شيش ته تښتېدل غوره وګڼل، ځکه چې ما ته معلومه وه چې تۀ فضل کوونکے، رحم کوونکے پلار يې، په غصه کښې ارام، او په مينه کښې ډک يې، او هغه څوک يې چې د بلا رالېږلو نه راوګرځې. نو اوس، اے زمونږ پلاره، مهربانى وکړه، زما جان رانه واخله—زما دپاره د ژوند نه مرګ غوره دے.“

زمونږ پلار وفرمائيل، ”آيا ستا دا دومره په غصه کېدل حق دى؟“

يُونس د ښار نه ووتو او د هغۀ په ختيځ کښې کښېناستو، هلته يې خپل دپاره يو کوټ جوړ کړو، او د هغې لاندې په سيورى کښې کښېناستو، دې دپاره چې وګورى چې په ښار باندې به څۀ کيږى. نو زمونږ پلار يوه بوټے مقرر کړو او هغه يې د يُونس د پاسه راپورته کړو، دې دپاره چې د هغۀ سر ته سيورے وکړى او د هغۀ تکليف کم کړى. نو يُونس د هغه بوټى په سبب ډېر خوشحاله شو. بله ورځ په سحر کښې، زمونږ پلار يو چينجے مقرر کړو چې هغه بوټے يې خوړلو، او هغه وچ شو. کله چې لمر راوخوت، نو زمونږ پلار د ختيځ نه يو سوزوونکے باد ولېږلو؛ لمر د يُونس په سر باندې داسې لګېدو چې هغه بې‌طاقته شو. هغۀ د مرګ غوښتنه وکړه، ”زما دپاره د ژوند نه مرګ غوره دے.“

خو زمونږ پلار يُونس ته وفرمائيل، ”آيا ستا د دې بوټى په حقله په غصه کېدل حق دى؟“ هغۀ ووئيل، ”حق دى—دومره په غصه يم چې مرګ به کوم.“

نو زمونږ پلار وفرمائيل، ”تۀ په دې بوټى باندې غمژن شوے، چې نۀ تا په هغۀ باندې محنت کړے وو او نۀ دې هغه لوئ کړے وو، چې په يوه شپه کښې راوټوکېدو او په يوه شپه کښې مړ شو. نو آيا زۀ به په نينوه، هغه لوئ ښار، باندې غمژن نۀ شم چې په هغۀ کښې د يو لک شلو زرو نه زيات داسې خلق دى چې د خپل ښى لاس او کيڼ لاس تر مينځه توپير نۀ شى کولے، او ډېر څاروى هم؟“ ^a