Rama Nyaur Para Raja kana Kaadilan

Rama urang ngutus Yeremia ka karaton. Yosia ngabéla jalma miskin sarta hirupna hadé; putra-putrana ngawangun ku kai aras jeung tanaga nu teu diupahan. Salum moal bisa ningali deui lemah caina, Yoyakim dikubur saperti kalde, jeung Konya dicabut kawas ali cap.

Pasal 22.

Kieu pangandika Rama urang: Turun ka karaton raja Yuda, tuluy ucapkeun ieu pangandika di dinya,

jeung ucapkeun: Regepkeun pangandika Rama urang, eh raja Yuda, anu diuk dina tahta Daud—maneh, para gandek maneh, jeung rahayat maneh anu arasup ka ieu gapura-gapura. Kieu pangandika Rama urang: Lampahkeun kaadilan jeung kabeneran; luputkeun jalma anu dirampog tina leungeun jalma anu nindes. Ulah nganiaya urang asing, budak yatim, atawa randa, ulah milampah kakerasan ka maranehna, jeung ulah ngocorkeun getih jalma teu salah di dieu. Lamun maneh enya-enya ngalampahkeun ieu, para raja anu diuk dina tahta Daud bakal arasup ka ieu gapura-gapura, tarumpak kareta perang jeung kuda—raja, para gandekna, jeung rahayatna. Tapi lamun maneh embung ngadengekeun ieu pangandika, Kami sumpah demi salira Kami, dawuhan Rama urang: ieu karaton bakal jadi ruruntuhan.

Kieu pangandika Rama urang ngeunaan karaton raja Yuda: Maneh teh ibarat Gilad pikeun Kami, puncak Libanon—tapi Kami bakal ngajadikeun maneh gurun keusik, kota-kota anu euweuh jalma anu nyicingan. Kami bakal nangtukeun para anu ngaruksak pikeun ngalawan maneh, masing-masing jeung pakarangna; maranehna bakal nuaran tangkal kiputri maneh anu pangalusna sarta ngalungkeunana kana seuneu.

Loba bangsa bakal ngaliwatan ieu kota sarta silih tanya, “Naha PANGERAN migawe kieu ka ieu kota anu agung?”

Maranehna bakal ngajawab, “Sabab maranehna ninggalkeun perjangjian Rama maranehna, nyembah ka allah-allah sejen, sarta ngabakti ka maranehna.”

Rama Ngandika ngeunaan Salum

Ulah ceurik pikeun nu maot atawa nguyung pikeun manehna; sabalikna ceurik kabina-bina pikeun jalma anu indit, sabab manehna moal bakal balik deui nempo tanah kalahiranana.

Kieu pangandika Rama urang ngeunaan Salum bin Yosia, raja Yuda, anu ngaganti ramana jadi raja sarta geus ninggalkeun ieu tempat: Manehna moal bakal balik deui. Manehna bakal maot di tempat anu ditawan, sarta moal nempo deui ieu tanah.

Cilaka jalma anu ngadegkeun imahna ku jalan teu bener jeung kamar-kamar luhurna ku jalan teu adil, anu nitah tatanggana digawe tanpa buruhan sarta teu mere buruhanana, anu ngomong, “Kuring rek ngadegkeun imah anu lega jeung kamar-kamar luhur anu jembar pikeun sorangan,” sarta nyieun jandela-jandela anu rubak, nutupanana ku kai kiputri, jeung ngecet beureum ngenclong.

Naha maneh jadi raja ku sabab maneh leuwih ti batur dina perkara kai kiputri? Ama maneh ge barang dahar jeung nginum, tapi anjeunna ngalampahkeun kaadilan jeung kabeneran, tuluy anjeunna mulus rahayu.

Anjeunna ngabela perkara jalma miskin jeung nu balangsak, sarta ku kituna sagalana mulus. Lain kitu hartina wawuh ka Kami? dawuhan Rama urang. Tapi panon jeung hate maneh ngan museur kana kauntungan maneh anu teu jujur, kana ngocorkeun getih jalma teu salah, jeung kana ngalakonan panindesan sarta kakerasan.

Ku sabab eta kieu pangandika Rama urang ngeunaan Yoyakim bin Yosia, raja Yuda: Moal aya anu nyeungceurikan manehna: “Duh, dulur kuring!” atawa “Duh, nyai!” Moal aya anu nyeungceurikan manehna: “Duh, juragan!” atawa “Duh, kangjeng raja!” Manehna bakal dikubur ku cara pangubur kalde—digusur sarta dipiceun ka luareun gapura-gapura Yerusalem. Unggah ka Libanon tuluy ngoceak; angkatkeun sora maneh di Basan; ngoceak ti Abarim, sabab sakabeh kabogoh maneh geus ancur. ^a Kami geus nyarita ka maneh dina mangsa maneh senang, tapi maneh ngomong, “Kuring moal rek ngadengekeun.” Kieu kabiasaan maneh ti ngora keneh—maneh teu nurut kana sora Kami. “Angin bakal ngangon mawa sakabeh pangangon maneh, sarta kabogoh maneh bakal dibawa jadi tawanan; tuluy maneh bakal era jeung wirang ku sabab sakabeh kajahatan maneh. Eh maneh anu cicing di Libanon, nyarang di antara tangkal-tangkal kiputri, kacida bakal humaregungna maneh mun datang nyeri anu nyangkrak ka maneh, kanyeri lir awewe anu keur ngajuru!”

Demi Kami anu jumeneng, dawuhan Rama urang, sanajan Konya bin Yoyakim, raja Yuda, jadi ali segel dina leungeun katuhu Kami, Kami bakal ngaleprog maneh ti dinya. “Kami bakal nyerahkeun maneh ka jalma-jalma anu ngarah nyawa maneh, ka jalma anu dipikasieun ku maneh—Nebukadnesar raja Babul jeung urang Babul. Kami bakal ngabalangkeun maneh jeung indung anu ngalahirkeun maneh ka tanah sejen, tempat maneh duaan teu dilahirkeun—di dinya maneh bakal maot. Ari tanah anu dipikahayang pikeun dipulangan ku maranehna, maranehna moal bakal balik deui ka dinya.”

Naha ieu jalma Konya teh kendi anu dipikageuleuh tur peupeus, parabot anu teu dipikahayang ku saha-saha? Naha manehna jeung anak-anakna dibalangkeun sarta dipiceun ka tanah anu teu dipikawanoh ku maranehna? Eh tanah, tanah, tanah, regepkeun pangandika Rama urang!

Kieu pangandika Rama urang: Catet ieu jalma minangka jalma anu euweuh anak, jalma anu moal mujur sapanjang hirupna; sabab taya saurang ge turunanana anu bakal mujur, moal aya anu diuk dina tahta Daud atawa marentah deui di Yuda.