Rama Nimbali Para Raja supaya Tumindak Adil
Rama kita ngutus Yeremia menyang kraton piyambak. Yosia mbélani wong mlarat lan uripé becik; anak-anaké mbangun nganggo kayu èrès lan tenaga kang ora dibayar. Salum ora bakal ndeleng tanah kelairané manèh, Yoyakim dikubur kaya kuldi, lan Konya dicopot kaya ali-ali segel.
22 1Mangkene pangandikane Rama kita: Mudhuna menyang daleme raja Yehuda lan tuturna pangandika iki ana ing kono,
2sarta kandhakna: He, raja Yehuda, kang lenggah ing dhampare Prabu Dawud, rungokna pangandikane Rama kita—kowe, para abdimu, lan rakyatmu kang padha lumebu metu ing gapura-gapura iki. 3Mangkene pangandikane Rama kita: Padha tumindaka adil lan bener; wong kang dirampas uwalna saka tangane wong kang nindhes. Aja nganiaya wong manca, bocah lola, utawa randha, aja tumindak sawenang-wenang marang wong-wong mau, lan aja ngwutahake getih wong kang ora kaluputan ana ing kene. 4Yen kowe temenan nindakake iki, bakal ana para raja kang lenggah ing dhampare Prabu Dawud lumebu metu ing gapura-gapura iki, padha nunggang kreta lan jaran—raja iku, para abdine, lan rakyate. 5Nanging yen kowe ora gelem ngrungokake pangandika iki, Aku supata demi AwakKu dhewe, mangkono pangandikane Rama kita: dalem iki bakal dadi jugrugan.
6Mangkene pangandikane Rama kita bab daleme raja Yehuda: Tumraping Aku, kowe iku kaya Gilead, kaya pucuking Libanon—nanging kowe bakal Dakdadekake ara-ara samun, kutha-kutha kang ora dienggoni wong. 7Aku bakal nyawisake para juru-ngrusak kanggo nglawan kowe, siji-sijine nggawa gegamane; wong-wong mau bakal negori wit cedhar pilihanmu lan padha nguncalake menyang geni.
8Bangsa-bangsa akeh bakal padha ngliwati kutha iki lan takon-tinakon, “Yagene Sang Yehuwah nindakake mangkono marang kutha kang gedhe iki?”
9Banjur padha mangsuli, “Amarga wong-wong mau padha nyingkur prajanjiane Rama kita, nyembah marang allah-allah liya, lan ngladeni allah-allah mau.”
Rama Ngandika bab Salum
10Aja padha nangisi wong kang wis mati utawa ngratapi dheweke; nanging nangisana kanthi getir wong kang bakal lunga, amarga dheweke ora bakal bali maneh nyawang tanah kelairane.
11Mangkene pangandikane Rama kita bab Salum anake Yosia, raja Yehuda, kang nggentosi bapakne dadi raja lan wis lunga saka panggonan iki: Dheweke ora bakal bali maneh. 12Dheweke bakal mati ana ing panggonan anggone diboyong dadi tawanan, lan ora bakal weruh tanah iki maneh.
13Bilai wong kang mbangun omahe sarana laku kang ora bener lan kamar-kamar dhuwure sarana panganiaya, kang meksa pepadhane nyambut gawe tanpa bayaran lan ora menehi opahe, 14kang ngucap, “Aku arep mbangun omah kang jembar kanggo awakku dhewe, karo kamar-kamar dhuwur kang amba,” sarta nggawe cendhela-cendhela kang amba kanggo omah iku, nglapis nganggo kayu cedhar, lan ngecet abang mbranang.
15Apa kowe dadi raja marga kowe ngungkuli wong liya nganggo kayu cedhar? Bapakmu mangan lan ngombe, nanging dheweke tumindak adil lan bener, temahan dheweke nemu kabegjan.
16Dheweke mbelani prakarane wong miskin lan wong kang kekurangan, mulane kabeh dadi becik. Apa dudu iki tegese wong wanuh marang Aku? mangkono pangandikane Rama kita. 17Nanging mripatmu lan atimu mung tumuju marang bathi kang ora jujur, marang ngwutahake getih wong kang ora kaluputan, lan marang tumindak nindhes sarta sawenang-wenang.
18Mulane mangkene pangandikane Rama kita bab Yoyakim anake Yosia, raja Yehuda: Ora bakal ana wong kang ngratapi dheweke: “Adhuh, sadulurku lanang!” utawa “Adhuh, sadulurku wadon!” Ora bakal ana wong kang ngratapi dheweke: “Adhuh, bendara!” utawa “Adhuh, Sang Prabu!” 19Dheweke bakal dikubur kaya pakubure kuldi—digeret lan dibuwang menyang sanjabane gapura-gapurane Yerusalem. 20Munggaha menyang Libanon lan njerita; ngumandhangna swaramu ana ing Basan; njerita saka Abarim, amarga sakehe kekasihmu wis padha remuk. a a v20 Abarim iku pagunungan ing sisih wetane Kali Yordan, cedhak karo ara-arane Moab. 21Aku wis ngandika marang kowe nalika uripmu kepenak, nanging kowe mangsuli, “Aku ora bakal ngrungokake.” Iki wis dadi tindak-tandukmu wiwit kowe isih enom—kowe ora nggugu swaraKu. 22“Angin bakal ngangon lunga kabeh pangonmu, lan para kekasihmu bakal padha menyang pambuwangan; nuli kowe bakal kwirangan lan nandhang isin amarga sakehe pialamu. 23He, kowe kang manggon ing Libanon, kang nusuh ana ing antarane wit-wit cedhar, kaya apa anggonmu bakal sambat nalika lara nglarani nekani kowe, kasangsaran kaya wong wadon kang nglairake!”
24Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama kita, sanadyan Konya anake Yoyakim, raja Yehuda, iku ali-ali cap ing astaKu tengen, kowe mesthi bakal Dakcopot. 25“Kowe bakal Dakulungake marang wong-wong kang ngarah nyawamu, wong-wong kang kokwedeni—yaiku Nebukadnezar raja Babil lan wong Babil. 26Kowe lan ibumu kang nglairake kowe bakal Dakuncalake menyang tanah liya, kang dudu tanah kelairanmu sakarone—ana ing kono kowe bakal mati. 27Dene tanah kang diidam-idamake bakal dibaleni dening wong-wong mau, wong-wong iku ora bakal bisa bali mrono.”
28Apa Konya iki sawijining grabah kang asor lan remuk, wadhah kang ora dikarepake sapa-sapa? Yagene dheweke lan anak-anake diuncalake lan dibuwang menyang tanah kang ora disumurupi? 29He, tanah, tanah, tanah, rungokna pangandikane Rama kita!
30Mangkene pangandikane Rama kita: Cathetana wong iki minangka wong kang ora duwe anak, wong kang ora bakal mulya ing sajroning umure; amarga ora ana turune siji-sijia kang bakal mulya, ora ana kang bakal lenggah ing dhampare Prabu Dawud utawa mrentah maneh ana ing Yehuda.