Hiskia di Lawang Ajal
Sanggeus dibéjaan ku Rama urang yén manéhna moal cageur, Hiskia malengkeun beungeutna ka témbok sarta ceurik. Umurna ditambahan lima belas taun, sarta kalangkang panonpoé mundur minangka buktina. Doana nu ditulis teu nyumputkeun pikasieuneunana maot, sarta ditungtungan ku kayakinan yén nu hirup téh muji ka Mantenna.
38 1Dina mangsa harita Hiskia gering payah tereh ajal. Nabi Yesaya bin Amos sumping ka anjeunna, saurna, “Kieu dawuhan Rama urang: Pek beberes rumah tangga maneh, sabab maneh bakal maot; moal cageur deui.”
2Tuluy Hiskia mapalingkeun beungeutna ka tembok, terus neneda ka Rama urang, 3piunjukna, “Nun Ama, mugi emut kumaha abdi parantos satia lumampah di payuneun Ama kalawan terus ing ate, sareng ngalampahkeun hal anu sae dina soca Ama.” Hiskia ceurik nalangsa.
4Tuluy aya dawuhan Rama urang ka Yesaya, kieu:
5“Pek bejakeun ka Hiskia, ‘Kieu dawuhan Rama urang, Rama karuhun maneh Daud: Kami geus ngadangu paneda maneh sarta geus ningali cipanon maneh. Kami rek nambahan umur maneh lima belas taun deui.’ 6Kami bakal nyalametkeun maneh jeung ieu kota tina genggeman raja Asyur; Kami bakal ngabela ieu kota.
7“Ieu tanda keur maneh ti Rama urang, yen Mantenna bakal ngalaksanakeun hal anu geus dijangjikeun ku Mantenna: 8Tuh tenjo, kalangkang nu geus turun sapuluh lengkah ku panonpoe dina tangga Ahas, ku Kami rek dibalikkeun deui sapuluh lengkah.” Tuluy panonpoe mulang deui sapuluh lengkah anu tadi geus kaliwat ka handap.
9Tulisan Hiskia, raja Yuda, sanggeus anjeunna gering tuluy cageur: 10Ceuk abdi, “Keur satengahing umur, abdi kudu asup kana gapura kubur; sesa umur abdi direbut.” 11Ceuk abdi, “Abdi moal nenjo Rama urang ku manten, di nagri nu harirup; abdi moal neuteup deui manusa, di antara nu maratuh di ieu dunya nu fana. 12Tempat tinggal abdi dirorot sarta dibawa jauh ti abdi, kawas kemah pangangon. Abdi geus ngagulung hirup abdi lir tukang ninun; Mantenna megatkeun abdi tina pakakas tenun; ti beurang nepi ka peuting, Ama numpurkeun abdi. 13Abdi anteng ngadago nepi ka isuk, tapi kawas singa Mantenna ngaremukkeun sakabeh tulang abdi; ti beurang nepi ka peuting, Ama numpurkeun abdi. 14Lir manuk walet atawa bango, abdi cicirihit; abdi humaregung lir japati. Panon abdi lesu neuteup ka luhur. Nun Ama nu Maha Kawasa, abdi kasesekan; mugi jadi jaminan kasalametan abdi!” 15Naon deui nu rek diomongkeun ku abdi? Mantenna geus ngandika ka abdi, sarta Mantenna ku manten anu geus ngalampahkeunana. Abdi rek leumpang lalaunan saumur-umur ku lantaran peurih jeroning hate abdi. 16Nun Ama nu Maha Kawasa, ku hal-hal nu sarupa kitu jalma hirup, sarta dina sakabehna aya hirup roh abdi. Mugi abdi dicageurkeun deui sareng dihirupan deui! 17Saestuna pikeun kasaean abdi ku manten, abdi nandangan kapeurih anu sakitu hebatna. Ku asih Ama, Ama geus ngajaga hirup abdi tina lombang karusakan, sabab Ama geus ngalungkeun sakabeh dosa abdi ka tukangeun pungkur Ama. 18Sabab kubur moal bisa muji ka Ama; maot moal bisa ngagungkeun Ama. Jalma nu turun ka jero lombang moal bisa ngarep-ngarep kasatiaan Ama. 19Nu harirup, nu harirup—maranehna anu muji ka Ama, cara abdi poe ieu; nu jadi bapa ngawanohkeun kasatiaan Ama ka anak-anakna. 20Rama urang bakal nyalametkeun abdi, sarta urang bakal ngawihkeun lagu-lagu abdi kalawan kacapi saumur hirup urang, di Bait Rama urang.
21Saméméhna Yesaya geus nyarios, “Pek nyokot kueh buah ara, tapelkeun kana bisul, tangtu anjeunna bakal cageur.” 22Hiskia oge geus naros, “Naon tandana yen abdi bakal unggah ka Bait Rama urang?”