اشعیا 38

38 ¹در آن روزها حِزقیا به بیماری‌ای مهلک مبتلا شد. اِشعیای نبی، پسر آموص، نزد او آمد و گفت: «پدر ما چنین می‌فرماید: کارهای خانه‌ات را سامان ده، زیرا خواهی مرد و بهبود نخواهی یافت.»

²آنگاه حِزقیا روی خود را به‌سوی دیوار برگرداند و نزد پدر ما دعا کرد، ³و گفت: «التماس می‌کنم ای پدرِ من، به یاد آور که چگونه با وفاداری و با تمامی دل در حضور تو رفتار کردم و آنچه را که در نظر تو نیکو بود به‌جای آوردم.» و حِزقیا به‌تلخی گریست.

⁴آنگاه کلام پدر ما بر اِشعیا نازل شد:

⁵«برو و به حِزقیا بگو: ‹پدر ما، پدرِ جدّت داوود، چنین می‌فرماید: دعای تو را شنیده و اشک‌هایت را دیده‌ام. اینک پانزده سال به عمر تو می‌افزایم.› ⁶و تو و این شهر را از دست پادشاه آشور خواهم رهانید؛ و از این شهر دفاع خواهم کرد.

⁷«و این است نشانهٔ تو از جانب پدر ما که او آنچه را وعده داده است به‌جا خواهد آورد: ⁸اینک، سایه‌ای را که آفتاب بر پلکان آحاز ده پله فرود آمده است، ده پله بازخواهم گردانید.» پس آفتاب همان ده پله‌ای را که فرود آمده بود، بازگشت.

⁹نوشتهٔ حِزقیا، پادشاه یهودا، پس از بیماری و بهبودش: ¹⁰گفتم: «در میانهٔ روزهای عمرم باید از دروازه‌های گور بگذرم؛ از باقی سال‌های خویش محروم گشته‌ام.» ¹¹گفتم: «دیگر خودِ پدر ما را در سرزمین زندگان نخواهم دید؛ دیگر بر آدمیان نظر نخواهم افکند، در میان ساکنان این جهان گذرا. ¹²مسکنم همچون خیمهٔ شبان از من برکنده و برده می‌شود. زندگی‌ام را چون بافنده درهم پیچیده‌ام؛ او مرا از کارگاه بافندگی می‌بُرد؛ از بامداد تا شبانگاه مرا به پایان می‌رسانی. ¹³تا بامداد در آرامش انتظار کشیدم، اما او همچون شیر همهٔ استخوان‌هایم را می‌شکند؛ از بامداد تا شبانگاه مرا به پایان می‌رسانی. ¹⁴همچون پرستو یا کلنگ جیک‌جیک می‌کنم؛ چون فاخته ناله سر می‌دهم. چشمانم از نگریستن به بالا خسته شده است. ای پدرِ متعال، در تنگنایم؛ ضامنِ ایمنی من باش!» ¹⁵چه توانم گفت؟ او با من سخن گفته و خود این را به‌جا آورده است. در تمامی سال‌های عمرم به‌آهستگی گام برخواهم داشت، به‌سبب تلخیِ جانم. ¹⁶ای پدرِ متعال، مردمان به چنین چیزها زنده‌اند، و حیاتِ روح من نیز در همهٔ آنهاست. پس مرا شفا بخش و بگذار زنده بمانم! ¹⁷به‌راستی این تلخیِ سخت به خیرِ من بود. تو در محبت خود جانم را از گودالِ هلاکت نگاه داشتی، زیرا همهٔ گناهانم را به پشت سرِ خود افکنده‌ای. ¹⁸زیرا گور نمی‌تواند تو را بستاید؛ مرگ نمی‌تواند سرود ستایش تو را بخواند. آنان که به گودال فرو می‌روند، نمی‌توانند به وفاداری تو امید بندند. ¹⁹زندگان، آری زندگان‌اند که تو را می‌ستایند، چنان‌که من امروز می‌ستایم؛ پدر، وفاداری تو را به فرزندان می‌شناساند. ²⁰پدر ما مرا نجات خواهد داد، و ما تمامی روزهای عمر خویش سرودهایم را با سازهای زهی خواهیم نواخت، در خانهٔ پدر ما.

²¹اِشعیا گفته بود: «قرصی از انجیر بردارند و آن را بر دُمَل بگذارند تا بهبود یابد.» ²²و حِزقیا پرسیده بود: «نشانهٔ اینکه به خانهٔ پدر ما برخواهم آمد چیست؟»