I Hezekia teo am-baravaran’ny fahafatesana

Rehefa nolazain'i Rayntsika fa tsy ho sitrana izy, dia nitodika tamin'ny rindrina i Hezekia ary nitomany. Nampiana dimy ambin'ny folo taona, ary ny aloky ny masoandro nihemotra ho porofo. Ny vavaka nosoratany dia tsy mamela ny tahotra ny fahafatesana, ary mifarana amin'ny fahafantarana fa ny velona no midera Azy.

Miteny Raintsika ao amin’ireo andininy 1, 5–8

Toko 38.

Tamin’izany andro izany dia narary mafy hatramin’ny ho faty i Hezekia. Ary tonga tao aminy ny mpaminany Isaia zanak’i Amoza ka niteny hoe: «Izao no lazain’i Raintsika: Alamino ny ao an-tranonao, fa ho faty ianao, tsy ho sitrana.»

Dia nanodina ny tavany nanatrika ny rindrina i Hezekia ary nivavaka tamin’i Raintsika, ka niteny hoe: «Aoka ho tsarovanao, Raiko ô, ny nandehanako teo anatrehanao tamin’ny fahamarinana sy tamin’ny fo tonga lava, ary ny nanaovako izay tsara eo imasonao.» Dia nitomany mafy i Hezekia.

Ary tonga tamin’i Isaia ny tenin’i Raintsika hoe:

«Mandehana, lazao amin’i Hezekia hoe: “Izao no lazain’i Raintsika, Ray an’i Davida razanao: Efa reko ny vavakao ary hitako ny ranomasonao. Indro, ampiako dimy ambin’ny folo taona ny androm-piainanao.” Hanafaka anao sy ity tanàna ity amin’ny mpanjakan’i Asyria Aho; hiaro ity tanàna ity Aho.

«Izao no famantarana avy amin’i Raintsika aminao fa hataony izay nampanantenainy: Indro, hampiverina ny aloky ny dingana folo izay nietsehan’ny masoandro teo amin’ny tohatr’i Ahaza Aho.» Dia niverina dingana folo ny masoandro, izay efa nietsika.

Sora-tanan’i Hezekia, mpanjakan’i Joda, rehefa narary izy ary sitrana tamin’ny aretiny: Hoy aho: «Eo afovoan’ny androko no tsy maintsy handalo ny vavahadin’ny fasana aho; very ny sisa amin’ny taonako.» Hoy aho: «Tsy hahita an’i Raintsika mihitsy aho ao amin’ny tanin’ny velona; tsy hijery olombelona intsony aho eo amin’ireo monina amin’izao tontolo mandalo izao. Esorina sy entina miala amiko ny fonenako tahaka ny lay an’ny mpiandry ondry. Nombonako toy ny mpanenona ny fiainako; Izy manapaka ahy tsy ho eo amin’ny lamba tenenina; hatramin’ny andro ka hatramin’ny alina no ahatongavanao ahy any amin’ny farany. Niandry moramora aho ambara-pahatongan’ny maraina, nefa tahaka ny liona Izy no mivaky ny taolako rehetra; hatramin’ny andro ka hatramin’ny alina no ahatongavanao ahy any amin’ny farany. Toy ny sidintsidina na ny vorompanga no mitsonjaka aho; mitaraina toy ny voromailala aho. Mangozohozo ny masoko rehefa mijery ambony. Ray ô Tompo, tsindrihana mafy aho; ho mpiantoka ahy Ianao!» Ahoana no holazaiko? Niteny tamiko Izy, ary Izy ihany no nanao izany. Handeha moramora aho amin’ny taonako rehetra noho ny alahelo mangidy ao amin’ny fanahiko. Ray ô Tompo, amin’izany zavatra izany no ivelomana ny olona, ary ao anatin’izany rehetra izany ny fiainan’ny fanahiko. Koa sitrano aho ary avelao hiaina! Marina fa hahasoa ahy ny nitondrako fahasahiranana mangidy toy izany. Noho ny fitiavanao no nanakanao ny fiainako tsy ho latsaka any an-davaka famotehana, fa narianao tany ambadikao ny fahotako rehetra. Fa tsy mahay midera Anao ny fasana; tsy mihira ny fiderana Anao ny fahafatesana. Izay midina any an-davaka tsy mety manantena ny fahatokianao. Ny velona, ny velona no midera Anao, tahaka ny ataoko anio; ny ray no mampahafantatra ny fahatokianao amin’ny zanaka. Raintsika no hamonjy ahy, ary hitendry ny hirako amin’ny zava-maneno misy tadiny isika amin’ny andro rehetra androntsika, ao amin’ny tranon’i Raintsika.

Efa nilaza i Isaia hoe: «Aoka haka mofo aviavy izy ireo, ampitaingina amin’ilay vay, ary ho sitrana izy.» Efa nanontany i Hezekia hoe: «Inona no famantarana fa hiakatra ho any an-tranon’i Raintsika aho?»