Dina Panangan Rama
Jalma bener jeung jalma wijaksana aya dina panangan Allah, tapi pati anu sarua tumiba ka saréréa, anu ku Sang Guru disebut kajahatan di handapeun panonpoé. Ku kituna dahar, nginum, jeung pikanyaah pamajikan salila poé-poé samentara anu dipaparinkeun ku Rama urang, sarta digawé satekah polah samemeh telat. Waktu jeung untung tumiba ka saréréa.
9 1Kaula ngagem dina ati rek nalungtik ieu sakabehna: jalma anu bener, anu bijaksana, katut sagala pagaweanana aya dina panangan Allah. Boh asih boh ceuceub, euweuh saurang oge anu nyaho — sagala rupa aya di hareupeunana keneh. 2Kabeh jalma meunang nasib anu sarua: hiji nasib pikeun anu bener jeung anu jahat, anu hade, anu beresih jeung anu najis, anu sok ngurban jeung anu henteu. Saperti anu hade, kitu deui anu dosa; anu sok sumpah, saperti anu sieun sumpah. 3Nya ieu kajahatan dina sagala rupa anu dipigawe handapeun panonpoe: hiji nasib pikeun sarerea. Hate manusa pinuh ku kajahatan, kagelaan nyampakan hatena salila hirupna — tuluy maranehna arindit ka alam nu paraeh. 4Sing saha anu hirup keneh, aya keneh pangharepan: anjing nu hirup leuwih hade batan singa nu geus paeh. 5Sabab nu harirup nyaho yen maranehna bakal paeh, ari nu geus paraeh teu nyaho naon-naon; teu meunang ganjaran deui, sabab panineunganana geus kapopohokeun. 6Kaasihna, ceuceubna, jeung sirikna geus musna; maranehna moal milu deui dina sagala rupa anu dipigawe handapeun panonpoe salalanggengna.
7Pek, dahar kadaharan maneh bari gumbira, inum anggur maneh bari suka hate, sabab Allah geus ngarestuan sagala pagawean maneh. 8Pake pangangge maneh anu bodas salawasna, sarta ulah nepi ka sirah maneh kakurangan minyak. a a v8 Pangangge bodas jeung ngaminyakan sirah ku minyak teh tandana kabungah jeung pesta jaman baheula. 9Mangka bungah hirup jeung pamajikan anu dipikanyaah ku maneh, salila sakabeh poe anu teu panjang anu geus dipaparinkeun ku Allah ka maneh handapeun panonpoe — sakabeh poe anu teu panjang teh — sabab eta bagian maneh dina hirup jeung dina capeh anu digawekeun ku maneh handapeun panonpoe. 10Naon bae anu kasampak ku leungeun maneh pikeun dipigawe, pigawe kalawan sakuat tanaga, sabab di jero kubur, tempat anu bakal dituju ku maneh, euweuh pagawean, euweuh rarancang, euweuh pangaweruh, jeung euweuh kabijaksanaan.
11Kaula nenjo deui handapeun panonpoe: lumpat lain hak anu gancang, perang lain hak anu kuat, kadaharan lain hak anu bijaksana, kabeungharan lain hak anu pinter, sarta kaasih lain hak anu terampil — waktu jeung untung-untungan nibankeun ka maranehna kabeh. 12Euweuh saurang oge anu nyaho waktuna: saperti lauk anu kajiret ku jaring jahat, saperti manuk anu kabeulit ku bubu, kitu jalma kajebak ku waktu jahat anu ragrag ka maranehna ngadadak.
Jalma Bijaksana anu Kapopohokeun
13Kaula ge nenjo conto kabijaksanaan ieu handapeun panonpoe, sarta ceuk kaula eta teh kacida agungna: 14Aya hiji kota leutik, jalmana saeutik: datang hiji raja agung ngarurug ka dinya, ngepung, sarta nyieun pagawean kepungan anu rongkah ngalawan eta kota. 15Di dinya kapanggih hiji jalma miskin tapi bijaksana, anu nyalametkeun eta kota ku kabijaksanaanana, tapi euweuh saurang oge anu inget ka eta jalma miskin. 16Ceuk kaula, “Kabijaksanaan leuwih hade batan kakuatan,” tapi kabijaksanaan jalma miskin teh dihina, sarta omonganana teu didenge. 17Ucapan anu lemes ti jalma bijaksana leuwih kadenge batan gorowokna hiji pangereh di antara jalma bodo. 18Kabijaksanaan leuwih hade batan pakarang perang, tapi hiji jalma dosa ngaruksak loba kahadean.