पिताको हातमा

धर्मी र बुद्धिमान्‌हरू परमेश्वरको हातमा छन्, तैपनि सबैलाई एउटै मृत्यु आइपर्छ, जसलाई उपदेशक सूर्यमुनिको खराबी भन्छन्। त्यसैले खाऊ, पिओ, हाम्रा पिताले दिनुहुने क्षणिक दिनहरूभरि आफ्नी पत्नीलाई प्रेम गर, र सकुन्जेल परिश्रम गर। समय र संयोग सबैमाथि आइपर्छ।

अध्याय 9।

मैले यी सबै कुरा जाँच्न आफ्नो मन लगाएँ: धर्मी, बुद्धिमान् र तिनीहरूका कामहरू परमेश्वरको हातमा छन्। प्रेम होस् वा घृणा, कसैले जान्दैन—सबै कुरा तिनीहरूकै अगाडि छ। सबैलाई एउटै कुरा हुन्छ: धर्मी र दुष्ट, असल, शुद्ध र अशुद्ध, बलिदान चढाउने र नचढाउने—सबैको एउटै नियति। जस्तो असललाई, त्यस्तै पापीलाई; शपथ खानेलाई, शपथ खान डराउनेलाई जस्तै। सूर्यमुनि गरिने सबै कुरामा भएको खराबी यही हो: सबैको एउटै नियति। मानिसहरूका हृदय खराबीले भरिएका छन्, तिनीहरू जीवित छँदासम्म तिनीहरूका हृदयमा बौलाहापन भरिन्छ—अनि तिनीहरू मृतकहरूकहाँ जान्छन्। जो जीवित छ, त्यससँग अझै आशा छ: मरेको सिंहभन्दा जीवित कुकुर नै असल हो। किनकि जीवितहरूले आफू मर्नेछन् भनी जान्दछन्, तर मृतकहरूले केही जान्दैनन्; तिनीहरूको लागि अब कुनै इनाम छैन, किनकि तिनीहरूको सम्झना बिर्सिन्छ। तिनीहरूको प्रेम, तिनीहरूको घृणा र तिनीहरूको डाह पहिले नै नष्ट भइसकेका छन्; सूर्यमुनि गरिने कुनै पनि कुरामा तिनीहरूले फेरि कहिल्यै भाग पाउनेछैनन्।

जा, आनन्दसाथ आफ्नो रोटी खा, प्रसन्न हृदयले आफ्नो दाखमद्य पी, किनकि परमेश्वरले तेरा कामहरू पहिले नै स्वीकार गरिसक्नुभएको छ। तेरा वस्त्र सधैँ सेता रहून्, र तेरो शिरमा कहिल्यै तेलको अभाव नहोस्। ^a परमेश्वरले तँलाई सूर्यमुनि दिनुभएको जीवनका सबै क्षणिक दिनभरि—तेरा सबै क्षणिक दिन—तैँले प्रेम गर्ने पत्नीसँग जीवनको आनन्द ले, किनकि जीवनमा र सूर्यमुनि तैँले गर्ने परिश्रममा त्यही नै तेरो भाग हो। तेरो हातले गर्न पाएको जे काम होस्, त्यो आफ्नो शक्तिले गर्, किनकि तँ जाने ठाउँ चिहानमा न काम, न योजना, न ज्ञान, न बुद्धि केही छ।

मैले सूर्यमुनि फेरि देखेँ: दौड छिटो दौडनेको होइन, न युद्ध बलियाको, न रोटी बुद्धिमान्को, न धन समझदारको, न कृपा सिपालुको—समय र संयोग ती सबैमाथि आइपर्छ। कसैलाई आफ्नो समय थाहा हुँदैन: खराब जालमा पर्ने माछाझैँ, पासोमा पर्ने चराझैँ, अचानक आइपर्ने खराब समयमा मानिसहरू फस्छन्।

बिर्सिएको बुद्धिमान् मानिस

मैले सूर्यमुनि बुद्धिको यो उदाहरण पनि देखेँ, र यो मलाई महान् लाग्यो: थोरै मानिस भएको एउटा सानो सहर थियो: एक महान् राजाले त्यसको विरुद्ध आएर त्यसलाई घेरे र त्यसको विरुद्ध ठूला घेराबन्दीका निर्माण बनाए। त्यसमा एक गरिब बुद्धिमान् मानिस भेटिए, जसले आफ्नो बुद्धिले सहर बचाए, तैपनि कसैले त्यो गरिब मानिसलाई सम्झेन। मैले भनेँ, “बुद्धि शक्तिभन्दा असल हो,” तैपनि गरिब मानिसको बुद्धिलाई तुच्छ ठानिन्छ, र त्यसका कुरा सुनिँदैनन्। बुद्धिमान्का शान्त वचन मूर्खहरूबीचको शासकको चिच्याहटभन्दा राम्ररी सुनिन्छन्। बुद्धि युद्धका हतियारभन्दा असल हो, तर एउटा पापीले धेरै भलाइ नष्ट गर्छ।