Kohelet 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Aku mantep ing ati arep naliti iki kabeh: wong kang bener, wong kang wicaksana, lan sakehe pakartine, iku ana ing astane Gusti Allah. Katresnan apa sengit, ora ana wong kang ngerti—kabeh isih ana ing ngarep. ²Kabeh wong ngalami kang padha: nasib siji tumrap wong kang bener lan wong duraka, wong becik, wong resik lan wong najis, wong kang saos kurban lan wong kang ora. Kaya tumrap wong becik, mangkono uga tumrap wong dosa; wong kang supata, kaya wong kang wedi supata. ³Iki pialane sakabehe kang ditindakake ing sangisore langit: nasib siji tumrap kabeh. Atine manungsa kebak piala, lan kedanan ngebaki atine ing sajrone urip—banjur padha nututi wong mati. ⁴Sapa kang isih urip isih duwe pangarep-arep: asu kang urip luwih becik tinimbang singa kang mati. ⁵Awit wong urip padha ngerti yen bakal mati, nanging wong mati ora ngerti apa-apa; wis ora duwe ganjaran maneh, awit pangelingane wis dilalekake. ⁶Katresnane, sengite, lan drengkine wis sirna; selawase ora bakal melu maneh ing samubarang kang ditindakake ing sangisore langit.

⁷Lungaa, panganen rotimu kanthi bungah, ngombea anggurmu kanthi ati kang suka, awit Gusti Allah wis kepareng marang pakartimu. ⁸Sandhanganmu disaben putih, lan sirahmu aja nganti kekurangan lenga. ^a a v8 Sandhangan putih lan njebadi sirah nganggo lenga iku tandha kabungahan lan pista ing jaman kuna. ⁹Rasakna kabungahaning urip karo bojomu kang koktresnani, ing sakabehe dina kang gancang liwat saka uripmu kang wis diparingake dening Gusti Allah marang kowe ing sangisore langit—ing sakabehe dinamu kang gancang liwat—awit iku dadi pandumanmu ing urip lan ing jerih payah kang koklakoni ing sangisore langit. ¹⁰Apa wae kang bisa ditindakake dening tanganmu, tandangana kanthi sakuwatmu, awit ing kubur, panggonan kang bakal kokparani, ora ana pagawean, rancangan, kawruh, utawa kawicaksanan.

¹¹Aku ndeleng maneh ing sangisore langit: balapan ora mesthi dimenangake dening wong kang rikat, perang ora dening wong kang rosa, roti ora tumrap wong kang wicaksana, kasugihan ora tumrap wong kang pinter, lan sih ora tumrap wong kang trampil—wektu lan kalamangsa nekani wong kabeh. ¹²Ora ana wong kang ngerti wektune: kaya iwak kang kejiret ing jala kang ala, kaya manuk kang kena ing kala, mangkono manungsa kejebak ing wektu kang ala kang tumiba dadakan.

Wong Wicaksana kang Dilalekake

¹³Aku uga wis ndeleng tuladha kawicaksanan ing sangisore langit iki, lan katone gedhe tumrap aku: ¹⁴Ana kutha cilik kang wonge mung sithik: ana raja gedhe teka nglurug, ngepung kutha mau, lan nggawe pager pangepungan kang gedhe nglawan kutha iku. ¹⁵Ing kutha mau tinemu wong wicaksana kang mlarat, kang ngluwari kutha srana kawicaksanane, nanging ora ana wong kang ngeling-eling wong mlarat mau. ¹⁶Aku kandha, “Kawicaksanan iku luwih becik tinimbang karosan,” nanging kawicaksanane wong mlarat iku diremehake, lan tembunge ora dirungokake. ¹⁷Tembunge wong wicaksana kang alon luwih keprungu becik tinimbang panjeritane panggedhe ing antarane wong gemblung. ¹⁸Kawicaksanan iku luwih becik tinimbang gegamaning perang, nanging wong dosa siji bisa ngrusak kabecikan akeh.