Eo an-tanan’ny Ray
Eo an'tanan'Andriamanitra ny marina sy ny hendry, nefa fahafatesana iray ihany no tonga amin'ny rehetra, izay ataon'ny Mpitoriteny hoe ny ratsy eto ambanin'ny masoandro. Koa mihinana, misotro, tiava ny vadinao amin'ireo andro mandalo omen'i Raintsika anao, ary miasà mafy raha mbola mahay. Ny fotoana sy ny vintana dia mahazo ny rehetra.
9 1Nitodika ny foko hizaha izany rehetra izany: ny marina sy ny hendry ary ny asany dia eo an-tanan’Andriamanitra. Na fitiavana na fankahalana, tsy misy olona mahalala izany; ny zavatra rehetra dia eo alohan’izy ireo. 2Ny zavatra iray ihany no mihatra amin’ny olona rehetra: iray ihany ny anjara ho an’ny marina sy ny ratsy fanahy, ho an’ny tsara, ny madio sy ny tsy madio, izay manatitra sorona sy izay tsy manatitra. Toy ny amin’ny tsara no amin’ny mpanota; izay mianiana dia tahaka izay matahotra ny hianiana. 3Izao no ratsy amin’izay rehetra atao eo ambanin’ny masoandro: iray ihany ny anjara ho an’ny rehetra. Feno ratsy ny fon’ny zanak’olombelona, ary feno hadalana ny fony raha mbola velona izy, ary rehefa afaka izany dia mankany amin’ny maty izy. 4Izay velona dia mbola manana fanantenana: aleo ny alika velona noho ny liona maty. 5Fa ny velona mahalala fa ho faty izy, fa ny maty kosa tsy mahalala na inona na inona; tsy manana valisoa intsony izy, satria hadinoina ny fahatsiarovana azy. 6Efa levona ny fitiavany sy ny fankahalany ary ny fialonany; ary tsy hanana anjara intsony mandrakizay izy amin’izay rehetra atao eo ambanin’ny masoandro.
7Mandehana, homano amin’ny fifaliana ny mofonao, ary misotroa amin’ny fo faly ny divainao, fa efa nankasitraka ny asanao Andriamanitra. 8Aoka ho fotsy mandrakariva ny fitafianao, ary aoka tsy ho tsy misy diloilo ny lohanao. a a v8 Famantarana fahagola ny fifaliana sy ny fankalazana ny fitafiana fotsy sy ny fanosorana diloilo ny loha. 9Mankafia ny fiainana miaraka amin’ny vadinao izay tianao, amin’ny andro rehetra tsy maharitra amin’ny fiainanao izay nomen’Andriamanitra anao eo ambanin’ny masoandro—ny andro rehetra tsy maharitra—fa izany no anjaranao amin’ny fiainana sy amin’ny fisasaranao izay iasanao mafy eo ambanin’ny masoandro. 10Na inona na inona ahitan’ny tananao hatao,ataovy amin’ny herinao, fa tsy misy asa na hevitra na fahalalana na fahendrena ao amin’ny fasana izay alehanao.
11Nahita indray aho eo ambanin’ny masoandro fa tsy ho an’ny mailaka ny hazakazaka, na ho an’ny matanjaka ny ady, na ho an’ny hendry ny mofo, na ho an’ny mahay misaina ny harena, na ho an’ny mahay ny fankasitrahana—fa ny fotoana sy ny zava-tsy nampoizina dia mihatra amin’izy rehetra. 12Fa tsy mahalala ny fotoanany ny olona: tahaka ny trondro voasambotra amin’ny harato ratsy, sy ny vorona voafandrika amin’ny fandrika, no ahazoan’ny fotoana ratsy ny zanak’olombelona, izay latsaka tampoka aminy.
Ilay Lehilahy Hendry Nohadinoina
13Nahita ihany koa aho ity ohatra ny fahendrena eo ambanin’ny masoandro, ary toa lehibe tamiko izy: 14Nisy tanàna kely izay vitsy olona: nisy mpanjaka lehibe nanafika azy, nanodidina azy ary nanao fahirano lehibe hanohitra azy. 15Nisy lehilahy hendry mahantra hita tao aminy, izay namonjy ny tanàna tamin’ny fahendreny, nefa tsy nisy nahatsiaro ilay lehilahy mahantra. 16Hoy aho: « Aleo ny fahendrena noho ny hery, » nefa ataon-tsinontsinona ny fahendren’ilay mahantra, ary tsy re ny teniny. 17Re tsara kokoa ny teny malemy ataon’ny hendry noho ny fiantsoana mafy ataon’ny mpanapaka eo amin’ny adala. 18Aleo ny fahendrena noho ny fiadiana ady, fa mpanota iray no mandrava soa betsaka.
