Eclesiastes 9

9 ¹Itinuon ko ang aking puso sa pagsusuri ng lahat ng ito: ang matuwid, ang pantas, at ang kanilang mga gawa ay nasa kamay ng Diyos. Maging pag-ibig man o poot, walang nakakaalam—ang lahat ay nasa harap pa nila. ²Iisang bagay ang nangyayari sa lahat: iisang kapalaran para sa matuwid at sa masama, sa mabuti, sa malinis at sa marumi, sa naghahandog at sa hindi naghahandog. Kung ano ang sa mabuti, gayon din sa makasalanan; ang nanunumpa, gaya ng natatakot manumpa. ³Ito ang kasamaan sa lahat ng ginagawa sa ilalim ng araw: iisang kapalaran para sa lahat. Puno ng kasamaan ang puso ng tao, kahibangan ang nasa kanilang puso habang sila'y nabubuhay—pagkatapos ay pupunta sila sa mga patay. ⁴Ang sinumang nabubuhay ay may pag-asa pa: mas mabuti ang buhay na aso kaysa patay na leon. ⁵Sapagkat alam ng mga buhay na sila'y mamamatay, ngunit walang nalalaman ang mga patay; wala na silang gantimpala, sapagkat nalilimot na ang kanilang alaala. ⁶Ang kanilang pag-ibig, ang kanilang poot, ang kanilang inggit ay naglaho na; hindi na sila kailanman magkakaroon ng bahagi sa anumang ginagawa sa ilalim ng araw.

⁷Humayo ka, kainin mo ang iyong tinapay nang may kagalakan, inumin mo ang iyong alak nang may masayang puso, sapagkat sinang-ayunan na ng Diyos ang iyong mga gawa. ⁸Manatiling puti nawa ang iyong mga damit, at huwag nawang kulangin ng langis ang iyong ulo. ^a a v8 Ang puting kasuotan at ang pagpapahid ng langis sa ulo ay mga sinaunang tanda ng kagalakan at pagdiriwang. ⁹Magalak ka sa buhay na kasama ang asawang iyong minamahal, sa lahat ng lumilipas na araw ng buhay na ibinigay sa iyo ng Diyos sa ilalim ng araw—sa lahat ng iyong lumilipas na araw—sapagkat iyan ang iyong bahagi sa buhay at sa pagpapagal na iyong pinagpapaguran sa ilalim ng araw. ¹⁰Anumang masumpungang gawin ng iyong kamay, gawin mo nang buong lakas, sapagkat walang gawa o balak o kaalaman o karunungan sa libingan, na iyong pupuntahan.

¹¹Muli kong nakita sa ilalim ng araw: ang takbuhan ay hindi para sa matulin, ni ang pakikipagbaka sa malakas, ni ang tinapay sa pantas, ni ang kayamanan sa marunong, ni ang kalinga sa bihasa—dumarating sa kanilang lahat ang panahon at pagkakataon. ¹²Walang nakakaalam ng kanyang panahon: gaya ng isdang nahuhuli sa masamang lambat, gaya ng mga ibong nahuhuli sa bitag, ang mga tao ay nabibitag sa masamang panahon na biglang dumarating sa kanila.

Ang Nalimutang Pantas

¹³Nakita ko rin ang halimbawang ito ng karunungan sa ilalim ng araw, at ito'y tila dakila sa akin: ¹⁴May isang maliit na lungsod na kakaunti ang tao: isang dakilang hari ang lumusob dito, kinubkob ito, at nagtayo ng malalaking kuta ng pananakop laban dito. ¹⁵May natagpuan doong isang dukhang pantas na nagligtas sa lungsod sa pamamagitan ng kanyang karunungan, ngunit walang nakaalala sa dukhang iyon. ¹⁶Sinabi ko, “Mas mabuti ang karunungan kaysa lakas,” ngunit hinahamak ang karunungan ng dukha, at hindi pinakikinggan ang kanyang mga salita. ¹⁷Ang tahimik na mga salita ng pantas ay pinakikinggan nang higit kaysa sigawan ng isang pinuno sa gitna ng mga hangal. ¹⁸Mas mabuti ang karunungan kaysa mga sandata ng digmaan, ngunit ang isang makasalanan ay sumisira ng maraming kabutihan.