Opat Sato Jol ti Jero Laut

Titingalian Daniel sorangan dina waktu peuting: opat sato galak kaluar ti laut anu ngagolak, anu panungtungan huntuna beusi jeung boga tanduk leutik anu sombong. Tuluy tahta-tahta disadiakeun, Nu Maha Sepuh, nya eta Rama urang, calik dina tahta-Na, sarta hiji anu siga putra manusa narima karajaan anu moal aya tungtungna.

Pasal 7.

Dina taun kahiji jumenengna Belsyasar raja Babul, Daniel ngimpi sarta meunang tetenjoan dina pikiranana waktu keur ngagoler dina pangsarean. Impianana tuluy ditulis, dijieun ringkesan tina sagala perkarana.

Ceuk Daniel: Dina tetenjoan peuting, kaula nenjo opat angin langit ngaguncang laut nu lega. Tuluy jol opat sato galede ti jero laut, nu hiji jeung nu sejenna beda-beda.

Nu kahiji siga singa, boga jangjang siga jangjang manuk garuda. Kaula neuteup bae nepi ka jangjangna dirabut; sato teh diangkat ti taneuh, dijungjungkeun nangtung dina dua suku kawas jelema, sarta dibere hate jelema.

Jol sato nu kadua, siga biruang, nangtung condong ka hiji sisi, dina sungutna nyangkeret tilu tulang iga di antara huntuna. Sato teh dititah, “Geura hudang, dahar daging sing loba!”

Sanggeus kitu kaula neuteup deui: aya sato sejen, siga macan tutul, dina tonggongna aya opat jangjang manuk, sirahna opat, sarta dibere kawasa pikeun marentah.

Sanggeus kitu, dina tetenjoan peuting, jol sato nu kaopat—pikasieuneun, pikagimireun, kacida gagahna, huntuna tina beusi galede. Sato teh ngahakan, ngaremukkeun, sarta nincak-nincak sesana ku sukuna, beda ti sakabeh sato nu saheulaeunana, tandukna aya sapuluh. Sabot kaula keur neuteup tanduk-tanduk tea, breh aya tanduk sejen—tanduk nu leutik—jol di antarana, tuluy tilu tanduk nu ti heula dirabut di hareupeunana. Tanduk teh boga mata siga mata jelema, jeung sungut nu ngomong agul.

Sabot kaula neuteup, tahta-tahta ditata di tempatna, tuluy Nu Maha Sepuh, nya eta Rama urang, calik dina tahta-Na. Anggoana-Na bodas kawas salju; rambut mastaka-Na kawas wol nu beresih. Tahta-Na hurung ku seuneu, jeung rodana sakabehna ngagedur seuneu. ^a Hiji walungan seuneu ngagolak kaluar, ngamalir ti payuneun Mantenna. Rebu-rebu ngabakti ka Mantenna, jeung laksa-laksa ngajarega di payuneun Mantenna. Majelis pangadilan calik, tuluy kitab-kitab dibuka.

Kaula neuteup lantaran omongan agul nu diucapkeun ku tanduk tea; kaula neuteup bae nepi ka sato teh dipaehan, bangkena dibinasakeun sarta dialungkeun kana seuneu nu ngagedur. Sato-sato nu sejenna dicabut kawasana, tapi umurna dipanjangkeun nepi ka hiji waktu jeung mangsa nu geus ditangtukeun.

Dina tetenjoan peuting, kaula nenjo, breh di hareupeun kaula aya nu sumping dibarengan mega-mega ti langit, nya eta nu jiga Putra Manusa. Anjeunna nyaketan Nu Maha Sepuh, nya eta Rama urang, tuluy dicandak ka payuneun Mantenna. ^b Anjeunna dipaparin kawasa, kamulyaan, jeung hiji Karajaan, supaya sagala bangsa, sagala nagri, jeung sagala basa ngabakti ka Anjeunna. Kakawasaana-Na nya eta kakawasaan nu langgeng nu moal laas, jeung Karajaana-Na teh moal pisan-pisan ruksak.

Hartina Tetenjoan Dipedar

Kaula, Daniel, ngarasa gundah dina hate, sarta tetenjoan nu ngaliwat dina pikiran teh matak reuwas ka kaula. Kaula nyampeurkeun salah saurang ti nu keur narangtung di dinya, tuluy nanya ngeunaan hartina ieu sagala rupa. Manehna ngabejaan ka kaula, nerangkeun hartina.

“Ieu opat sato galede teh nya eta opat raja nu bakal jol ti bumi. Tapi para suci kagungan Nu Maha Luhur, nya eta Rama urang, bakal narima jeung ngabogaan Karajaan teh salalanggengna, salawasna jeung saterusna.

Geus kitu kaula hayang nyaho hartina sato nu kaopat tea, nu beda ti sakabehna—pikasieuneun pisan, huntuna beusi, kukuna tambaga—nu ngahakan, ngaremukkeun, sarta nincak-nincak sesana ku sukuna. Kaula oge hayang nyaho ngeunaan sapuluh tanduk nu dina sirahna, jeung tanduk sejen nu jol tuluy tilu tanduk marurag di hareupeunana—tanduk nu boga mata jeung sungut nu agul, nu katembongna leuwih gede ti nu sejen. Sabot kaula neuteup, tanduk ieu keur merangan para suci sarta ngelehkeun maranehna, nepi ka Nu Maha Sepuh, nya eta Rama urang, sumping, pangadilan diputuskeun pikeun para suci kagungan Nu Maha Luhur, nya eta Rama urang, sarta datang waktuna para suci ngabogaan Karajaan.”

Pokna: “Sato nu kaopat teh nya eta Karajaan kaopat di bumi, nu beda ti sakabeh Karajaan sejenna. Eta Karajaan bakal ngahakan, nincak-nincak, sarta ngaremukkeun saluruh bumi. Ari sapuluh tanduk tea: sapuluh raja bakal jol ti Karajaan ieu. Sanggeus maranehna, aya deui saurang raja nu jol, nu beda ti nu ti heula, sarta ngelehkeun tilu raja. Manehna bakal ngucapkeun omongan ngalawan Nu Maha Luhur, nya eta Rama urang, nganiaya para suci kagungan Nu Maha Luhur, nya eta Rama urang, sarta ihtiar ngarobah waktu-waktu nu geus ditangtukeun jeung hukum. Para suci bakal diselehkeun ka manehna salila hiji mangsa, sababaraha mangsa, jeung satengah mangsa. ^c

Tapi majelis pangadilan bakal calik ngayakeun pangadilan, sarta kakawasaan manehna bakal dicabut, dilebur jeung dibinasakeun salalanggengna. Karajaan, kakawasaan, jeung kaagungan sakabeh Karajaan nu aya di sahandapeun langit bakal dipaparinkeun ka umat, nya eta para suci kagungan Nu Maha Luhur, nya eta Rama urang. Karajaana-Na teh Karajaan nu tanpa wates; sakabeh pangawasa bakal ngabakti jeung tumut ka Mantenna.”

Nepi ka dieu tungtung carita teh. Kaula, Daniel—pikiran kaula matak gimir, beungeut kaula jadi pias, tapi hal ieu ku kaula disidem dina hate.