ዳንኤል 7

7 ¹በባቢሎን ንጉሥ በብልጣሶር የመጀመሪያ ዓመት ዳንኤል በመኝታው ላይ ሳለ ሕልም አለመ፤ በራሱም ራእዮችን አየ። ሕልሙንም ጻፈ፤ የነገሩንም ዋና ፍሬ ነገር ጠቅለል አድርጎ ዘገበ።

²ዳንኤልም እንዲህ አለ፤ በሌሊት ራእዬ የሰማይ አራቱ ነፋሳት ታላቁን ባሕር ሲያናውጡ አየሁ። ³አራትም ታላላቅ አራዊት ከባሕሩ ወጡ፤ እያንዳንዳቸውም ከሌላው የተለዩ ነበሩ።

⁴የመጀመሪያው እንደ አንበሳ ነበር፤ የንስርም ክንፎች ነበሩት። ክንፎቹ እስኪነጠቁ ድረስ ተመለከትሁ፤ ከምድርም ተነሥቶ እንደ ሰው በሁለት እግሩ ቆመ፤ የሰውም ልብ ተሰጠው።

⁵ሁለተኛውም አውሬ እንደ ድብ ሆኖ ታየ፤ በአንድ ጎኑም ተነሥቶ ቆመ፤ በአፉም በጥርሶቹ መካከል ሦስት የጎድን አጥንቶች ነበሩ። እንዲህም ተባለ፤ “ተነሥተህ ብዙ ሥጋ ብላ።”

⁶ከዚህ በኋላ ተመለከትሁ፤ እነሆ ሌላ አውሬ እንደ ነብር ሆኖ ታየ፤ በጀርባውም አራት የወፍ ክንፎች ነበሩት፤ አራትም ራሶች ነበሩት፤ የመግዛትም ሥልጣን ተሰጠው።

⁷ከዚህ በኋላ በሌሊት ራእዬ አራተኛው አውሬ ታየ—የሚያስፈራ፣ የሚያሸብርና እጅግ ኀይለኛ ነበር፤ ትልልቅ የብረት ጥርሶችም ነበሩት። የቀረውን ይበላ፣ ይፈጭና በእግሩ ይረግጥ ነበር፤ ከበፊቱ ከነበሩት አራዊት ሁሉ የተለየ ነበር፤ ዐሥርም ቀንዶች ነበሩት። ⁸ቀንዶቹንም ስመለከት እነሆ ሌላ ትንሽ ቀንድ በመካከላቸው ወጣ፤ ከፊተኞቹም ቀንዶች ሦስቱ በፊቱ ተነቀሉ። የሰውን ዓይኖች የሚመስሉ ዓይኖችና ትምክህትን የሚናገር አፍ ነበረው።

⁹ስመለከት ዙፋኖች ተዘረጉ፤ ጥንታዌ መዋዕል አባታችንም በዙፋኑ ተቀመጠ። ልብሱ እንደ በረዶ ነጭ ነበር፤ የራሱም ጠጕር እንደ ንጹሕ ሱፍ ነበር። ዙፋኑ በእሳት ነበልባል ይንበለበል ነበር፤ መንኰራኵሮቹም ሁሉ በእሳት ይቃጠሉ ነበር። ^a a v9 በፍርዱ ዙፋን ላይ የተቀመጠው ጥንታዌ መዋዕል አባታችን ነው፤ ዮሐንስ በኋላ በራእይ ያየው ያው የዙፋኑ ራእይ ነው። ¹⁰ከፊቱም የእሳት ወንዝ እየፈሰሰ ይወጣ ነበር። ሺህ ጊዜ ሺዎች ያገለግሉት ነበር፤ እልፍ ጊዜ እልፎችም በፊቱ ቆመው ነበር። ፍርድ ቤቱም ተቀመጠ፤ መጻሕፍቱም ተከፈቱ።

¹¹ቀንዱ የተናገረውን የትምክህት ቃል ስለ ሰማሁ ተመለከትሁ፤ አውሬውም እስኪገደል ድረስ ተመለከትሁ፤ ሰውነቱም ጠፋ፤ ለሚነድደውም እሳት ተሰጠ። ¹²የቀሩት አራዊት ሥልጣናቸውን ተገፈፉ፤ ሕይወታቸው ግን ለተወሰነ ጊዜና ወቅት ተራዘመላቸው።

¹³በሌሊት ራእዬ ተመለከትሁ፤ እነሆም የሰውን ልጅ የሚመስል ከሰማይ ደመናት ጋራ ሲመጣ አየሁ—ኢየሱስ። ወደ ጥንታዌ መዋዕል አባታችን ቀረበ፤ ወደ ፊቱም ተመራ። ^b b v13 ኢየሱስ ይህንኑ ራእይ ስለ ራሱ እንደ ሆነ ተናገረ—“የሰው ልጅ በሰማይ ደመናት እየመጣ ታዩታላችሁ” (ማርቆስ 14፥62)። እዚህ ላይ ወልድ በአብ ፊት ቀርቦ የዘላለምን መንግሥት ይቀበላል። ¹⁴ሥልጣንም፣ ክብርና መንግሥት ተሰጠው፤ ይኸውም ወገኖች፣ ሕዝቦችና በልዩ ልዩ ቋንቋ የሚናገሩ ሁሉ እንዲያገለግሉት ነው። ግዛቱ የማያልፍ የዘላለም ግዛት ነው፤ መንግሥቱም ከቶ የማይጠፋ ነው።

ራእዩ ተብራራ

¹⁵እኔ ዳንኤል በመንፈሴ ታወክሁ፤ በአእምሮዬም ያለፉት ራእዮች አስደነገጡኝ። ¹⁶በዚያም ከቆሙት አንዱ ዘንድ ቀርቤ ስለዚህ ሁሉ እውነቱን ጠየቅሁት። እርሱም ነገረኝ፤ ፍቺውንም ገለጠልኝ።

¹⁷“እነዚህ አራቱ ታላላቅ አራዊት ከምድር የሚነሡ አራት ነገሥታት ናቸው። ¹⁸የልዑል አባታችን ቅዱሳን ግን መንግሥቱን ይቀበላሉ፤ ለዘላለም፣ ከዘላለም እስከ ዘላለምም ይወርሱታል።

¹⁹ከዚያም ስለ አራተኛው አውሬ እውነቱን ለማወቅ ፈለግሁ፤ እርሱም ከሁሉ የተለየ ነበር—እጅግ የሚያስፈራ፣ የብረት ጥርሶች ያሉት፣ የናስ ጥፍሮች ያሉት—የቀረውንም ይበላ፣ ይፈጭና በእግሩ ይረግጥ ነበር። ²⁰ደግሞም በራሱ ላይ ስለ ነበሩት ዐሥር ቀንዶች፣ ሦስቱ ስለ ወደቁበት ስለ ወጣው ሌላ ቀንድ ለማወቅ ፈለግሁ—ይኸውም ዓይኖችና ትምክህትን የሚናገር አፍ የነበረው፣ ከሌሎቹም ይበልጥ ትልቅ ሆኖ የታየው ቀንድ ነበር። ²¹ስመለከትም ይህ ቀንድ ከቅዱሳን ጋራ ይዋጋ ነበር፤ ያሸንፋቸውም ነበር፤ ²²ጥንታዌ መዋዕል አባታችን መጥቶ ለልዑል አባታችን ቅዱሳን ፍርድ እስኪሰጥ፣ ቅዱሳንም መንግሥቱን የሚወርሱበት ጊዜ እስኪደርስ ድረስ ይህ ሆነ።”

²³እርሱም እንዲህ አለ፤ “አራተኛው አውሬ በምድር ላይ ያለ አራተኛ መንግሥት ነው፤ ከሌሎቹም መንግሥታት ሁሉ የተለየ ነው። ምድርን ሁሉ ይበላል፣ ይረግጣታል፣ ይፈጫታልም። ²⁴ዐሥሩ ቀንዶች ከዚህ መንግሥት የሚነሡ ዐሥር ነገሥታት ናቸው። ከእነርሱም በኋላ ከፊተኞቹ የተለየ ሌላ ንጉሥ ይነሣል፤ ሦስትም ነገሥታትን ያስገብራል። ²⁵በልዑል አባታችን ላይ ቃልን ይናገራል፤ የልዑል አባታችንንም ቅዱሳን ያስጨንቃል፤ የተወሰኑትንም ጊዜያትና ሕግ ለመለወጥ ይሞክራል። ቅዱሳንም ለአንድ ዘመን፣ ለዘመናት፣ ለዘመንም እኵሌታ በእጁ ይሰጣሉ። ^c c v25 “አንድ ዘመን፣ ዘመናትና የዘመን እኵሌታ” ማለት ሦስት ዓመት ተኩል ማለት ነው፤ አንድ ዓመት + ሁለት ዓመት + የዓመት እኵሌታ።

²⁶ፍርድ ቤቱ ግን ለፍርድ ይቀመጣል፤ ግዛቱም ይወሰድበታል፤ ለዘላለምም ተበልቶ ይጠፋል። ²⁷ከሰማይም በታች ያሉት መንግሥታት ሁሉ መንግሥትና ግዛት፣ ታላቅነትም ለልዑል አባታችን ቅዱሳን ለሆኑት ለሕዝቡ ይሰጣሉ። መንግሥቱም ለዘላለም የሚኖር መንግሥት ነው፤ ገዦችም ሁሉ ያገለግሉታል፤ ይታዘዙትማል።”

²⁸የነገሩም ፍጻሜ ይህ ነው። እኔ ዳንኤል—ሐሳቤ አስደነገጠኝ፤ ፊቴም ተለወጠ፤ ነገር ግን ነገሩን በልቤ ጠበቅሁት።