1 Raja-Raja 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Aya hiji abdi Rama urang ti Yuda sumping ka Betel nurutkeun pangandika Rama urang, waktu Yarobam keur ngadeg di altar rek ngukus menyan.

²Nurutkeun pangandika Rama urang, anjeunna cumeluk ka altar tea, saurna, “Eh altar, altar, kieu dawuhan Rama urang: Turunan Daud bakal ngagaduhan hiji putra anu jenenganana Yosia. Di maneh anjeunna bakal ngurbankeun imam-imam tempat luhur anu sok ngukus menyan di maneh, sarta tulang-taleng jelema bakal dihuru di maneh.”

³Dina poe eta oge anjeunna masihan hiji tanda, saurna, “Ieu tandana anu didawuhkeun ku Rama urang: altar ieu bakal bencar sarta lebuna bakal maruragan ka luar.”

⁴Waktu Raja Yarobam ngadangu abdi Rama urang cumeluk ka altar di Betel, anjeunna ngulurkeun panangan ti altar bari saurna, “Cekel manehna!” Tapi panangan anu diulurkeun ka abdi Rama urang tea jadi kaku, teu tiasa ditarik deui ku anjeunna. ⁵Altar tea bencar, lebuna maruragan ka luar — nya eta tanda anu geus dipaparinkeun ku abdi Rama urang nurutkeun pangandika Rama urang. ⁶Raja ngalahir ka abdi Rama urang, “Pangnedakeun sih piwelas ti Allah anjeun; neneda pikeun kami, supaya panangan kami cageur deui.” Abdi Rama urang neneda ka Rama urang, tuluy panangan raja cageur deui saperti sasari.

⁷Raja ngalahir ka abdi Rama urang, “Hayu ka bumi, tuang sareng kami, engke ku kami rek dipasihan hadiah.”

⁸Abdi Rama urang ngawaler ka raja, “Sanaos abdi dipasihan satengahing karaton Gusti, abdi moal ngiring sareng Gusti, moal tuang roti, moal nginum cai di dieu.

⁹Sabab kieu pandawuh Rama urang ka abdi: ‘Ulah tuang roti, ulah nginum cai, jeung ulah balik ngaliwatan jalan anu tadi disorang.’”

¹⁰Nya anjeunna angkat nyokot jalan sejen, teu balik ngaliwatan jalan anu tadi disorang waktu sumping ka Betel.

¹¹Di Betel aya hiji nabi anu geus sepuh. Putra-putrana daratang ngawartosan ka anjeunna sagala hal anu geus dipilampah ku abdi Rama urang poe eta di Betel. Maranehna oge nyaritakeun ka ramana ngeunaan ucapan anu geus diucapkeun ka raja.

¹²Ramana mariksa, “Ka jalan mana anjeunna angkatna?” Putra-putrana nuduhkeun jalan anu disorang ku abdi Rama urang ti Yuda tea. ¹³Anjeunna ngalahir ka putra-putrana, “Pangmasangkeun pelana kana kalde keur Bapa.” Tuluy ku maranehna dipasangan pelana kaldena, terus ditumpakan ku anjeunna. ¹⁴Anjeunna nuturkeun abdi Rama urang, kapanggih keur calik handapeun tangkal kiara, tuluy mariksa, “Leres anjeun teh abdi Rama urang anu sumping ti Yuda?” Waler anjeunna, “Leres.”

¹⁵Tuluy anjeunna ngalahir, “Hayu ngiring ka bumi, tuang roti sareng Bapa.”

¹⁶Tapi waler anjeunna, “Abdi teu tiasa balik sareng Bapa atanapi lebet ka bumi Bapa, sarta moal tuang roti atanapi nginum cai sareng Bapa di dieu. ¹⁷Sabab Rama urang parantos ngadawuh ka abdi ku pangandika-Na: ‘Ulah tuang roti, ulah nginum cai di dinya, sarta ulah balik ngaliwatan jalan anu tadi disorang.’”

¹⁸Waler anjeunna, “Abdi oge nabi sapertos anjeun. Aya hiji malaikat anu nyarios ka abdi ku pangandika Allah, ‘Bawa deui anjeunna ka bumi anjeun sangkan tuang roti sareng nginum cai.’” Tapi saestuna nabi sepuh tea keur ngabobodo.

¹⁹Nya abdi Rama urang balik deui sareng anjeunna, tuang roti di bumina, sarta nginum cai. ²⁰Sabot aranjeunna keur calik dina meja tuang, pangandika Rama urang sumping ka nabi anu geus mawa balik deui tea.

²¹Anjeunna cumeluk ka abdi Rama urang ti Yuda, saurna, “Kieu dawuhan Rama urang: Ku sabab anjeun geus ngalawan kana pangandika-Na sarta teu nurut kana parentah anu geus dipaparinkeun ku Rama anjeun, ²²malah anjeun balik deui, tuang roti, sarta nginum cai di tempat anu ku Mantenna geus didawuhkeun, ‘Ulah tuang roti, ulah nginum cai’ — layon anjeun moal dikurebkeun di makam karuhun anjeun.”

²³Sanggeus abdi Rama urang tuang sareng nginum, nabi sepuh tea masangan pelana kana kalde pikeun anjeunna, nya eta pikeun nabi anu geus dibawa balik tea. ²⁴Waktu anjeunna nuluykeun angkatna, aya singa anu nyampeurkeun di jalan tuluy nerkam nepi ka pupus. Layonna ngagoler di jalan, kaldena ngajentul gigireunana, singa oge ngajega gigireun layon. ²⁵Jalma-jalma anu ngaliwat nareuleu layon ngagoler di jalan jeung singa nangtung gigireunana, tuluy maranehna daratang ngabejaan di kota tempat nabi sepuh tea cicing. ²⁶Barang ngadangu hal eta, nabi anu geus mawa balik deui ti jalan tea saurna, “Ieu teh abdi Rama urang anu geus ngalawan kana pangandika Rama urang; nya ku sabab eta ku Rama urang diserenkeun ka singa, anu geus nerkam nepi ka maehan anjeunna, luyu jeung dawuhan Mantenna ka anjeunna.” ²⁷Tuluy anjeunna ngalahir ka putra-putrana, “Pangmasangkeun pelana kana kalde keur Bapa.” Tuluy ku maranehna dipasangan. ²⁸Anjeunna angkat, tuluy mendakan layon ngagoler di jalan, kalde jeung singa nangtung gigireunana. Singa teh teu ngahakan layon, teu nerkam kalde. ²⁹Nabi tea ngangkat layon abdi Rama urang, tuluy ditnumpangkeun kana kalde, dibawa balik, sarta sumping ka kota pikeun nalangsa jeung ngurebkeun anjeunna. ³⁰Layonna disimpen dina makam anjeunna sorangan, tuluy maranehna midangdam, saurna, “Duh, dulur Bapa!”

³¹Sanggeus ngurebkeun anjeunna, anjeunna ngalahir ka putra-putrana, “Lamun Bapa geus maot, kubur Bapa dina makam tempat abdi Rama urang dikubur; simpen tulang Bapa gigireun tulang anjeunna. ³²Sabab ucapan anu geus dicumelukkeun ku anjeunna nurutkeun pangandika Rama urang, ngalawan altar di Betel jeung sakabeh tempat pamujaan di tempat luhur di kota-kota Samaria, pasti bakal kajadian.”

³³Sanggeus kajadian eta, Yarobam angger teu tobat tina jalanna anu jahat; anjeunna deui-deui ngangkat imam-imam tempat luhur ti kalangan rahayat — saha bae anu hayang, ku anjeunna diangkat, tuluy jaradi imam tempat luhur. ³⁴Hal eta jadi dosa pikeun kulawarga Yarobam, nepi ka tumpur, musnah tina beungeut bumi.