ኣቦ ንመሰውኢ ኢዮርብዓም ይዅንን

ሓደ ነቢይ ካብ ይሁዳ ብቓል ኣቦና ንመሰውኢ ኢዮርብዓም ሰንጠቖ፥ ኢድ እቲ ንጉስ ድማ ነቐፀት፥ ኣብኡ ዋላ ሓንቲ ኸይበልዕ ተኣዚዙ ስለ ዝነበረ ድማ ንመኣዲ እቲ ንጉስ ኣበዮ። ሓደ ኣረጊት ነቢይ ግና ሓሰወሉ፥ ንሱ ኸዓ በልዐ፥ ኣብ መንገዲ ገዝኡ ድማ ኣንበሳ ቐተሎ።

ምዕራፍ 13።

ሓደ ሰብ ኣቦና ኸዓ ብቓል ኣቦና ካብ ይሁዳ ናብ ቤቴል መፀ፤ ኢዮርብዓም ድማ ዕጣን ከዕፅን ኣብ መሰውኢ ደው ኢሉ ነበረ።

ብቓል ኣቦና ድማ ነቲ መሰውኢ ፀርሐሉ፦ “ኦ መሰውኢ፥ መሰውኢ፥ ኣቦና ከምዙይ ይብል ኣሎ፦ እንሆ፥ ንቤት ዳዊት ኢዮስያስ ዝስሙ ወዲ ክውለደላ እዩ፤ ነቶም ኣባኻ ዕጣን ዘዕፅኑ ካህናት በረኽቲ ኣብ ልዕሌኻ ክስውኦም እዩ፤ ኣዕፅምቲ ሰብውን ኣብ ልዕሌኻ ክቃፀል እዩ።”

በታ መዓልቲ እቲኣ ድማ ምልክት ሃበ፦ “እዝ ኣቦና ዝተዛረቦ ምልክት እዙይ እዩ፦ እንሆ፥ እቲ መሰውኢ ክሰንጠቕ፥ እቲ ኣብኡ ዘሎ ሓሙዅሽቲ ኸዓ ክፈስስ እዩ።”

ንጉስ ኢዮርብዓም ድማ ነቲ ሰብ ኣቦና ኣብ ቤቴል ነቲ መሰውኢ ክፀርሐሉ ምስ ሰምዐ፥ “ሓዝዎ!” እናበለ ኢዱ ኻብቲ መሰውኢ ዘርግሐ። እታ ናብኡ ዘርጊሕዋ ኢዱ ግና ነቐፀት፤ ናብኡ ኽመልሳ ድማ ኣይከኣለን። እቲ መሰውኢ ኸዓ ተሰንጠቐ፤ እቲ ሓሙዅሽቲ ድማ ካብቲ መሰውኢ ፈሰሰ፤ ከምቲ ሰብ ኣቦና ብቓል ኣቦና ዝሃቦ ምልክት እዩ። ንጉስ ድማ ነቲ ሰብ ኣቦና “ናብ እግዚኣብሄር ኣምላኽካ ለምን፤ ኢደይ ምእንቲ ኽትምለሰለይ ድማ ፀልየለይ” በሎ። ንሱ ኸዓ ናብ ኣቦና ለመነ፤ ኢድ ንጉስ ድማ ከም ቀደማ ተመለሰት።

ንጉስ ድማ ነቲ ሰብ ኣቦና “ምሳይ ናብ ገዛ ንዓ፤ ተመገብ፤ ህያብውን ክህበካ እየ” በሎ።

እቲ ሰብ ኣቦና ድማ ነቲ ንጉስ ከምዙይ በሎ፦ “ፍርቂ ቤትካ እኳ እንተ ሃብካኒ፥ ምሳኻ ኣይከይድን፤ ኣብዝ ቦታ እዙይ እንጀራ ኣይበልዕን፥ ማይውን ኣይሰትን።

ብቓል ኣቦና ኸምዙይ ተኣዚዘ ኣለኹ እሞ፦ ‘እንጀራ ኣይትብላዕ፤ ማይ ኣይትስተ፤ በቲ ዝመፃእካሉ መንገዲ ኸዓ ኣይትመለስ።’”

ስለዙይ በኻልእ መንገዲ ኸደ፤ በቲ ናብ ቤቴል ዝመፀሉ መንገዲ ኸዓ ኣይተመለሰን።

ኣብ ቤቴል ድማ ሓደ ኣረጊት ነብዪ ይነብር ነበረ። ደቁ ኸዓ መፂኦም ነቲ ሰብ ኣቦና በታ መዓልቲ እቲኣ ኣብ ቤቴል ዝገበሮ ዅሉ ነገርዎ። ነቲ ንጉስ ዝተዛረቦ ቓላት ድማ ነቦኦም ነገርዎ።

ኣቦኦም ድማ “በየናይ መንገዲ ኸደ?” ኢሉ ጠየቖም። ደቁ ኸዓ ነቲ ኻብ ይሁዳ ዝመፀ ሰብ ኣቦና ዝኸዶ መንገዲ ኣርኣይዎ። ንደቁ ድማ “ኣድጊ ፀዐኑለይ” በሎም። ንሳቶም ከዓ ነቲ ኣድጊ ፀዒኖምሉ፥ ኣብኡ ተቐመጠ። ነቲ ሰብ ኣቦና ድማ ሰዓቦ፤ ኣብ ትሕቲ ሓደ ዓብዪ ኦም ተቐሚጡ ረኸቦ፤ “እቲ ኻብ ይሁዳ ዝመፃእኻ ሰብ ኣቦና ንስኻዶ ኢኻ?” ኢሉ ድማ ጠየቖ። ንሱ ኸዓ “እወ ኣነ እየ” በሎ።

ሽዑ “ምሳይ ናብ ገዛ ንዓ፤ እንጀራ ኸዓ ብላዕ” በሎ።

ንሱ ግና ከምዙይ በለ፦ “ምሳኻ ኽምለስ ወይ ምሳኻ ኽኣቱ ኣይክእልን፤ ኣብዝ ቦታ እዙይ ምሳኻ እንጀራ ኣይበልዕን፥ ማይውን ኣይሰትን። ኣቦና በቲ ቓሉ ከምዙይ ኢሉኒ እዩ እሞ፦ ‘ኣብኡ እንጀራ ኣይትብላዕ፤ ማይ ኣይትስተ፤ በቲ ዝመፃእካሉ መንገዲ ተመሊስካ ኣይትኺድ።’”

ንሱ ድማ “ኣነውን ከማኻ ነብዪ እየ፤ ሓደ መልኣኽ ከዓ ብቓል እግዚኣብሄር ‘ንእኡ ናብ ገዛኻ ምለሶ፥ እንጀራ ኽበልዕን ማይ ኽሰትን’ ኢሉኒ እዩ” በሎ። ንእኡ ግና ሓሰወሉ።

ስለዙይ እቲ ሰብ ኣቦና ምስኡ ተመሊሱ፥ ኣብ ገዛኡ እንጀራ በልዐ፥ ማይውን ሰተየ። ኣብ መኣዲ ተቐሚጦም እንተለዉ ኸዓ፥ ናብቲ ዝመለሶ ነብዪ ቓል ኣቦና መፀ።

ነቲ ኻብ ይሁዳ ዝመፀ ሰብ ኣቦና ድማ ፀውዐ፦ “ኣቦና ኸምዙይ ይብል ኣሎ፦ ነቲ ቓሉ ስለ ዝዓመፅካን ነቲ ኣቦኻ ዝኣዘዘካ ትእዛዝ ስለ ዝሸለልካን፥ ተመሊስካ ግና ኣብቲ ‘እንጀራ ኣይትብላዕ፤ ማይ ኣይትስተ’ ዝበለካ ቦታ እንጀራ በሊዕኻ ማይውን ሰቲኻ ኢኻ እሞ፥ ሬሳኻ ናብ መቓብር ኣቦታትካ ኣይበፅሕን እዩ።”

እቲ ሰብ ኣቦና በሊዑን ሰቲዩን ምስ ወድአ ድማ፥ እቲ ኣረጊት ነብዪ ነቲ ዝመለሶ ነብዪ ኣድጊ ፀዐነሉ። ንሱ መንገዱ ኸይዱ እንተሎ ድማ፥ ኣብ መንገዲ ኣንበሳ ረኸቦ እሞ ቐተሎ። ሬሳኡ ኸዓ ኣብ መንገዲ ተደርቢዩ ነበረ፤ እቲ ኣድጊ ኣብ ጥቓኡ ደው ኢሉ፥ እቲ ኣንበሳ ድማ ኣብ ጥቓ እቲ ሬሳ ደው ኢሉ ነበረ። ሓለፍቲ መንገዲ ድማ ነቲ ኣብ መንገዲ ተደርቢዩ ዘሎ ሬሳ፥ ነቲ ኣብ ጥቓኡ ደው ኢሉ ዘሎ ኣንበሳ ድማ ረአዩ፤ መፂኦም ከዓ ኣብታ እቲ ኣረጊት ነብዪ ዝነብረላ ኸተማ ነገሩ። እቲ ኻብ መንገዲ ዝመለሶ ነብዪ ድማ እዙይ ምስ ሰምዐ ከምዙይ በለ፦ “እዙይ እቲ ንቓል ኣቦና ዝዓመፀ ሰብ ኣቦና እዩ፤ ስለዙይ ከምቲ ዝበሎ ነቲ ኣንበሳ ኣሕሊፉ ሃቦ፤ ንሱ ድማ ሰቢሩ ቐተሎ።” ሽዑ ንደቁ “ኣድጊ ፀዐኑለይ” በሎም፤ ንሳቶም ከዓ ፀዐኑ። ከይዱ ድማ ነቲ ኣብ መንገዲ ተደርቢዩ ዘሎ ሬሳ፥ እቲ ኣድግን ኣንበሳን ከዓ ኣብ ጥቓኡ ደው ኢሎም ረኸበ፤ እቲ ኣንበሳ ነቲ ሬሳ ኣይበልዖን፥ ነቲ ኣድጊ ድማ ኣይሰበሮን። እቲ ነብዪ ድማ ሬሳ እቲ ሰብ ኣቦና ኣልዒሉ ኣብ ልዕሊ እቲ ኣድጊ ፀዐኖ፤ መሊሱ ኣምፅኦ፤ ክሓዝነሉን ክቐብሮን ድማ ናብታ ኸተማ መፀ። ነቲ ሬሳ ድማ ኣብ መቓብሩ ኣንበሮ፤ “ወይለይ ሓወይ!” እናበሉ ኸዓ ሓዘኑ።

ምስ ቀበሮ ድማ ንደቁ ኸምዙይ በሎም፦ “ኣነ ምስ ሞትኩ፥ ኣብቲ ሰብ ኣቦና ዝተቐብረሉ መቓብር ቅበሩኒ፤ ኣዕፅምተይ ድማ ኣብ ጥቓ ኣዕፅምቲ ናቱ ኣንብርወን። እቲ ብቓል ኣቦና ኣብ ልዕሊ መሰውኢ ቤቴልን ኣብ ልዕሊ ኵለን ኣብ ከተማታት ሰማርያ ዝርከባ ቤት በረኽትን ዝፀርሖ ቓል፥ ብርግፅ ክፍፀም እዩ እሞ።”

ድሕሪ እዙይ ድማ ኢዮርብዓም ካብ ክፉእ መንገዱ ኣይተመለሰን፤ መሊሱ ኸዓ ካብ ኵሉ ህዝቢ ካህናት በረኽቲ ገበረ፤ ዝደለየ ዘበለ ቐደሶ፥ ካህናት በረኽቲ ድማ ኾኑ። እዝ ነገር እዙይ ድማ ንቤት ኢዮርብዓም፥ ካብ ገፅ ምድሪ ኽትጸንትን ክትጠፍእን፥ ሓጢኣት ኮነ።