Otamiz Yarobamning qurbongohini qoralaydi

Yahudodan kelgan paygʻambar Otamizning soʻzi bilan Yarobomning qurbongohini yorib, qoʻlini qurutadi. Soʻng u yerda hech narsa yemaslik buyurilgani uchun shohning dasturxonini rad etadi. Keksa bir paygʻambar unga yolgʻon gapiradi, u ovqat yeydi va uyiga qaytayotganda yoʻlda uni sher oʻldiradi.

13-bob.

Yarobam qurbongoh oldida turib tutatqi tutatayotgan paytda, Otamizning bir odami Otamizning amri bilan Yahudodan Baytilga keldi.

U Otamizning amri bilan qurbongohga qarshi nido qildi: “Qurbongoh, ey qurbongoh, Otamiz shunday aytmoqda: Dovud xonadonida Yoʻshiyo ismli oʻgʻil tugʻiladi. U sening ustingda tutatqi tutatayotgan sajdagoh ruhoniylarini sening ustingda qurbon qiladi, sening ustingda odam suyaklari yoqiladi.”

Oʻsha kuni u bir alomat berdi: “Otamiz aytgan alomat shudir: qurbongoh yorilib, ustidagi kul toʻkiladi.”

Shoh Yarobam Otamizning odami Baytildagi qurbongohga qarshi nido qilganini eshitganda, qurbongoh ustidan qoʻlini choʻzib: “Uni ushlanglar!” dedi. Lekin unga qarshi choʻzgan qoʻli qurib qoldi va u qoʻlini oʻziga qaytarib ololmadi. Qurbongoh yorilib, ustidagi kul toʻkildi — bu Otamizning odami Otamizning amri bilan bergan alomat edi. Shoh Otamizning odamiga dedi: “Xudoyingdan marhamat soʻra, qoʻlim tuzalishi uchun men uchun duo qil.” U Otamizdan soʻradi va shohning qoʻli avvalgidek tuzaldi.

Shoh Otamizning odamiga dedi: “Uyimga yur, men bilan ovqatlan, men senga sovgʻa beraman.”

Otamizning odami shohga dedi: “Sen menga xonadoningning yarmini bersang ham, men sen bilan bormayman, bu yerda na non yeyman, na suv ichaman.

Otamizning amri menga shuni buyurdi: «Non yema, suv ichma, kelgan yoʻlingdan qaytma.»”

Shunday qilib, u boshqa yoʻldan ketdi va Baytilga kelgan yoʻlidan qaytmadi.

Baytilda bir keksa paygʻambar yashardi. Uning oʻgʻillari kelib, Otamizning odami oʻsha kuni Baytilda qilgan hamma ishni unga aytib berishdi. Ular otalariga u shohga aytgan soʻzlarni ham aytishdi.

Otalari soʻradi: “U qaysi yoʻldan ketdi?” Oʻgʻillari Yahudodan kelgan Otamizning odami ketgan yoʻlni unga koʻrsatishdi. U oʻgʻillariga dedi: “Eshakni menga egarlanglar.” Ular eshakni unga egarlashdi va u unga mindi. U Otamizning odami ortidan borib, uni bir eman tagida oʻtirgan holda topdi va soʻradi: “Yahudodan kelgan Otamizning odami senmisan?” U: “Menman,” dedi.

Shunda u unga dedi: “Men bilan uyimga yur, bir oz non yeb ol.”

Lekin u dedi: “Men sen bilan qaytolmayman, sen bilan kirolmayman, bu yerda sen bilan na non yeyman, na suv ichaman. Chunki Otamiz Oʻz amri bilan menga aytdi: «U yerda non yema, suv ichma, kelgan yoʻlingdan qaytma.»”

U dedi: “Men ham sendek paygʻambarman. Bir farishta Xudoning amri bilan menga aytdi: «Uni oʻz uyingga qaytarib olib kel, non yeb, suv ichsin.»” Lekin u unga yolgʻon gapirdi.

Shunday qilib, Otamizning odami u bilan qaytib, uning uyida non yedi va suv ichdi. Ular dasturxon atrofida oʻtirganda, uni qaytarib olib kelgan paygʻambarga Otamizning amri keldi.

U Yahudodan kelgan Otamizning odamiga nido qildi: “Otamiz shunday aytmoqda: Sen Uning amriga qarshi chiqib, Otang senga bergan buyruqni mensimaganing uchun, balki U senga: «Non yema, suv ichma» degan joyga qaytib kelib, non yeding va suv ichding, shuning uchun jasading ota-bobolaring qabriga yetib bormaydi.”

Otamizning odami yeb-ichgandan keyin, keksa paygʻambar u uchun — oʻzi qaytarib olib kelgan paygʻambar uchun — eshakni egarladi. U yoʻlida ketayotganda, yoʻlda bir sher unga roʻpara boʻlib, uni oʻldirdi. Uning jasadi yoʻlda yotardi, eshak esa uning yonida, sher ham jasad yonida turardi. Oʻtib ketayotgan odamlar yoʻlda yotgan jasadni va uning yonida turgan sherni koʻrib, keksa paygʻambar yashaydigan shaharga kelib, buni aytib berishdi. Buni eshitgan, uni yoʻldan qaytargan paygʻambar dedi: “Bu — Otamizning amriga qarshi chiqqan Otamizning odami. Shuning uchun Otamiz uni sherga topshirdi, sher esa, U aytganidek, uni gʻajib oʻldirdi.” Soʻngra u oʻgʻillariga dedi: “Eshakni menga egarlanglar.” Ular egarlashdi. U borib, yoʻlda yotgan jasadni topdi, eshak bilan sher uning yonida turardi. Sher jasadni yemagan va eshakni gʻajimagan edi. Paygʻambar Otamizning odamining jasadini koʻtarib, uni eshakka ortib, qaytarib olib keldi va unga aza tutib, dafn qilish uchun shaharga keldi. U jasadni oʻz qabriga qoʻydi va ular: “Oh, birodarim!” deb unga aza tutishdi.

Uni dafn qilgandan keyin, u oʻgʻillariga dedi: “Men oʻlganimda, meni Otamizning odami dafn etilgan qabrga koʻminglar, suyaklarimni uning suyaklari yoniga qoʻyinglar. Chunki u Otamizning amri bilan Baytil qurbongohiga va Samariya shaharlaridagi har bir sajdagohga qarshi nido qilgan soʻz albatta amalga oshadi.”

Bundan keyin ham Yarobam oʻzining yovuz yoʻlidan qaytmadi. U yana butun xalqdan sajdagoh ruhoniylarini tayinladi. Kim xohlasa, shuni tayinlar edi va ular sajdagoh ruhoniylari boʻlishardi. Bu ish Yarobam xonadoni uchun gunoh boʻldi va uni yer yuzidan kesib tashlab, yoʻq qildi.