1 Księga Królewska 13

13 ¹Mąż naszego Ojca przyszedł z Judy do Betel na słowo naszego Ojca, gdy Jeroboam stał przy ołtarzu, aby spalać kadzidło.

²Na słowo naszego Ojca zawołał przeciwko ołtarzowi: „Ołtarzu, ołtarzu, tak mówi nasz Ojciec: domowi Dawida narodzi się syn imieniem Jozjasz. Na tobie złoży on w ofierze kapłanów wyżyn, którzy spalają na tobie kadzidło, i spalą się na tobie ludzkie kości.”

³Tego dnia dał znak: „Taki jest znak, który zapowiedział nasz Ojciec: ołtarz rozpadnie się i rozsypie się popiół z niego.”

⁴Gdy król Jeroboam usłyszał, jak mąż naszego Ojca woła przeciwko ołtarzowi w Betel, wyciągnął rękę znad ołtarza i rzekł: „Pochwyćcie go!” Lecz ręka, którą wyciągnął przeciwko niemu, uschła i nie mógł jej cofnąć do siebie. ⁵Ołtarz rozpadł się i rozsypał się popiół z niego — znak, który mąż naszego Ojca dał na słowo naszego Ojca. ⁶Król powiedział do męża naszego Ojca: „Ubłagaj łaskę twojego Boga i módl się za mnie, aby moja ręka wróciła do zdrowia.” Mąż ubłagał naszego Ojca i ręka króla wróciła do zdrowia jak przedtem.

⁷Król powiedział do męża naszego Ojca: „Chodź ze mną do domu, posil się ze mną, a dam ci dar.”

⁸Mąż naszego Ojca odpowiedział królowi: „Choćbyś mi dał połowę swojego domu, nie pójdę z tobą ani nie będę tu jadł chleba, ani pił wody.

⁹Bo tak nakazało mi słowo naszego Ojca: «nie jedz chleba, nie pij wody i nie wracaj tą drogą, którą przyszedłeś».”

¹⁰Poszedł więc inną drogą i nie wrócił tą drogą, którą przyszedł do Betel.

¹¹A w Betel mieszkał pewien stary prorok. Przyszli jego synowie i opowiedzieli mu wszystko, co tego dnia uczynił w Betel mąż naszego Ojca; opowiedzieli też swojemu ojcu słowa, które powiedział do króla.

¹²Ich ojciec zapytał: „Którą drogą poszedł?” A synowie pokazali mu drogę, którą poszedł mąż naszego Ojca, przybyły z Judy. ¹³Powiedział do swoich synów: „Osiodłajcie mi osła.” Osiodłali mu osła, a on wsiadł na niego. ¹⁴Ruszył za mężem naszego Ojca, znalazł go siedzącego pod dębem i zapytał: „Czy ty jesteś mężem naszego Ojca, który przyszedł z Judy?” „Jestem” — odpowiedział.

¹⁵Wtedy powiedział do niego: „Chodź ze mną do domu i zjedz chleba.”

¹⁶Lecz on odpowiedział: „Nie mogę wrócić z tobą ani wejść z tobą; nie będę też z tobą jadł chleba ani pił wody na tym miejscu. ¹⁷Bo tak powiedział mi nasz Ojciec przez swoje słowo: «Nie jedz tam chleba, nie pij wody i nie wracaj tą drogą, którą przyszedłeś».”

¹⁸On zaś powiedział: „I ja jestem prorokiem jak ty; a anioł powiedział mi przez słowo Boże: «Zawróć go ze sobą do swojego domu, aby zjadł chleba i napił się wody».” Ale go okłamał.

¹⁹Wrócił więc z nim mąż naszego Ojca, jadł chleb w jego domu i pił wodę. ²⁰A gdy siedzieli przy stole, doszło słowo naszego Ojca do proroka, który go zawrócił.

²¹I zawołał do męża naszego Ojca, przybyłego z Judy: „Tak mówi nasz Ojciec: Ponieważ sprzeciwiłeś się jego słowu i nie zachowałeś nakazu, który dał ci twój Ojciec, ²²lecz wróciłeś, jadłeś chleb i piłeś wodę na miejscu, o którym ci powiedział: «Nie jedz chleba, nie pij wody» — twoje zwłoki nie spoczną w grobie twoich ojców.”

²³A gdy mąż naszego Ojca najadł się i napił, stary prorok osiodłał dla niego osła — dla proroka, którego zawrócił. ²⁴A gdy ten odjechał, spotkał go na drodze lew i zabił go. Jego ciało leżało porzucone na drodze, a osioł stał przy nim i lew stał przy ciele. ²⁵A przechodnie zobaczyli ciało porzucone na drodze i lwa stojącego przy ciele, i przyszli, i opowiedzieli o tym w mieście, w którym mieszkał ten stary prorok. ²⁶A gdy usłyszał to prorok, który zawrócił go z drogi, powiedział: „To jest mąż naszego Ojca, który sprzeciwił się słowu naszego Ojca; dlatego wydał go lwu, który go rozszarpał i zabił, jak mu zapowiedział.” ²⁷Potem powiedział do swoich synów: „Osiodłajcie mi osła.” I osiodłali go. ²⁸Poszedł i znalazł ciało porzucone na drodze, a osła i lwa stojących przy ciele; lew nie zjadł ciała ani nie rozszarpał osła. ²⁹Prorok podniósł ciało męża naszego Ojca, położył je na ośle i przywiózł z powrotem; i przyszedł do miasta, aby go opłakiwać i pogrzebać. ³⁰Złożył jego ciało we własnym grobie i opłakiwali go, mówiąc: „Ach, bracie mój!”

³¹A gdy go pogrzebał, powiedział do swoich synów: „Gdy umrę, pochowajcie mnie w grobie, w którym pochowany jest mąż naszego Ojca; złóżcie moje kości obok jego kości. ³²Bo z pewnością spełni się słowo, które zawołał na słowo naszego Ojca przeciwko ołtarzowi w Betel i przeciwko wszystkim przybytkom na wyżynach w miastach Samarii.”

³³Mimo to Jeroboam nie odwrócił się od swojej złej drogi, lecz znowu ustanawiał kapłanów wyżyn spośród całego ludu; kogo tylko chciał, tego wyświęcał, i stawał się on kapłanem wyżyn. ³⁴I stało się to grzechem dla domu Jeroboama, przez co został wytracony i zgładzony z powierzchni ziemi.