Die Vader veroordeel Jerobeam se altaar

'n Profeet uit Juda skeur Jerobeam se altaar deur ons Vader se woord en laat sy hand verdor, en weier dan die koning se tafel omdat hy beveel is om niks daar te eet nie. 'n Ou profeet lieg vir hom, hy eet, en 'n leeu maak hom dood op pad huis toe.

Hoofstuk 13.

’n Man van ons Vader het deur die woord van ons Vader van Juda af na Bet-El toe gekom terwyl Jerobeam by die altaar gestaan het om wierook te brand.

Deur die woord van ons Vader het hy teen die altaar uitgeroep: “Altaar, altaar, so sê ons Vader: In die huis van Dawid sal ’n seun gebore word met die naam Josia. Op jou sal hy die priesters van die hoogtes offer wat op jou wierook brand, en mensbene sal op jou brand.”

Daardie dag het hy ’n teken gegee: “Dit is die teken waarvan ons Vader gepraat het: die altaar sal skeur en sy as sal uitstort.”

Toe koning Jerobeam hoor hoe die man van ons Vader teen die altaar by Bet-El uitroep, het hy sy hand van die altaar af uitgesteek en gesê: “Gryp hom!” Maar die hand wat hy teen hom uitgesteek het, het verdor, en hy kon dit nie weer na hom toe terugtrek nie. Die altaar het geskeur en sy as het uitgestort—die teken wat die man van ons Vader deur die woord van ons Vader gegee het. Die koning het vir die man van ons Vader gesê: “Pleit tog om die guns van jou God; bid vir my dat my hand herstel kan word.” Hy het ons Vader gesmeek, en die koning se hand is herstel soos tevore.

Die koning het vir die man van ons Vader gesê: “Kom huis toe en eet saam met my, dan sal ek jou ’n geskenk gee.”

Die man van ons Vader het vir die koning gesê: “Al gee jy my die helfte van jou huis, sal ek nie saam met jou gaan nie, en ek sal hier nie brood eet of water drink nie.

So het die woord van ons Vader my beveel: ‘Jy mag nie brood eet of water drink nie, en jy mag nie terugkeer met die pad waarmee jy gekom het nie.’”

So het hy met ’n ander pad weggegaan en nie teruggekeer met die pad waarmee hy na Bet-El toe gekom het nie.

In Bet-El het ’n ou profeet gewoon. Sy seuns het gekom en hom alles vertel wat die man van ons Vader daardie dag in Bet-El gedoen het. Hulle het ook die woorde wat hy vir die koning gesê het, vir hulle vader vertel.

Hulle vader het gevra: “Met watter pad het hy gegaan?” Sy seuns het hom die pad gewys waarmee die man van ons Vader uit Juda gegaan het. Hy het vir sy seuns gesê: “Saal die donkie vir my op.” Hulle het die donkie vir hom opgesaal, en hy het daarop gery. Hy het die man van ons Vader agternagery en hom gekry waar hy onder ’n eikeboom sit, en hy het gevra: “Is jy die man van ons Vader wat uit Juda gekom het?” “Ja, ek is,” het hy gesê.

Toe sê hy vir hom: “Kom saam met my huis toe en eet ’n stukkie brood.”

Maar hy het gesê: “Ek kan nie saam met jou teruggaan of by jou ingaan nie, en ek sal hier nie saam met jou brood eet of water drink nie. Want deur sy woord het ons Vader vir my gesê: ‘Jy mag daar nie brood eet of water drink nie, en jy mag nie terugkeer met die pad waarmee jy gekom het nie.’”

Hy het gesê: “Ek is ook ’n profeet, net soos jy; en ’n engel het deur die woord van God vir my gesê: ‘Bring hom saam met jou terug na jou huis toe sodat hy brood kan eet en water kan drink.’” Maar hy het vir hom gelieg.

So het die man van ons Vader saam met hom teruggegaan en in sy huis brood geëet en water gedrink. Terwyl hulle aan die tafel sit, het die woord van ons Vader tot die profeet gekom wat hom teruggebring het.

Hy het na die man van ons Vader uit Juda geroep: “So sê ons Vader: Omdat jy teen sy woord in opstand gekom het en nie die gebod nagekom het wat jou Vader jou gegee het nie, maar teruggekom het en brood geëet en water gedrink het op die plek waarvan hy vir jou gesê het: ‘Jy mag nie brood eet of water drink nie’—daarom sal jou lyk nie in die graf van jou voorvaders kom nie.”

Nadat ons Vader se man geëet en gedrink het, het die ou profeet die donkie vir hom opgesaal, vir die profeet wat hy teruggebring het. Terwyl hy op pad was, het ’n leeu hom op die pad teëgekom en hom doodgemaak. Sy lyk het op die pad gelê, met die donkie wat langs hom staan en die leeu wat langs die lyk staan. Verbygangers het die lyk sien lê op die pad en die leeu wat langs hom staan, en hulle het dit kom vertel in die stad waar die ou profeet gewoon het. Toe die profeet wat hom van die pad af laat omdraai het, dit hoor, het hy gesê: “Dit is die man van ons Vader wat teen die woord van ons Vader in opstand gekom het; daarom het hy hom aan die leeu oorgegee, wat hom verskeur en doodgemaak het, soos hy vir hom gesê het.” Toe sê hy vir sy seuns: “Saal die donkie vir my op.” En hulle het dit opgesaal. Hy het gegaan en die lyk op die pad sien lê, met die donkie en die leeu wat langs dit staan; die leeu het nie die lyk opgeëet of die donkie verskeur nie. Die profeet het die lyk van die man van ons Vader opgetel, dit op die donkie gesit, dit teruggebring, en in die stad gekom om oor hom te rou en hom te begrawe. Hy het die lyk in sy eie graf neergelê, en hulle het oor hom gerou en gesê: “Ag, my broer!”

Nadat hy hom begrawe het, het hy vir sy seuns gesê: “Wanneer ek sterf, begrawe my in die graf waar die man van ons Vader begrawe is; lê my bene langs sy bene neer. Want die woord wat hy deur die woord van ons Vader teen die altaar van Bet-El en teen al die hoogte-heiligdomme in die stede van Samaria uitgeroep het, sal sekerlik gebeur.”

Ná hierdie gebeurtenis het Jerobeam steeds nie van sy slegte pad af weggedraai nie; hy het weer priesters vir die hoogtes uit die hele volk aangestel—elkeen wat wou, het hy aangestel, en hulle het priesters van die hoogtes geword. Dit het vir die huis van Jerobeam ’n sonde geword, wat dit afgesny en van die aarde af vernietig het.