1.بادشاهه 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹جڏهن يربعام بخور ٻارڻ لاءِ قربانگاه وٽ بيٺو هو، تڏهن اسان جي پيءُ جو هڪ ماڻهو اسان جي پيءُ جي ڪلام سان يهودا کان بيت ايل آيو.

²هن اسان جي پيءُ جي ڪلام سان قربانگاه خلاف پڪاري چيو تہ ”اي قربانگاه، اي قربانگاه، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ داؤد جي گهراڻي ۾ يوسياه نالي هڪ پٽ پيدا ٿيندو. هو تو تي بخور ٻارڻ وارن اوچن هنڌن جي پوڄارين کي تو تي قربان ڪندو، ۽ تو تي انساني هڏا ٻريا ويندا.“

³ان ڏينهن هن هڪ نشان ڏيندي چيو تہ ”اسان جي پيءُ جيڪو نشان فرمايو آهي سو هي آهي تہ قربانگاه ڦاٽي پوندي ۽ ان جي خاڪ ڇڻجي پوندي.“

⁴جڏهن بادشاهه يربعام ٻڌو تہ اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ بيت ايل واري قربانگاه خلاف پڪاريو آهي، تڏهن قربانگاه تان هٿ ڊگهو ڪري چيائين تہ ”کيس پڪڙيو!“ پر جيڪو هٿ هن ان خلاف ڊگهو ڪيو هو سو سُڪي ويو، ۽ هو ان کي پاڻ ڏانهن موٽائي نہ سگهيو. ⁵قربانگاه ڦاٽي پئي ۽ ان جي خاڪ ڇڻجي پئي، اهو نشان جيڪو اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ اسان جي پيءُ جي ڪلام سان ڏنو هو. ⁶بادشاهه اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي چيو تہ ”پنهنجي خدا جي مهرباني لاءِ عرض ڪر، ۽ منهنجي لاءِ دعا گهر تہ منهنجو هٿ بحال ٿئي.“ هن اسان جي پيءُ کان عرض ڪيو، ۽ بادشاهه جو هٿ اڳي وانگر بحال ٿي ويو.

⁷بادشاهه اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي چيو تہ ”گهر هل، مون سان گڏ کاءُ، ۽ آءٌ تو کي انعام ڏيندس.“

⁸اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ بادشاهه کي چيو تہ ”جيڪڏهن تون مون کي پنهنجي گهر جو اڌ بہ ڏين تہ بہ آءٌ توسان نہ هلندس، ۽ هتي نہ ماني کائيندس نہ پاڻي پيئندس.

⁹اسان جي پيءُ جي ڪلام مون کي هي حڪم ڏنو آهي تہ ’ماني نہ کاءِ، پاڻي نہ پي، ۽ جنهن رستي آئين انهيءَ رستي موٽي نہ وڃ.‘“

¹⁰تنهنڪري هو ٻئي رستي هليو ويو، ۽ جنهن رستي بيت ايل آيو هو، انهيءَ رستي نہ موٽيو.

¹¹بيت ايل ۾ هڪ پوڙهو نبي رهندو هو. سندس پٽ آيا ۽ جيڪي ڪم اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ ان ڏينهن بيت ايل ۾ ڪيا هئا سي سڀ کيس ٻڌايائون. جيڪي ڳالهيون هن بادشاهه کي چيون هيون سي بہ پنهنجي پيءُ کي ٻڌايائون.

¹²سندن پيءُ پڇيو تہ ”هو ڪهڙي رستي ويو؟“ يهودا کان آيل اسان جي پيءُ جو ماڻهو جنهن رستي ويو هو سو سندس پٽن کيس ڏيکاريو. ¹³پنهنجن پٽن کي چيائين تہ ”منهنجي لاءِ گڏهه تي زين ڪسو.“ هنن ان لاءِ گڏهه تي زين ڪسي ڏني، ۽ هو ان تي سوار ٿيو. ¹⁴هو اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ جي پٺيان ويو، ۽ کيس بلوط جي وڻ هيٺان ويٺل ڏسي پڇيائينس تہ ”ڇا تون اسان جي پيءُ جو اهو ماڻهو آهين جيڪو يهودا کان آيو آهي؟“ هن چيو تہ ”آءٌ آهيان.“

¹⁵پوءِ هن کيس چيو تہ ”مون سان گڏ گهر هل ۽ ڪجهه ماني کاءُ.“

¹⁶پر هن چيو تہ ”آءٌ توسان نہ موٽي سگهان ٿو نہ اندر اچي سگهان ٿو، ۽ هتي توسان گڏ نہ ماني کائيندس نہ پاڻي پيئندس. ¹⁷ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ پنهنجي ڪلام سان مون کي چيو آهي تہ ’اتي نہ ماني کاءِ، نہ پاڻي پي، ۽ جنهن رستي آئين انهيءَ رستي موٽي نہ وڃ.‘“

¹⁸هن چيو تہ ”آءٌ بہ تو وانگر نبي آهيان؛ ۽ هڪ ملائڪ خدا جي ڪلام سان مون کي چيو تہ ’کيس پنهنجي گهر موٽائي آڻ تہ ماني کائي ۽ پاڻي پيئي.‘“ پر هن کيس ڪوڙ ڳالهايو هو.

¹⁹تنهنڪري اسان جي پيءُ جو ماڻهو ساڻس موٽي ويو، ۽ سندس گهر ۾ ماني کاڌائين ۽ پاڻي پيتائين. ²⁰جڏهن اهي ميز تي ويٺا هئا، تڏهن جنهن نبيءَ کيس موٽائي آندو هو تنهن ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو.

²¹هن يهودا کان آيل اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي سڏي چيو تہ ”اسان جو پيءُ ٿو فرمائي تہ ڇاڪاڻ تہ تو سندس ڪلام جي نافرماني ڪئي ۽ جيڪو حڪم تنهنجي پيءُ تو کي ڏنو هو سو نہ مڃيو، ²²پر موٽي آئين، ۽ جنهن هنڌ لاءِ هن چيو هو تہ ’ماني نہ کاءِ، پاڻي نہ پي‘، اتي ماني کاڌئي ۽ پاڻي پيتئي، تنهنڪري تنهنجي لاش تنهنجي ابن ڏاڏن جي قبر تائين نہ پهچندي.“

²³جڏهن اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کائي پي ورتو، تڏهن پوڙهي نبيءَ ان نبيءَ لاءِ، جنهن کي هن موٽائي آندو هو، گڏهه تي زين ڪسي ڏني. ²⁴هو رستي تي وڃي رهيو هو تہ هڪ شينهن کيس مليو ۽ کيس ماري ڇڏيائين. سندس لاش رستي تي اڇلايل هئي، ۽ گڏهه ان جي ڀر ۾ بيٺو هو، شينهن بہ لاش جي ڀر ۾ بيٺو هو. ²⁵لنگهندڙن رستي تي اڇلايل لاش ۽ ان جي ڀر ۾ بيٺل شينهن کي ڏٺو، ۽ اچي انهيءَ شهر ۾ ٻڌايائون جتي پوڙهو نبي رهندو هو. ²⁶جڏهن انهيءَ نبيءَ، جنهن کيس رستي تان موٽايو هو، اهو ٻڌو، تڏهن چيائين تہ ”هي اسان جي پيءُ جو اهو ماڻهو آهي جنهن اسان جي پيءُ جي ڪلام جي نافرماني ڪئي؛ تنهنڪري اسان جي پيءُ کيس شينهن جي حوالي ڪيو، ۽ شينهن کيس چيري ماري ڇڏيو، جيئن اسان جي پيءُ کيس چيو هو.“ ²⁷پوءِ پنهنجن پٽن کي چيائين تہ ”منهنجي لاءِ گڏهه تي زين ڪسو.“ ۽ هنن اها ڪسي ڏني. ²⁸هو ويو ۽ رستي تي اڇلايل لاش لڌائين، ۽ گڏهه ۽ شينهن ان جي ڀر ۾ بيٺا هئا؛ شينهن نہ لاش کاڌو هو نہ گڏهه کي چيريو هو. ²⁹نبيءَ اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ جي لاش کڻي گڏهه تي رکي ۽ موٽائي آندي، ۽ ماتم ڪرڻ ۽ دفنائڻ لاءِ ان کي شهر ۾ آندائين. ³⁰هن سندس لاش پنهنجي قبر ۾ رکي، ۽ هنن مٿس ماتم ڪندي چيو تہ ”هاءِ، منهنجا ڀاءُ!“

³¹کيس دفن ڪرڻ کان پوءِ پنهنجن پٽن کي چيائين تہ ”جڏهن آءٌ مران، تڏهن مون کي انهيءَ قبر ۾ دفنائجو جنهن ۾ اسان جي پيءُ جو ماڻهو دفن ٿيل آهي؛ منهنجا هڏا سندس هڏن جي ڀرسان رکجو. ³²ڇاڪاڻ تہ جيڪو پيغام هن اسان جي پيءُ جي ڪلام سان بيت ايل جي قربانگاه ۽ سامريه جي شهرن جي هر اوچي هنڌ جي مندر خلاف پڪاريو هو سو ضرور پورو ٿيندو.“

³³انهيءَ کان پوءِ بہ يربعام پنهنجي بڇڙي راهه کان نہ موٽيو؛ هن وري سڀني ماڻهن مان اوچن هنڌن جا پوڄاري مقرر ڪيا، جيڪو بہ گهريائين تنهن کي مخصوص ڪيائين، ۽ اهي اوچن هنڌن جا پوڄاري ٿي پيا. ³⁴هيءَ ڳالهه يربعام جي گهراڻي لاءِ گناهه ٿي پئي، جنهن سبب اهو گهراڻو ڪٽجي ڌرتيءَ جي منهن تان ناس ٿي ويو.