1 Para Raja 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Ana abdine Rama kita kang teka saka tanah Yehuda menyang Betel miturut pangandikane Rama kita, nalika Prabu Yerobeam lagi ngadeg ana ing sandhinge misbyah arep ngobong dupa.

²Miturut pangandikane Rama kita, wong mau banjur nguwuh-uwuh nglawan misbyah iku, tembunge: “Misbyah, misbyah, mangkene pangandikane Rama kita: Kulawangsane Prabu Dawud bakal nduwe anak lanang kang jenenge Yosia. Ana ing kowe dheweke bakal nyembeleh para imam ing papan pamujan ing panggonan dhuwur kang padha ngobong dupa ana ing kowe, lan balung-balunging manungsa bakal diobong ana ing kowe.”

³Ing dina iku uga wong mau menehi tandha, pangucape: “Iki tandha kang wis dipangandikakake dening Rama kita: misbyah iki bakal pecah, lan awune bakal wutah metu.”

⁴Bareng Prabu Yerobeam midhanget abdine Rama kita nguwuh-uwuh nglawan misbyah ing Betel, panjenengane ngacungake astane saka misbyah mau, pangandikane: “Cekelen wong iku!” Nanging asta kang diacungake marang wong mau dadi kaku garing, ora bisa ditarik bali. ⁵Misbyah mau banjur pecah, lan awune wutah metu—cocog karo tandha kang wis diwenehake dening abdine Rama kita miturut pangandikane Rama kita. ⁶Sang prabu banjur kandha marang abdine Rama kita: “Mbok nyuwunake sih-rahmate Gusti Allahmu, lan ndongakna aku, supaya astaku bisa pulih maneh.” Abdine Rama kita banjur ndedonga marang Rama kita, temahan astane sang prabu pulih kaya maune.

⁷Sang prabu banjur kandha marang abdine Rama kita: “Ayo melu aku mulih, mangana bebarengan karo aku, lan kowe bakal dakwenehi ganjaran.”

⁸Nanging abdine Rama kita munjuk marang sang prabu: “Senajan panjenengan maringi kula sapalih saking dalem panjenengan, kula boten badhe tumut panjenengan, saha boten badhe nedha roti utawi ngombe toya wonten ing panggenan punika.

⁹Awit makaten dhawuhipun Rama kita dhateng kula: ‘Aja mangan roti, aja ngombe banyu, lan aja bali metu dalan kang mbok liwati mau.’”

¹⁰Mulane wong mau banjur mangkat metu dalan liya, lan ora bali metu dalan kang diliwati nalika teka menyang Betel.

¹¹Ing Betel ana sawijining nabi tuwa kang manggon. Anak-anake padha teka lan ngandhani bab samubarang kabeh kang wis ditindakake dening abdine Rama kita ing dina iku ana ing Betel. Wong-wong mau uga nyritakake marang bapakne tembung-tembung kang wis diucapake marang sang prabu.

¹²Bapakne banjur takon: “Dheweke lunga metu dalan ngendi?” Anak-anake nuli nuduhake dalan kang diliwati dening abdine Rama kita saka tanah Yehuda mau. ¹³Banjur kandha marang anak-anake: “Lapakana kuldiku.” Wong-wong mau iya banjur nglapaki kuldine, nuli ditunggangi. ¹⁴Dheweke banjur nututi abdine Rama kita, lan ketemu nalika wong mau lagi lungguh ngisor wit elah, banjur takon: “Apa panjenengan abdine Rama kita kang rawuh saka tanah Yehuda?” Wangsulane: “Inggih, kula.”

¹⁵Nabi tuwa mau banjur kandha marang dheweke: “Sumangga tumut kula mulih, saha dhahar roti sawetawis.”

¹⁶Nanging wangsulane: “Kula boten saged wangsul sareng panjenengan, utawi mlebet dhateng dalem panjenengan, saha boten badhe nedha roti utawi ngombe toya sareng panjenengan wonten ing ngriki. ¹⁷Awit Rama kita sampun dhawuh dhateng kula mekaten: ‘Aja mangan roti, aja ngombe banyu ing kono, lan aja bali metu dalan kang mbok liwati mau.’”

¹⁸Nabi tuwa mau banjur kandha: “Kula ugi nabi kados panjenengan; wonten malaekat ingkang ngandika dhateng kula miturut pangandikane Gusti Allah mekaten: ‘Gawanen bali wong iku menyang omahmu, supaya mangan roti lan ngombe banyu.’” Nanging dheweke goroh marang wong mau.

¹⁹Mulane abdine Rama kita banjur bali melu nabi mau, mangan roti ana ing omahe, sarta ngombe banyu. ²⁰Nalika lagi padha lungguh ing meja, ana pangandikane Rama kita marang nabi kang wis nggawa bali wong mau.

²¹Nabi mau banjur nguwuh-uwuh marang abdine Rama kita saka tanah Yehuda, pangucape: “Mangkene pangandikane Rama kita: Sarehne kowe wis mbangkang marang pangandikane, lan ora netepi dhawuh kang diparingake dening Ramamu marang kowe, ²²nanging kowe wis bali, mangan roti lan ngombe banyu ana ing panggonan kang wis didhawuhake marang kowe: ‘Aja mangan roti, aja ngombe banyu’—mulane mayitmu ora bakal tekan ing kuburane para leluhurmu.”

²³Sawise abdine Rama kita mau mangan lan ngombe, nabi tuwa mau banjur nglapaki kuldi kanggo dheweke, yaiku kanggo nabi kang wis digawa bali mau. ²⁴Bareng lagi lumaku ing dalan, ana singa kang methukake dheweke ana ing dalan, banjur nerkam nganti mati. Mayite kauncalake ana ing dalan, kuldine ngadeg ing sandhinge, lan singa mau uga ngadeg ing sandhinge mayit mau. ²⁵Ana wong-wong kang padha liwat weruh mayit kang kauncalake ana ing dalan mau lan singa kang ngadeg ing sandhinge; wong-wong mau banjur padha teka lan ngabarake bab iku ana ing kutha panggonane nabi tuwa mau. ²⁶Bareng krungu bab iku, nabi kang wis mbalekake dheweke saka dalan mau banjur kandha: “Iki mesthi abdine Rama kita kang wis mbangkang marang pangandikane Rama kita; mulane Rama kita masrahake dheweke marang singa, kang nyempal lan mateni dheweke, cocog karo pangandika kang wis didhawuhake marang dheweke.” ²⁷Banjur kandha marang anak-anake: “Lapakana kuldiku.” Wong-wong mau iya banjur nglapaki. ²⁸Dheweke banjur mangkat lan nemu mayit kang kauncalake ana ing dalan, kuldi lan singa padha ngadeg ing sandhinge; singa mau ora mangan mayit mau lan ora nyempal kuldine. ²⁹Nabi mau banjur ngangkat mayite abdine Rama kita, ditumpangake ing kuldi, digawa bali, lan tekan ing kutha kanggo ngratapi lan ngubur dheweke. ³⁰Mayit mau diselehake ing kuburane dhewe, banjur padha nangisi, pangucape: “Adhuh, sadulurku!”

³¹Sawise ngubur dheweke, banjur kandha marang anak-anake: “Besuk yen aku mati, kuburen aku ing kuburan panggonane abdine Rama kita dikubur; balung-balungku tumpangna ing sandhinge balung-balunge. ³²Awit pangandika kang diundhangake dening wong mau miturut pangandikane Rama kita, nglawan misbyah ing Betel lan sakabehe papan pamujan ing panggonan dhuwur ing kutha-kutha Samaria, mesthi bakal kelakon.”

³³Sawise prakara iki, Prabu Yerobeam isih ora mratobat saka dalane kang ala; dheweke maneh ngangkat para imam kanggo papan-papan pamujan ing panggonan dhuwur saka antarane sakabehe rakyat—sapa wae kang gelem, ditetepake dadi imam, banjur dadi imam ing papan pamujan ing panggonan dhuwur mau. ³⁴Prakara iki dadi dosa tumrap kulawangsane Prabu Yerobeam, nganti njalari kulawangsa mau katumpes lan sirna saka ing salumahe bumi.