ڪانا ۾ شادي

قانا ۾ هڪ شاديءَ تي مئي ختم ٿي وڃي ٿي، ۽ يسوع خاموشيءَ سان ڌوئڻ جي پاڻيءَ جا ڇهه گھڙا رات جي بهترين مئي ۾ بدلائي ٿو. پوءِ يروشلم ۾ هو چابڪ سان وڪڻندڙن کي ڪڍي ٿو، ۽ هيڪل کي پنهنجي پيءُ جو گهر چوي ٿو، نه ته بازار.

باب 2.

ٽئين ڏينهن گليل جي ڪانا ۾ هڪ شادي ٿي؛ يسوع جي ماءُ اتي هئي. يسوع ۽ سندس شاگردن کي بہ شاديءَ ۾ دعوت ڏني وئي هئي. جڏهن شراب ختم ٿي ويو، تڏهن يسوع جي ماءُ کيس چيو تہ ”انهن وٽ شراب ناهي.“

يسوع وراڻيو تہ ”اي عورت، تون مون کي هن ڳالهہ ۾ ڇو ٿي آڻين؟ منهنجي گھڙي اڃا نہ آئي آهي.“

سندس ماءُ نوڪرن کي چيو تہ ”جيڪي بہ هو اوهان کي چوي، سو ڪريو.“

اتي پٿر جا ڇهه وڏا مٽ رکيل هئا، جيڪي يهودين جي پاڪائي جي رسم لاءِ ڪم ايندا هئا، ۽ هر هڪ ۾ ويهه کان ٽيهه گيلن پاڻي ايندو هو. ^a

يسوع کين چيو تہ ”مٽن کي پاڻيءَ سان ڀريو،“ تڏهن هنن انهن کي ڪنارن تائين ڀري ڇڏيو. کين چيائين تہ ”هاڻي ڪجهہ ڪڍو ۽ ضيافت جي نگران وٽ کڻي وڃو.“ تڏهن هنن ائين ئي ڪيو.

ضيافت جي نگران جڏهن پاڻيءَ کي، جيڪو هاڻي شراب ٿي چڪو هو، چکيو، تڏهن کيس خبر نہ هئي تہ اهو ڪٿان آيو آهي—پر جن نوڪرن پاڻي ڪڍيو هو، تن کي خبر هئي. تنهنڪري هن گھوٽ کي هڪ پاسي سڏي ورتو، چيائينس تہ ”هر ڪو پهرين سٺو شراب ڏئي ٿو، پوءِ جڏهن مهمان پي مست ٿي وڃن تڏهن گھٽ درجي وارو ڏئي ٿو. پر تو سٺو شراب هينئر تائين رکي ڇڏيو آهي.“ يسوع ڪانا ۾ گليل ۾ هي پهريون نشان ڏيکاريو. پنهنجو جلوو ظاهر ڪيائين، ۽ سندس شاگردن مٿس ايمان آندو.

ان کان پوءِ هو پنهنجي ماءُ، ڀائرن ۽ شاگردن سان گڏ ڪفرناحوم هيٺ لهي ويو، ۽ اتي ڪجهه ڏينهن رهيو.

جڏهن يهودين جي عيد فصح ويجهي هئي، تڏهن يسوع يروشلم ڏانهن مٿي چڙهي ويو.

هيڪل جي صحنن جي صفائي

هيڪل جي صحنن ۾ ڍور، رڍون ۽ ڪبوتر وڪڻڻ وارا، ۽ ميزن تي ويٺل سڪا مٽائيندڙ ٻيا ماڻهو ڏٺائين. رسين جو هڪ چابڪ ٺاهي، رڍن ۽ ڍورن سميت سڀني کي هيڪل جي صحنن مان ڪڍي ڇڏيائين، صرافن جا سڪا ڦهلائي ڇڏيائين ۽ سندن ميزون اونڌيون ڪري ڇڏيائين.

ڪبوتر وڪڻڻ وارن کي چيائين تہ ”هي هتان کڻي وڃو! منهنجي پيءُ جي گھر کي واپار جو بازار نہ بڻايو.“

سندس شاگردن کي ياد آيو تہ لکيل آهي تہ ”تنهنجي گھر لاءِ جوش مون کي کائي ويندو.“

تنهنڪري يهودين پڇيو تہ ”اهي ڪم ڪرڻ لاءِ تون اسان کي ڪهڙو نشان ڏيکاريندين؟“

يسوع کين وراڻيو تہ ”هي هيڪل ڊاهيو، ۽ آءٌ ٽن ڏينهن ۾ ان کي وري اٿاريندس.“

هنن وراڻيو تہ ”هي هيڪل ٺاهڻ ۾ ڇيتاليهه ورهيہ لڳا هئا، ۽ ڇا تون ان کي ٽن ڏينهن ۾ اٿاريندين؟“ پر جنهن هيڪل جي ڳالهہ هن ڪئي هئي، سا سندس جسم هئي. جڏهن هو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو، تڏهن سندس شاگردن کي ياد آيو تہ هن اهو چيو هو، ۽ هنن پاڪ ڪتاب تي ۽ يسوع جي چيل ڪلام تي ايمان آندو.

جڏهن هو عيد فصح تي يروشلم ۾ هو، تڏهن گھڻن ماڻهن سندس ڪيل نشان ڏٺا ۽ سندس نالي تي ڀروسو ڪيائون.

پر يسوع پاڻ کي کين سونپيو ڪين، ڇاڪاڻ تہ هو سڀني ماڻهن کي سڃاڻندو هو. کيس ماڻهن بابت ڪنهن جي شاهديءَ جي ضرورت ڪانہ هئي—هو ڄاڻندو هو تہ هر هڪ ۾ ڇا آهي.