یوحنا 2

2 ¹در روز سوم، در قانای جلیل عروسی‌ای برپا بود؛ مادر عیسی آنجا حضور داشت. ²عیسی و شاگردانش نیز به آن عروسی دعوت شده بودند. ³چون شراب تمام شد، مادر عیسی به او گفت: «شراب ندارند.»

⁴عیسی پاسخ داد: «ای زن، مرا با این کار چه کار است؟ ساعت من هنوز فرا نرسیده است.»

⁵مادرش به خدمتکاران گفت: «هر چه او به شما بگوید، انجام دهید.»

⁶در آنجا شش خمرهٔ سنگیِ آب ایستاده بود که برای تطهیر یهودیان به کار می‌رفت، و هر یک بیست تا سی گالن گنجایش داشت. ^a a v6 هر خمره حدود ۲۰ تا ۳۰ گالن (۷۵ تا ۱۱۵ لیتر) گنجایش داشت — اینها ظرف‌هایی بزرگ بودند.

⁷عیسی به آنان گفت: «خمره‌ها را از آب پر کنید،» پس آنها را تا لبه پر کردند. ⁸به ایشان گفت: «حال قدری از آن بردارید و نزد رئیس بزم ببرید.» پس چنین کردند.

⁹رئیس بزم آبی را که اکنون شراب شده بود چشید، بی‌آنکه بداند از کجاست — هرچند خدمتکارانی که آب را برداشته بودند می‌دانستند. پس داماد را به کناری فراخواند ¹⁰و گفت: «هر کس نخست شراب خوب را می‌آورد، و چون مهمانان مست شدند، شراب پست‌تر را؛ اما تو شراب خوب را تا این دم نگاه داشته‌ای.» ¹¹عیسی این نخستین آیت را در قانای جلیل به‌جا آورد. او جلال خود را آشکار ساخت، و شاگردانش به او ایمان آوردند.

¹²پس از این، همراه با مادر، برادران و شاگردانش به کَفَرناحوم فرود آمد و چند روزی در آنجا ماند.

¹³چون عید پِسَحِ یهود نزدیک بود، عیسی به اورشلیم رفت.

تطهیر صحن معبد

¹⁴در صحن معبد فروشندگان گاو و گوسفند و کبوتر را یافت، و دیگرانی را که پشت میزها نشسته و پول مبادله می‌کردند. ¹⁵پس تازیانه‌ای از ریسمان ساخت و همه را از صحن معبد بیرون راند، هم گوسفندان و هم گاوان را، و سکه‌های صرّافان را فرو ریخت و میزهایشان را واژگون کرد.

¹⁶به کبوترفروشان گفت: «اینها را از اینجا ببرید! خانهٔ پدر مرا به بازار تبدیل نکنید.»

¹⁷شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: «غیرت برای خانهٔ تو مرا فرو خواهد خورد.»

¹⁸پس یهودیان پرسیدند: «چه آیتی به ما نشان می‌دهی که این کارها را می‌کنی؟»

¹⁹عیسی به آنان پاسخ داد: «این معبد را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد.»

²⁰پاسخ دادند: «ساختن این معبد چهل و شش سال به طول انجامید، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟» ²¹اما معبدی که او از آن سخن می‌گفت، بدن او بود. ²²پس چون از مردگان برخاست، شاگردانش به یاد آوردند که این را گفته بود، و به کتاب‌مقدّس و به سخنی که عیسی گفته بود ایمان آوردند.

²³هنگامی که در اورشلیم به مناسبت پِسَح بود، بسیاری آیاتی را که به‌جا می‌آورد دیدند و به نام او توکل کردند.

²⁴اما عیسی خود را به آنان نمی‌سپرد، زیرا همه را می‌شناخت. ²⁵او را نیازی نبود که کسی دربارهٔ انسان شهادت دهد، زیرا خود می‌دانست در دل هر کس چیست.