متى 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹په هغه وخت کښې عيسىٰ د سبت په ورځ د غلې د پټيو نه تېر شو. د هغۀ مريدان وږي وُو، نو هغوئ د غلې وږي شکول او خوړل يې شروع کړل. ²کله چې فريسيانو دا وليدل، نو هغوئ ورته ووئيل چې، ”وګوره، ستا مريدان هغه څۀ کوى چې د سبت په ورځ ناجائز دى.“

³هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”تاسو نۀ دى لوستى چې داؤد څۀ وکړل کله چې هغه او د هغۀ ملګري وږي وُو؟“ ⁴دا چې هغه د زمونږ پلار کور ته ننوتو او د حضورۍ ډوډۍ يې وخوړله، چې د هغۀ او د هغۀ د ملګرو دپاره ناجائز وه، يواځې د اِمامانو دپاره مخصوصه وه؟ ⁵”يا تاسو په شريعت کښې نۀ دى لوستى چې د سبت په ورځ اِمامان په بيت المُقدس کښې سبت ماتوى او بيا هم بې ګناه وى؟ ⁶زۀ تاسو ته وايم چې، د بيت المُقدس نه يو لوئ شے دلته دے. ⁷کۀ تاسو پوهېدلى چې د دې مطلب څۀ دے چې ’زۀ رحم غواړم، نۀ قربانى،‘ نو تاسو به بې ګناه خلق ملامت نۀ کړى وُو. ⁸ځکه چې اِبن آدم د سبت مالِک دے.“

د پلار رحم په سبت کښې شفا ورکوى

⁹هغه له هغه ځايه مخکښې لاړو او د هغوئ عبادت خانې ته ننوتو. ¹⁰هلته يو سړے وو چې لاس يې وچ شوے وو. هغوئ ترې پوښتنه وکړه چې، ”آيا د سبت په ورځ شفا ورکول جائز دى؟“ دې دپاره چې په هغۀ باندې اِلزام ولګوى.

¹¹هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”په تاسو کښې به داسې څوک وى چې يوه ګډه ولرى، او کۀ هغه د سبت په ورځ کندې کښې ولوېږى، نو هغه به يې ونۀ نيسى او بهر يې راونۀ باسى؟ ¹²نو انسان خو د ګډې نه ډېر قيمتى دے! نو د سبت په ورځ نيکى کول جائز دى.“ ¹³بيا هغۀ هغه سړي ته وفرمائيل چې، ”خپل لاس اوږد کړه.“ هغۀ هغه اوږد کړو، او بيا هغه د بل لاس په شان روغ شو.

¹⁴خو فريسيان بهر لاړل او صلاح يې وکړه چې هغه به څنګه تباه کوى.

د پلار محبوب خادم

¹⁵عيسىٰ چې په دې پوه شو، نو له هغه ځايه لاړو. او ډېرو خلقو د هغۀ پيروى وکړه، او هغۀ هغوئ ټول روغ کړل، ¹⁶او هغۀ هغوئ ته حُکم ورکړو چې د هغۀ په حقله دې چا ته هيڅ ونۀ وائى. ¹⁷دا ځکه وشول چې هغه خبره پوره شى کومه چې د يسعياه نبى په وسيله وئيلے شوې وه:

¹⁸”وګوره، زما خادم عيسىٰ چې ما غوره کړے دے، زما محبوب چې زما روح پرې خوشحاليږى. زۀ به خپل روح په هغۀ باندې کېږدم، او هغه به قومونو ته د اِنصاف منادى کوى. ¹⁹هغه به نۀ جګړه کوى او نۀ به چغې وهى، او نۀ به څوک د هغۀ آواز په ګليو کښې اورى. ²⁰مات شوے نے به هغه نۀ ماتوى، او لوګى کوونکې پلته به هغه نۀ مړه کوى، ترڅو چې اِنصاف ته فتح ورنۀ کړى؛ ²¹او قومونه به د هغۀ په نوم خپل اُميد وساتى.“

وېشلې بادشاهى نۀ شى پاتې کېدے

²²بيا چا د هغۀ په وړاندې يو داسې سړے راوستو چې ړوند او ګونګے وو او پېرى پرې اخته وو، او هغۀ هغه روغ کړو، نو هغه سړے وئيلے او ليدلے شو. ²³ټول خلق حيران شول او ووئيل يې چې، ”آيا دا د داؤد زوئ خو نۀ دے؟“ ²⁴خو کله چې فريسيانو دا واورېدل، نو هغوئ ووئيل چې، ”دا سړے خو يواځې د بيلزبول، د پېريانو د سردار، په زور پېريان وباسى.“

²⁵هغه د هغوئ په خيالاتو پوه شو، نو هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”هره هغه بادشاهى چې په خپل مينځ کښې وېشلے شى تباه کيږى، او هغه ښار يا کور چې په خپل مينځ کښې وېشلے شى هغه نۀ شى ولاړېدے. ²⁶او کۀ شيطان، شيطان وباسى، نو هغه خو په خپل مينځ کښې وېشلے شو. نو د هغۀ بادشاهى به بيا څنګه ولاړه وى؟ ²⁷کۀ زۀ د بيلزبول په زور پېريان وباسم، نو ستاسو زامن يې د چا په زور وباسى؟ نو هم هغوئ به ستاسو مُنصفان وى. ²⁸خو کۀ زۀ د زمونږ پلار د روح په زور پېريان وباسم، نو د زمونږ پلار بادشاهى تاسو ته رارسېدلې ده. ²⁹يا څوک څنګه د يو زورور سړي کور ته ننوتے او د هغۀ مال و متاع وړلے شى، ترڅو چې هغه اول هغه زورور ونۀ تړى؟ بيا نو هغه د هغۀ کور لوټلے شى.

³⁰څوک چې زما سره نۀ وى هغه زما خلاف دے، او څوک چې زما سره راجمع نۀ کوى هغه خواره وا کوى. ³¹نو ځکه زۀ تاسو ته وايم چې، هره ګناه او کُفر به د خلقو معاف شى، خو د روح خلاف کُفر به معاف نۀ شى. ³²څوک چې د اِبن آدم خلاف خبره وکړى هغه به معاف شى؛ خو څوک چې د روحُ القُدس خلاف خبره وکړى هغه به معاف نۀ شى نۀ په دې زمانه کښې او نۀ په راتلونکې زمانه کښې.

³³يا ونه ښه کړئ او د هغې مېوه ښه، يا ونه خرابه کړئ او د هغې مېوه خرابه، ځکه چې ونه د خپلې مېوې نه پېژندلے شى. ³⁴اے د مارانو اولاده! تاسو څنګه ښې خبرې کولے شئ حال دا چې تاسو بد يئ؟ ځکه چې خله هغه څۀ وائى چې په زړۀ کښې ډک وى. ³⁵ښۀ سړے د خپل ښۀ خزانې نه ښۀ شے راوباسى؛ بد سړے د خپل بد خزانې نه بد شے راوباسى. ³⁶زۀ تاسو ته وايم چې، د قيامت په ورځ به خلق د هرې بې پروا خبرې حساب ورکوى کومه چې هغوئ کوى، ³⁷ځکه چې ستاسو د خبرو په بنياد به تاسو صادق ثابت شئ، او ستاسو د خبرو په بنياد به تاسو ملامت شئ.“

د يونس نښه

³⁸بيا ځنو فقيهانو او فريسيانو ووئيل چې، ”اے اُستاذه، مونږ ستا نه يوه نښه غواړو.“

³⁹هغۀ جواب ورکړو چې، ”دا بده او زناکاره پُشت نښه غواړى. هيڅ نښه به ورته ورنۀ کړې شى سوا د يونس نبى د نښې نه. ⁴⁰لکه څنګه چې يونس درے ورځې او درے شپې د لوئ کب په خېټه کښې وو، هم هغه شان به اِبن آدم درے ورځې او درے شپې د زمکې په زړۀ کښې وى. ⁴¹د نينوا خلق به د قيامت په ورځ د دې پُشت سره راپاڅى او دا به ملامت کړى، ځکه چې هغوئ د يونس په منادۍ توبه ايستلې وه، او دلته د يونس نه يو لوئ شے موجود دے. ⁴²د سويلي ملک ملکه به د قيامت په ورځ د دې پُشت سره راپاڅى او دا به ملامت کړى، ځکه چې هغه د زمکې له آخري څنډو نه د سليمان حکمت اورېدلو ته راغله او وګوره، دلته د سليمان نه يو لوئ شے موجود دے.

⁴³کله چې ناپاک روح د يو انسان نه ووځى، نو هغه د آرام په لټه کښې په وچو ځايونو ګرځى، او هيڅ نۀ مومى. ⁴⁴بيا هغه وائى چې، ’زۀ به بېرته خپل هغه کور ته لاړ شم چې زۀ ترې وتلے وم.‘ کله چې راشى، نو هغه خالى، جارو شوے او سينګار شوے مومى. ⁴⁵بيا هغه ځى او اووۀ نور داسې روحونه له ځان سره راولى چې د هغۀ نه زيات بد وى؛ هغوئ ننوځى او هلته اوسيږى، او د هغه انسان حال د مخکښې نه خراب شى. د دې بد پُشت سره به هم هم داسې وشى.“

د پلار اصلى کورنۍ

⁴⁶کله چې هغه لا تر اوسه له خلقو سره خبرې کولې، نو د هغۀ مور او وروڼه بهر ولاړ وُو، او د هغۀ سره د خبرو کولو خواهش يې کاوه. ⁴⁷چا هغۀ ته ووئيل چې، ”وګوره، ستا مور او ستا وروڼه بهر ولاړ دى، او ستا سره د خبرو کولو خواهش لرى.“

⁴⁸هغۀ هغه چا ته جواب ورکړو چې دا يې وئيلى وُو، ”زما مور څوک ده، او زما وروڼه څوک دى؟“

⁴⁹او هغۀ د خپلو مريدانو په طرف خپل لاس اوږد کړو او وفرمائيل چې، ”دا زما مور او زما وروڼه دى! ⁵⁰ځکه چې څوک چې زما د آسمانى پلار رضا پوره کوى هم هغه زما ورور، خور او مور دے.“