1 List do Koryntian 2

2 ¹Gdy przyszedłem do was, bracia i siostry, nie zwiastowałem świadectwa naszego Ojca wyszukanymi słowami ani mądrością. ²Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego oprócz Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. ³I przyszedłem do was w słabości, w lęku i z wielkim drżeniem. ⁴Moje przesłanie i moje zwiastowanie nie opierały się na przekonujących słowach mądrości, lecz na dowodzie Ducha Świętego i mocy, ⁵aby wasza wiara nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na mocy naszego Ojca.

⁶Głosimy jednak mądrość wśród dojrzałych — nie mądrość tego wieku ani władców tego wieku, którzy przemijają. ⁷Przeciwnie, głosimy mądrość naszego Ojca, ukrytą tajemnicę, którą nasz Ojciec przeznaczył przed początkiem czasu, dla naszej chwały. ⁸Nikt z władców tego wieku jej nie poznał; gdyby bowiem poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. ⁹Jak jest napisane: „Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani co w serce ludzkie nie wstąpiło, to nasz Ojciec przygotował tym, którzy go miłują.”

¹⁰Nam jednak nasz Ojciec objawił to przez Ducha; Duch bowiem bada wszystko, nawet głębokości naszego Ojca. ¹¹Kto zna myśli człowieka oprócz jego własnego ducha, który w nim jest? Tak samo nikt nie zna myśli naszego Ojca oprócz Ducha naszego Ojca. ¹²Otrzymaliśmy nie ducha tego świata, lecz Ducha, który jest od naszego Ojca, abyśmy wiedzieli, czym nasz Ojciec nas obdarzył. ¹³Mówimy o tym nie słowami, których uczy ludzka mądrość, lecz których uczy Duch, wykładając prawdy duchowe ludziom duchowym. ¹⁴Człowiek bez Ducha nie przyjmuje tego, co pochodzi od Ducha naszego Ojca; jest to dla niego głupstwem i nie może tego pojąć, ponieważ wymaga to duchowego rozeznania. ¹⁵Człowiek duchowy rozsądza wszystko, sam jednak nie podlega niczyjemu osądowi. ¹⁶Bo „kto poznał myśl naszego Ojca, aby go pouczać?” My zaś mamy myśl Chrystusa.