اول قرنتیان 2

2 ¹ای برادران و خواهران، هنگامی که نزد شما آمدم، شهادتِ پدر ما را با سخنانِ فاخر یا حکمت اعلام نکردم. ²زیرا عزم کردم که در میان شما چیزی ندانم جز عیسی مسیح، و او را مصلوب. ³و من در ضعف و ترس و لرزشِ بسیار نزد شما آمدم. ⁴پیام و موعظهٔ من نه بر سخنانِ متقاعدکنندهٔ حکمت، بلکه بر برهانِ روح‌القدس و قدرت متکی بود، ⁵تا ایمانِ شما نه بر حکمتِ بشری، بلکه بر قدرتِ پدر ما استوار باشد.

⁶ما در میان بالغان از حکمت سخن می‌گوییم—اما نه حکمتِ این عصر، و نه حکمتِ فرمانروایانِ این عصر که رو به زوال‌اند. ⁷بلکه از حکمتِ پدر ما سخن می‌گوییم، رازی پنهان که پدر ما پیش از آغازِ زمان برای جلالِ ما مقدر فرمود. ⁸هیچ‌یک از فرمانروایانِ این عصر آن را درنیافتند؛ زیرا اگر می‌دانستند، خداوندِ جلال را مصلوب نمی‌کردند. ⁹چنان‌که نوشته شده است: «آنچه هیچ چشمی ندیده، و هیچ گوشی نشنیده، و به هیچ دلِ انسانی خطور نکرده است—همان چیزهایی است که پدر ما برای دوستدارانِ خود مهیا کرده است.»

¹⁰اما پدر ما آنها را به‌واسطهٔ روح بر ما آشکار کرد؛ زیرا روح همه چیز را می‌کاود، حتی اعماقِ پدر ما را. ¹¹کیست که افکارِ انسان را بداند جز روحِ خودِ او که در درونِ اوست؟ همچنین، هیچ‌کس افکارِ پدر ما را نمی‌داند جز روحِ پدر ما. ¹²ما نه روحِ این جهان، بلکه روحی را که از پدر ما است یافتیم، تا آنچه را پدر ما به‌رایگان به ما بخشیده است، بدانیم. ¹³و ما این را بیان می‌کنیم، نه با سخنانی که حکمتِ بشری می‌آموزد، بلکه با آنچه روح می‌آموزد، و حقایقِ روحانی را برای مردمانِ روحانی تبیین می‌کنیم. ¹⁴شخصِ فاقدِ روح آنچه را از روح پدر ما است نمی‌پذیرد؛ زیرا در نظرِ او جهالت است، و نمی‌تواند آن را دریابد، چون تشخیصِ روحانی می‌طلبد. ¹⁵اما شخصِ روحانی همه چیز را تشخیص می‌دهد، ولی خودِ او در معرضِ داوریِ کسی نیست. ¹⁶زیرا «کیست که ذهنِ پدر ما را دانسته باشد تا او را تعلیم دهد؟» اما ما ذهنِ مسیح را داریم.