Malaekat Gagah Tumurun

Ana malaekat ngadeg sikil siji ing segara lan sijine ing dharatan, sarta supaos demi Rama kita: ora bakal ana wektu tundha maneh. Gludhug pitu muni lan Yohanes dilarang nulis. Dheweke mangan gulungan kitab cilik: legi kaya madu ing cangkeme, banjur pait. Dheweke kudu medhar wangsit maneh.

Pasal 10.

Aku banjur weruh malaekat liyane kang gagah prakosa tumurun saka ing swarga, ketutupan mega, sirahe kaubengan kluwung, pasuryane kaya srengenge, lan sikile kaya saka geni ngeblat. Panjenengane nyekel gulungan kitab cilik kang menga, sikile tengen diidakake ing sagara, dene sikile kiwa ing dharatan, banjur nywara seru kaya singa nggero. Bareng panjenengane nywara, ana gludhug kaping pitu kang muni.

Bareng gludhug kaping pitu mau wis muni, aku arep nulis, nanging banjur krungu swara saka ing swarga: “Segelen apa kang diucapake dening gludhug pitu mau; aja koktulis.”

Malaekat kang dakdeleng ngadeg ing sagara lan ing dharatan mau banjur ngangkat tangane tengen marang langit, sarta sumpah demi Rama kita kang gesang langgeng salawas-lawase, kang nitahake langit lan sakabehe isine, bumi lan sakabehe isine, apadene sagara lan sakabehe isine, pangandikane: “Wis ora ana srantan maneh! Nanging ing dina nalika malaekat kang kapitu arep ngunekake kalasangkane, wewadine Rama kita bakal kayektenan, kaya kang wis dikabarake marang para abdine, yaiku para nabi.” ^a

Swara saka ing swarga mau banjur ngandika maneh marang aku: “Lungaa, jupuken gulungan kitab kang menga saka ing tangane malaekat kang ngadeg ing sagara lan ing dharatan mau.”

Aku banjur marani malaekat mau, njaluk gulungan kitab cilik iku. Pangandikane malaekat mau: “Tampanana lan panganen. Iki bakal mahitake wetengmu, nanging ing cangkemmu bakal rasane legi kaya madu.”

Gulungan kitab cilik mau banjur dakjupuk saka ing tangane malaekat, tumuli dakpangan. Ing cangkemku rasane legi kaya madu, nanging sawise dakpangan, wetengku dadi pait. Aku banjur didhawuhi: “Kowe kudu memeca maneh bab akeh bangsa, nagara, basa, lan para raja.”