ପରାକ୍ରମୀ ଦୂତଙ୍କ ଅବତରଣ

ଜଣେ ଦୂତ ଗୋଟିଏ ପାଦ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଓ ଗୋଟିଏ ପାଦ ସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖି ଆମର ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରନ୍ତି: ଆଉ ବିଳମ୍ବ ନାହିଁ। ସାତ ବଜ୍ର କଥା କହେ ଏବଂ ଯୋହନଙ୍କୁ ତାହା ଲେଖିବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଏ। ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ପୁସ୍ତକଟି ଖାଆନ୍ତି: ମୁଖରେ ମଧୁ, ପରେ ତିକ୍ତ। ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଭାବବାଣୀ କହିବାକୁ ହେବ।

ଅଧ୍ୟାୟ 10।

ତତ୍ପରେ ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ପରାକ୍ରମୀ ଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରିବାର ଦେଖିଲି; ସେ ମେଘରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ତାହାଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ମେଘଧନୁ, ତାହାଙ୍କ ମୁଖ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁଲ୍ୟ ଓ ତାହାଙ୍କ ପାଦ ଅଗ୍ନିମୟ ସ୍ତମ୍ଭ ତୁଲ୍ୟ ଥିଲା। ସେ ଆପଣା ହସ୍ତରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ମୁକ୍ତ ନଳାକାର ପୁସ୍ତକ ଧରିଥିଲେ, ପୁଣି ଆପଣା ଡାହାଣ ପାଦ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଓ ବାମ ପାଦ ସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖିଲେ, ଆଉ ଗର୍ଜନକାରୀ ସିଂହ ପରି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଡାକିଲେ। ସେ ଡାକନ୍ତେ, ସପ୍ତ ବଜ୍ର ଆପଣା ଆପଣା ସ୍ଵରରେ କଥା କହିଲା।

ସେହି ସପ୍ତ ବଜ୍ର କଥା କହିଲା ଉତ୍ତାରେ ମୁଁ ଲେଖିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିଲି, ମାତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଏହି ବାଣୀ ଶୁଣିଲି, “ସପ୍ତ ବଜ୍ର ଯାହା କହିଲା, ତାହା ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରି ରଖ; ତାହା ଲେଖ ନାହିଁ।”

ତତ୍ପରେ ଯେଉଁ ଦୂତଙ୍କୁ ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଓ ସ୍ଥଳ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଥିଲି, ସେ ଆପଣା ଡାହାଣ ହସ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ଉଠାଇ, ଯେଉଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅନନ୍ତକାଳ ଜୀବିତ ଅଟନ୍ତି, ଯେ ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ତନ୍ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସମସ୍ତ, ପୃଥିବୀ ଓ ତନ୍ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସମସ୍ତ, ପୁଣି ସମୁଦ୍ର ଓ ତନ୍ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାହାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରି କହିଲେ, “ଆଉ ବିଳମ୍ବ ହେବ ନାହିଁ! ମାତ୍ର ସପ୍ତମ ଦୂତ ଯେତେବେଳେ ଆପଣା ତୂରୀ ବଜାଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା ଦାସ ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଯେପରି ସୁସମାଚାର ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ତାହାଙ୍କ ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ଵ ସଫଳ ହେବ।” ^a

ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଆସୁଥିବା ସେହି ବାଣୀ ପୁନର୍ବାର ମୋତେ କହିଲା, “ଯାଅ, ସମୁଦ୍ର ଓ ସ୍ଥଳ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦୂତଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ସେହି ମୁକ୍ତ ନଳାକାର ପୁସ୍ତକ ନିଅ।”

ତେଣୁ ମୁଁ ସେହି ଦୂତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ ସେହି ଛୋଟ ପୁସ୍ତକ ମାଗିଲି। ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଏହା ନେଇ ଖାଅ। ଏହା ତୁମ୍ଭ ଉଦର ତିକ୍ତ କରିବ, ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭ ମୁଖରେ ମଧୁ ପରି ମିଷ୍ଟ ହେବ।”

ତେଣୁ ମୁଁ ସେହି ଦୂତଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ସେହି ଛୋଟ ପୁସ୍ତକ ନେଇ ଖାଇଲି। ତାହା ମୋହର ମୁଖରେ ମଧୁ ପରି ମିଷ୍ଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଖାଇଲା ଉତ୍ତାରେ ମୋହର ଉଦର ତିକ୍ତ ହେଲା। ତତ୍ପରେ ସେମାନେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଅନେକ ଗୋଷ୍ଠୀ, ଜାତି, ଭାଷା ଓ ରାଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମ୍ଭକୁ ପୁନର୍ବାର ଭାବବାଣୀ କହିବାକୁ ହେବ।”