ପଞ୍ଚମ ତୂରୀ ବାଜେ

ଅତଳ ଗହ୍ୱର ଖୋଲେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ମୁଖ ଥିବା ପଙ୍ଗପାଳ ଆମର ପିତାଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ମାସ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତି; ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଖୋଜନ୍ତି କିନ୍ତୁ ମରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତାʼପରେ କୋଡ଼ିଏ କୋଟି ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସୈନ୍ୟ ମାନବଜାତିର ଏକ ତୃତୀୟାଂଶଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି। ବଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିମା, ହତ୍ୟା ଓ ଚୋରି ଧରି ରଖନ୍ତି। ଏଠାରେ କୌଣସି ବିଷୟ କାହାକୁ ମନପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଆଣେ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 9।

ପଞ୍ଚମ ଦୂତ ତୂରୀ ବଜାଇଲେ, ଆଉ ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପତିତ ଏକ ତାରା ଦେଖିଲି, ପୁଣି ପାତାଳ କୂପର ଚାବି ତାହାକୁ ଦିଆଗଲା। ସେ ପାତାଳ କୂପ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କଲା, ଆଉ ବୃହତ ଭାଟିର ଧୂମ ପରି ଧୂମ ଉଠିଲା; କୂପର ସେହି ଧୂମ ଦ୍ଵାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେଲା। ଆଉ ସେହି ଧୂମରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ପଙ୍ଗପାଳ ବାହାରି ଆସିଲେ, ପୁଣି ପୃଥିବୀର ବିଛା ପରି ସେମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଆଗଲା। ପୃଥିବୀର ତୃଣ, କୌଣସି ହରିତ ଚାରା କିମ୍ବା କୌଣସି ବୃକ୍ଷର କ୍ଷତି ନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହାଗଲା—କେବଳ ଯେଉଁମାନଙ୍କ କପାଳରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୁଦ୍ରା ନାହିଁ, ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ଷତି କରିବେ। ^a ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦିଆଗଲା ନାହିଁ, ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ନିମନ୍ତେ—ବିଛା କାହାକୁ ବିନ୍ଧିଲେ ଯେଉଁପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ, ସେହିପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା। ସେହି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଅନ୍ଵେଷଣ କରିବେ, ମାତ୍ର ତାହା ପାଇବେ ନାହିଁ, ମରିବା ନିମନ୍ତେ ବାଞ୍ଛା କରିବେ, ମାତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ପଳାୟନ କରିବ।

ସେହି ପଙ୍ଗପାଳମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ନିମନ୍ତେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଅଶ୍ଵ ସଦୃଶ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ମୁକୁଟ ଥିଲା, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ ମନୁଷ୍ୟ ମୁଖ ସଦୃଶ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନଙ୍କ କେଶ ପରି କେଶ ଥିଲା, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଦନ୍ତ ସିଂହର ଦନ୍ତ ସଦୃଶ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଲୌହ ପରି ବକ୍ଷବର୍ମ ଥିଲା, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷର ଶବ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଧାବମାନ ଅନେକ ଅଶ୍ଵ ଓ ରଥର ଶବ୍ଦ ସଦୃଶ ଥିଲା। ବିଛା ପରି ସେମାନଙ୍କର ଲାଙ୍ଗୁଳ ଥିଲା ଓ ତହିଁରେ କଣ୍ଟା ଥିଲା; ପାଞ୍ଚ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କର କ୍ଷତି କରିବାର ଶକ୍ତି ସେଥିରେ ଥିଲା। ପାତାଳର ଦୂତ ସେମାନଙ୍କ ରାଜା ଅଟନ୍ତି—ଏବ୍ରୀ ଭାଷାରେ ବିନାଶ, ଗ୍ରୀକ ଭାଷାରେ ଆପଲ୍ଲିୟୋନ୍। ^b

ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାପ ଅତୀତ ହେଲା; ଦେଖ, ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ପରେ ଆଉ ଦୁଇ ସନ୍ତାପ ଆସିବାକୁ ଅଛି।

ତାʼପରେ ଷଷ୍ଠ ଦୂତ ତୂରୀ ବଜାଇଲେ, ଆଉ ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖସ୍ଥ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବେଦିର ଚାରି ଶୃଙ୍ଗରୁ ଏକ ସ୍ଵର ଶୁଣିଲି, ତାହା ତୂରୀଧାରୀ ଷଷ୍ଠ ଦୂତଙ୍କୁ କହିଲା, “ମହାନଦୀ ଫରାତ ନିକଟରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ଚାରି ଦୂତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।”

ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ତୃତୀୟାଂଶକୁ ବଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେହି ଘଟିକା, ଦିବସ, ମାସ ଓ ବର୍ଷ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚାରି ଦୂତ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଅଶ୍ଵାରୋହୀ ସୈନ୍ୟଦଳର ସଂଖ୍ୟା କୋଟି କୋଟି ଥିଲା; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଶୁଣିଲି। ସେହି ଦର୍ଶନରେ ମୁଁ ଅଶ୍ଵ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଆରୋହୀମାନଙ୍କୁ ଏହିପ୍ରକାର ଦେଖିଲି: ଅଗ୍ନି, ନୀଳକାନ୍ତ ଓ ଗନ୍ଧକର ବର୍ଣ୍ଣ ପରି ବକ୍ଷବର୍ମ; ଅଶ୍ଵମାନଙ୍କ ମସ୍ତକ ସିଂହର ମସ୍ତକ ସଦୃଶ ଥିଲା, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି, ଧୂମ ଓ ଗନ୍ଧକ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିର୍ଗତ ଏହି ତିନି ମହାମାରୀ—ଅଗ୍ନି, ଧୂମ ଓ ଗନ୍ଧକ—ଦ୍ଵାରା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ତୃତୀୟାଂଶ ବଧ ହେଲେ। ସେହି ଅଶ୍ଵମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ ଓ ଲାଙ୍ଗୁଳରେ ଅଛି—ସେମାନଙ୍କ ଲାଙ୍ଗୁଳ ସର୍ପ ସଦୃଶ, ତହିଁର ମସ୍ତକ ଅଛି, ଆଉ ତଦ୍ଵାରା ସେମାନେ କ୍ଷତି କରନ୍ତି।

ଏହି ସବୁ ମହାମାରୀରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବଧ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତଥାପି ଆପଣା ଆପଣା ହସ୍ତକୃତ କର୍ମରୁ ଫେରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲେ—ଭୂତ ଓ ଦୃଷ୍ଟି, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଗମନ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୌପ୍ୟ, ପିତ୍ତଳ, ପ୍ରସ୍ତର ଓ କାଷ୍ଠର ପ୍ରତିମାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଆଉ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ନରହତ୍ୟା, ଆପଣାମାନଙ୍କ ମାୟାବିତ୍ଵ, ଆପଣାମାନଙ୍କ ବ୍ୟଭିଚାର କିମ୍ବା ଆପଣାମାନଙ୍କ ଚୌର୍ଯ୍ୟ କର୍ମରୁ ମନ-ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେ ନାହିଁ।