ပဉ္စမတံပိုးခရာမှုတ်ခြင်း

တွင်းနက်ကြီး ပွင့်လာပြီး လူမျက်နှာရှိသော ကျိုင်းကောင်တို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ တံဆိပ်မရှိသူ အားလုံးကို ငါးလပတ်လုံး ညှဉ်းပန်း၏၊ လူတို့သည် သေခြင်းကို ရှာသော်လည်း မသေနိုင်ကြ။ ထို့နောက် မြင်းစီးတပ် သန်းနှစ်ရာတို့က လူသားသုံးပုံတစ်ပုံကို သတ်ကြ၏။ အသက်ရှင်ကျန်သူတို့သည် မိမိတို့ရုပ်တုများ၊ လူသတ်ခြင်းနှင့် ခိုးခြင်းကို ဆက်လက်စွဲကိုင်ကြ၏။ ဤအရာတစ်ခုမျှ မည်သူ့ကိုမျှ နောင်တရခြင်းသို့ မရောက်စေ။

အခန်း 9။

ပဉ္စမကောင်းကင်တမန်သည် တံပိုးမှုတ်လေ၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်မှ မြေကြီးသို့ကျသောကြယ်တစ်လုံးကို ငါမြင်၏။ ထိုကြယ်အား အနက်ဆုံးတွင်း၏တွင်းဝသော့ကို ပေးအပ်ခြင်းခံရ၏။ ထိုကြယ်သည် အနက်ဆုံးတွင်း၏တွင်းဝကိုဖွင့်လိုက်ရာ မီးဖိုကြီးမှထွက်သောမီးခိုးကဲ့သို့ မီးခိုးသည်တက်လေ၏။ ထိုတွင်း၏မီးခိုးကြောင့် နေနှင့်လေသည် မှောင်မိုက်သွား၏။ ထိုမီးခိုးထဲမှ ကျိုင်းကောင်တို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ထွက်လာကြ၍ မြေကြီးပေါ်ရှိ ကင်းမြီးကောက်များကဲ့သို့သော တန်ခိုးကိုရရှိကြ၏။ မြေကြီး၏မြက်ပင်၊ စိမ်းလန်းသောအပင်များနှင့် သစ်ပင်များကိုမဖျက်ဆီးဘဲ၊ နဖူး၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏တံဆိပ်တော်မပါသောသူတို့ကိုသာ ဘေးဥပဒ်ပြုရန် ထိုကျိုင်းကောင်တို့အား အမိန့်ပေးခြင်းခံရကြ၏။ ^a ထိုသူတို့ကိုသတ်ရန်ခွင့်မပြုဘဲ ငါးလပတ်လုံးညှဉ်းဆဲရန်သာ ခွင့်ပြု၏။ ထိုညှဉ်းဆဲခြင်းကား ကင်းမြီးကောက်သည် လူတစ်ဦးကိုထိုးသောအခါ ဖြစ်သောဝေဒနာကဲ့သို့တည်း။ ထိုကာလ၌ လူတို့သည်သေခြင်းကိုရှာကြသော်လည်း မတွေ့ရကြ။ သေချင်ကြသော်လည်း သေခြင်းသည် သူတို့ထံမှ ထွက်ပြေးလိမ့်မည်။

ထိုကျိုင်းကောင်တို့၏အဆင်းသဏ္ဌာန်သည် စစ်တိုက်ရန်အသင့်ရှိသောမြင်းများနှင့်တူ၏။ ၎င်းတို့၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေနှင့်တူသောသရဖူများရှိ၍ မျက်နှာတို့သည် လူ၏မျက်နှာနှင့်တူ၏။ ၎င်းတို့၏ဆံပင်သည် မိန်းမတို့၏ဆံပင်ကဲ့သို့ဖြစ်၍ သွားတို့သည် ခြင်္သေ့၏သွားကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၌ သံချပ်ကဲ့သို့သော ရင်အုပ်တန်ဆာများရှိ၍ အတောင်တို့၏အသံကား စစ်ပွဲသို့ပြေးဝင်သော မြင်းများနှင့်ရထားများ၏အသံကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏အမြီးသည် ကင်းမြီးကောက်နှင့်တူ၍ ဆူးများပါရှိ၏။ ထိုအမြီး၌ လူတို့ကို ငါးလပတ်လုံးညှဉ်းဆဲနိုင်သောတန်ခိုးရှိ၏။ ၎င်းတို့၏ရှင်ဘုရင်ကား အနက်ဆုံးတွင်း၏ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်၏။ ထိုသူ၏နာမည်ကို ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် “ဖျက်ဆီးခြင်း” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ဂရိဘာသာဖြင့် အပေါလျုန်ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်၏။ ^b

ပထမအမင်္ဂလာသည် ကုန်လွန်လေပြီ။ ကြည့်လော့၊ ထိုနောက် အမင်္ဂလာနှစ်ပါးသည် လာစရာကျန်သေး၏။

ထို့နောက် ဆဋ္ဌမကောင်းကင်တမန်သည် တံပိုးမှုတ်လေ၏။ ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ရှိသော ရွှေယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုလေးချောင်းမှ ထွက်သောအသံကို ငါကြား၏။ ထိုအသံက တံပိုးကိုင်သော ဆဋ္ဌမကောင်းကင်တမန်အား “ဥဖရတ်မြစ်ကြီး၌ ချည်နှောင်ထားသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါးကို လွှတ်လိုက်လော့” ဟုဆို၏။

လူသားအမျိုးသုံးပုံတစ်ပုံကိုသတ်ရန် ထိုနာရီ၊ နေ့၊ လနှင့်နှစ်အတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါးသည် လွှတ်ခြင်းခံရကြ၏။ မြင်းစီးစစ်သည်တို့၏အရေအတွက်ကား သန်းနှစ်ရာဖြစ်၏။ ထိုအရေအတွက်ကို ငါကြား၏။ ရူပါရုံ၌ မြင်းများနှင့် မြင်းစီးသူရဲတို့ကို ငါမြင်ပုံကား ဤသို့တည်း။ ၎င်းတို့၏ရင်အုပ်တန်ဆာများသည် မီးရောင်၊ နီလာကျောက်ရောင်နှင့် ကန့်ရောင်ရှိ၏။ မြင်းတို့၏ဦးခေါင်းသည် ခြင်္သေ့၏ဦးခေါင်းကဲ့သို့ဖြစ်၍ ပါးစပ်မှ မီး၊ မီးခိုးနှင့်ကန့်တို့ ထွက်လေ၏။ ပါးစပ်မှထွက်သော မီး၊ မီးခိုးနှင့်ကန့်တည်းဟူသော ဤကပ်သုံးပါးဖြင့် လူသားအမျိုးသုံးပုံတစ်ပုံသည် သေကြေ၏။ ထိုမြင်းတို့၏တန်ခိုးသည် ပါးစပ်နှင့်အမြီး၌ရှိ၏။ ၎င်းတို့၏အမြီးသည် မြွေကဲ့သို့ ဦးခေါင်းရှိ၍ ထိုဦးခေါင်းဖြင့် ဘေးဥပဒ်ပြုကြ၏။

ဤကပ်များဖြင့်မသေဘဲ ကြွင်းကျန်သောလူသားတို့သည် နတ်ဆိုးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်၊ မသွားလာနိုင်သော ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးဝါ၊ ကျောက်နှင့်သစ်သားဖြင့်လုပ်သော ရုပ်တုများကိုလည်းကောင်း ကိုးကွယ်လျက် မိမိတို့လက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောအရာတို့မှ လှည့်ပြန်ရန် ငြင်းဆန်ကြသေး၏။ ၎င်းတို့၏လူသတ်ခြင်း၊ စုန်းအတတ်ပြုခြင်း၊ ကာမဂုဏ်လိုက်စားခြင်းနှင့် ခိုးဝှက်ခြင်းတို့အတွက်လည်း နောင်တမရကြ။