ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10

10 ¹ਫੇਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉਤਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਤਰੰਗੀ ਪੀਂਘ ਸੀ, ਉਹ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ²ਉਹ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪੱਤਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ³ਅਤੇ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਗੱਜਣ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ।

⁴ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: “ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਆਖੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਲਾ ਕੇ ਬੰਦ ਰੱਖ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਖ।”

⁵ਫੇਰ ਜਿਹੜਾ ਦੂਤ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚੁੱਕਿਆ, ⁶ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ, ਜੋ ਜੁੱਗੋ-ਜੁੱਗ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਭ ਸਿਰਜਿਆ: “ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ! ⁷ਸਗੋਂ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸੱਤਵਾਂ ਦੂਤ ਆਪਣੀ ਤੁਰ੍ਹੀ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭੇਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।” ^a a v7 ਜਿਹੜਾ ਭੇਤ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਬੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਖ਼ਬਰੀ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ 3:8-9; ਕੁਲੁੱਸੀਆਂ 1:26-27)।

⁸ਜਿਹੜੀ ਅਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਜਾਹ, ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪੱਤਰੀ ਲੈ ਲੈ।”

⁹ਸੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੱਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖਾ ਜਾਹ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਕੌੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇਗੀ।”

¹⁰ਮੈਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੱਤਰੀ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਖਾ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ; ਪਰ ਖਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰਾ ਢਿੱਡ ਕੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ¹¹ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਮਤਾਂ, ਕੌਮਾਂ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਫੇਰ ਅਗੰਮ ਵਾਕ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।”