Die Magtige Engel Daal Neer

'n Engel plaas een voet op die see en een op die land en sweer by ons Vader: geen uitstel meer nie. Sewe donderslae spreek, en Johannes word verbied om dit neer te skryf. Hy eet die klein boekrol: heuning in sy mond, bitter daarna. Hy moet weer profeteer.

Hoofstuk 10.

Toe sien ek nog ’n magtige engel wat uit die hemel neerdaal, gehul in ’n wolk, met ’n reënboog oor sy kop, sy gesig soos die son en sy voete soos vurige pilare. Hy het ’n klein oop boekrol vasgehou en sy regtervoet op die see en sy linkervoet op die land gesit, en het geroep soos ’n brullende leeu. Toe hy roep, het sewe donderslae gespreek.

Toe die sewe donderslae spreek, wou ek net begin skryf, maar ek het ’n stem uit die hemel gehoor: “Verseël wat hulle gesê het; moenie dit neerskryf nie.”

Toe het die engel wat ek op die see en op die land sien staan het, sy regterhand na die hemel opgehef, en het gesweer by ons Vader wat tot in alle ewigheid leef, wat die hemel geskep het en alles wat daarin is, die aarde en alles wat daarop is, en die see en alles wat daarin is: “Daar sal geen uitstel meer wees nie! Wanneer die sewende engel op die punt staan om op sy trompet te blaas, sal ons Vader se verborgenheid vervul word, soos hy dit aan sy diensknegte, die profete, aangekondig het.” ^a

Die stem uit die hemel het weer gespreek: “Gaan neem die oop boekrol uit die hand van die engel wat op die see en die land staan.”

Toe het ek na die engel toe gegaan en vir hom gevra om die klein boekrol. Hy het gesê: “Neem dit en eet dit op. Dit sal jou maag bitter maak, maar in jou mond sal dit so soet soos heuning wees.”

Ek het die klein boekrol uit die engel se hand geneem en dit opgeëet. In my mond was dit so soet soos heuning, maar nadat ek dit geëet het, het my maag bitter geword. Toe het hulle vir my gesê: “Jy moet weer profeteer oor baie volke, nasies, tale en konings.”