Pelitane Rama kita

Bab bab ukuran lan karep: anggur sing ngece, timbangan sing jujur, wong tuku sing nyuda rega banjur gumunggung bab tawarane, warisan sing direbut kesusu. Ngakoni yen ora ana wong sing bisa ngaku atine resik, lan nyebut rohe manungsa iku dilahe Rama kita, sing niti-priksa nganti tekan jero.

Pasal 20.

Anggur iku tukang moyoki, omben-omben keras iku tukang gawe pasulayan, lan sing sapa kesrimpet dening iku ora wicaksana. Girise ratu iku kaya panggerenge singa; sing sapa gawe nepsune, ngilangake nyawane dhewe. Dadi kaurmatan tumrap wong kang ngedohi pasulayan, nanging saben wong gemblung iku gampang padu. Wong kesed ora gelem mluku ing mangsa labuh; mula ing mangsa panen dheweke golek pameton, nanging ora oleh apa-apa. Niyate atine wong iku kaya banyu kang jero, nanging wong kang duwe pangreten bisa nimba metu. Akeh wong kang ngundhangake sih-katresnane dhewe, nanging wong kang setya—sapa kang bisa nemu? Wong kang bener lumaku ing katulusane; rahayu anak-anake ing sapungkure! Ratu kang lenggah ing dhampar pangadilan napeni sakehing piala srana mripate. Sapa kang bisa ngucap, “Aku wis ngreksa atiku tetep resik; aku wis kasucekake saka dosaku”? Timbangan kang ora padha lan takeran kang ora padha—Rama kita gegethingan marang loro-lorone. Malah bocah iku wis katara saka tumindake, yaiku apa kelakuane iku resik lan jujur. Kuping kang bisa krungu lan mripat kang bisa ndeleng—Rama kita kang nitahake loro-lorone. Aja seneng turu, supaya kowe ora dadi mlarat; melekna mripatmu, temahan kowe bakal kacukupan pangan. “Ala, ala!” celathune wong kang tuku—banjur lunga lan ngegung-egungake anggone oleh murah. Ana emas lan sesotya kang akeh cacahe, nanging lambe kang ngucapake kawruh iku raja-brana kang langka. Jupuken sandhangane wong kang dadi tanggungan tumrap wong liya; cekelen minangka gadhen manawa dheweke nanggung wong manca. Pangan kang kaoleh saka panipu iku krasa legi, nanging sawise iku cangkeme kebak krikil. Rancangan iku dadi mantep srana rembugan; mulane mangsaha perang mung kanthi pituduh kang wicaksana. Tukang ngrasani iku mbukak wewadi; mulane aja kekancan karo wong kang criwis. Sing sapa nyupatani bapak utawa ibune—pelitane bakal dipateni ing peteng kang njero banget. Warisan kang kaoleh kanthi kesusu banget ing wiwitane, ora bakal diberkahi ing wekasane. Aja ngucap, “Aku bakal males piala kanthi piala.” Antinen Rama kita, temah Panjenengane bakal ngluwari kowe. Rama kita gegethingan marang timbangan kang ora padha, lan traju kang ngapusi iku ora becik. Lakune wong iku katuntun dening Rama kita; mulane kepriye wong bisa ngerti dalane dhewe? Dadi jiret manawa kanthi kesusu wong nyaosake samubarang, lan lagi sawise iku nimbang-nimbang maneh janjine. Ratu kang wicaksana napeni para wong duraka lan nglakokake rodha panggilingan ngliwati wong-wong mau. Rohe manungsa iku pelitane Rama kita, kang nalusuri saben pojoking batin. Sih-katresnan lan kasetyan iku ngreksa ratu; dhampare kaukuhake srana sih-katresnan. Kamulyane wong enom iku kekuwatane, nanging kaendahane wong tuwa iku rambut kang uwanen. Tatu saka pukulan iku ngresiki piala, lan gebugan iku nyucekake batin kang jero.