چاپ شوی
کتاب

د زمونږ پلار څراغ

د پیمانو او انګېزو څپرکی: هغه شراب چې ملنډې وهي، رښتیني تلې، یو پېرودونکی چې بیه ټیټوي بیا په خپله سودا ویاړي، او هغه میراثونه چې ډېر ژر ونیول شي. دا مني چې هېڅوک نه شي ویلی چې زړه یې پاک دی، او د انسان روح زموږ د پلار څراغ بولي چې تر ټولو دننه برخې لټوي.

څپرکی 20.

شراب ملنډې وهوونکى دى، تېزه نشه جګړې راپاروونکې ده، او څوک چې په دې سره لار ورکوى هغه هوښيار نۀ دے. د بادشاه وېره د زمرى د غُرهار په شان ده، څوک چې هغه په غصه کوى هغه خپل ژوند بايلى. د اِنسان دپاره دا عزت دے چې د جګړې نه ليرې پاتې شى، خو هر بې‌وقوف ژر جګړې ته چمتو وى. سست سړے د منئ په موسم کښې قلبه نۀ کوى، نو د فصل په وخت کښې فصل لټوى خو هيڅ نۀ مومى. د اِنسان د زړۀ اِرادې ژورې اوبۀ دى، خو هوښيار سړے هغه راوباسى. ډېر خلق په خپله وفاداره مينه ووياړى، خو وفادار سړے څوک موندلے شى؟ صادق سړے په خپله راستۍ کښې ګرځى، د هغۀ اولاد به د هغۀ نه پس بختور وى! بادشاه چې د اِنصاف په تخت باندې ناست وى، هغه په خپلو سترګو سره ټوله بدى بېلوى. څوک وئيلے شى چې، ”ما خپل زړۀ پاک ساتلے دے، زۀ د خپلې ګناه نه پاک شوے يم“؟ نابرابر تول او نابرابر پېمانې — زمونږ پلار د دواړو نه کرکه کوى. ان ماشوم هم د خپلو کارونو نه پېژندلے شى، چې آيا د هغۀ چال چلن پاک او سم دے کۀ نه. اورېدونکے غوږ او ليدونکې سترګه — زمونږ پلار دا دواړه جوړ کړل. د خوب سره مينه مۀ کوه، ګنې غريب به شې، سترګې خلاصې کړه، نو ډوډۍ به دې بس وى. اخستونکے وائى چې، ”دا بې‌قدره شے دے، بې‌قدره!“ خو بيا چې لاړ شى نو په خپل سودا ووياړى. سره زر شته او د جواهراتو ډېرے شته، خو هغه شونډې چې علم وائى هغه قيمتى خزانه ده. د هغه سړى جامې واخله چې د اجنبى دپاره ضامن شوے وى، او کله چې د پردو دپاره داسې کوى نو هغه د ګرو په توګه وساته. په دوکه سره لاس ته راغلې ډوډۍ خوږه ښکارى، خو بيا پس خوله د کاڼو نه ډکه شى. منصوبې په مشورې سره پخې کيږى، نو جنګ هم د هوښيارۍ په رهنمائۍ سره وکړه. چغلى کوونکے رازونه فاش کوى، نو د بکواسى سره مۀ ناسته والاړه کوه. څوک چې خپل پلار يا مور ته کنځل کوى — د هغۀ څراغ به په تک تيارۀ کښې مړ شى. هغه ميراث چې په شروع کښې ډېر ژر لاس ته راشى، د هغې په آخر کښې به برکت نۀ وى. مۀ وايه چې، ”زۀ به بدى د بدۍ په بدل کښې ورکوم.“ زمونږ پلار ته انتظار کوه، نو هغه به دې خلاص کړى. زمونږ پلار د نابرابرو تولونو نه کرکه کوى، او دوکه بازه تله هيڅ ښه نۀ ده. د اِنسان قدمونه زمونږ پلار په لار اچوى، نو بيا اِنسان څنګه خپله لار پوهېدے شى؟ دا يو دام دے چې اِنسان بې‌سوچه يو شے وقف کړى او بيا پس د خپلې نذر په حقله سوچ وکړى. هوښيار بادشاه بدکاران بېلوى، او په هغوئ باندې د دانو مښلو پاړے چلوى. د اِنسان روح د زمونږ پلار څراغ دے، چې د زړۀ هره ژوره برخه پلټى. وفاداره مينه او وفادارى بادشاه ساتى، د هغۀ تخت په وفاداره مينه سره ټينګيږى. د ځوانانو لوئى د هغوئ طاقت دے، خو د بوډاګانو ښائست د هغوئ سپين وېښتۀ دى. د ټپونو ګذارونه بدى پاکوى، او وهل د زړۀ ژورې برخې صفا کوى.