ምሳሌ 20

20 ¹የወይን ጠጅ ፌዘኛ ነው፤ ብርቱ መጠጥ ጠበኛ ነው፤ በእርሱም የሚንገዳገድ ሁሉ ጠቢብ አይደለም። ²የንጉሥ ዛቻ እንደ አንበሳ ጩኸት ነው፤ እርሱን የሚያስቈጣ ነፍሱን ያስከፍላል። ³ከጠብ መራቅ ለሰው ክብር ነው፤ ተላላ ሁሉ ግን ለጠብ ይቸኵላል። ⁴ሰነፍ ሰው በወቅቱ አያርስም፤ ስለዚህ በመከር ጊዜ ፍሬ ይፈልጋል፤ ምንም አያገኝም። ⁵በሰው ልብ ውስጥ ያለ ዐሳብ ጥልቅ ውሃ ነው፤ አስተዋይ ሰው ግን ይቀዳዋል። ⁶ብዙ ሰው የራሱን ታማኝ ፍቅር ይናገራል፤ ታማኝ ሰውን ግን ማን ያገኘዋል? ⁷ጻድቅ በቅንነቱ ይመላለሳል፤ ከእርሱ በኋላ ያሉ ልጆቹ የተባረኩ ናቸው! ⁸በፍርድ ዙፋን ላይ የተቀመጠ ንጉሥ ክፋትን ሁሉ በዓይኖቹ ይበትናል። ⁹“ልቤን ንጹሕ አድርጌአለሁ፤ ከኀጢአቴ ነጽቻለሁ” ብሎ ማን ሊናገር ይችላል? ¹⁰ልዩ ልዩ ሚዛንና ልዩ ልዩ መስፈሪያ — አባታችን ሁለቱንም ይጸየፋቸዋል። ¹¹ልጅ እንኳ በሥራው ይታወቃል፤ አካሄዱ ንጹሕና ቅን መሆኑ ይታወቃል። ¹²የሚሰማ ጆሮና የሚያይ ዓይን — አባታችን ሁለቱንም ሠራቸው። ¹³እንቅልፍን አትውደድ፤ አለዚያ ድኻ ትሆናለህ፤ ዓይኖችህን ግለጥ፤ እንጀራም ትጠግባለህ። ¹⁴ገዢው “ዋጋ ቢስ ነው፤ ዋጋ ቢስ ነው!” ይላል፤ ከዚያም ሄዶ በግዢው ይመካል። ¹⁵ወርቅና የበዛ ዕንቍ አለ፤ ዕውቀትን የሚናገሩ ከንፈሮች ግን ውድ ሀብት ናቸው። ¹⁶ለእንግዳ ዋስ የሆነውን ሰው ልብስ ውሰድ፤ ለባዕዳን ዋስ ሲሆን እንደ መያዣ ያዘው። ¹⁷በማታለል የተገኘ እንጀራ ጣፋጭ ነው፤ በኋላ ግን አፉ ጠጠር ይሞላል። ¹⁸ዕቅድ በምክር ይጸናል፤ ስለዚህ ጦርነትን በጥበብ መሪነት አካሂድ። ¹⁹ሐሜተኛ ምስጢርን ያጋልጣል፤ ስለዚህ ከለፍላፊ ሰው ጋራ አትተባበር። ²⁰አባቱን ወይም እናቱን የሚረግም ሰው — መብራቱ በጥቅጥቅ ጨለማ ይጠፋል። ²¹በመጀመሪያ ፈጥኖ የተገኘ ርስት በመጨረሻው አይባረክም። ²²“ክፉን በክፉ እመልሳለሁ” አትበል፤ አባታችንን ተስፋ አድርግ፤ እርሱም ያድንሃል። ²³አባታችን ልዩ ልዩ ሚዛንን ይጸየፋል፤ የተጭበረበረ መስፈሪያም መልካም አይደለም። ²⁴የሰው እርምጃ በአባታችን ይመራል፤ ታዲያ ማንም የራሱን መንገድ እንዴት ሊያስተውል ይችላል? ²⁵አንድን ነገር ሳያስቡ መለየት፤ ኋላም ስለ ስእለቱ ዳግም ማሰብ ወጥመድ ነው። ²⁶ጠቢብ ንጉሥ ክፉዎችን ይበትናል፤ የመውቂያውንም መንኰራኵር በላያቸው ያስኬዳል። ²⁷የሰው መንፈስ የአባታችን መብራት ነው፤ የውስጥን ክፍል ሁሉ ይመረምራል። ²⁸ታማኝ ፍቅርና ታማኝነት ንጉሥን ይጠብቃሉ፤ ዙፋኑም በታማኝ ፍቅር ይጸናል። ²⁹የወጣቶች ክብር ኀይላቸው ነው፤ የሽማግሌዎች ግርማ ግን ሽበታቸው ነው። ³⁰የሚያቈስል ግርፋት ክፋትን ያስወግዳል፤ ድብደባም የውስጥን ክፍል ያነጻል።