Çira Bavê me

Beşek li ser pîvan û mebestan: şeraba ku tinazan dike, kêşanên durust, kiryarek ku bihayê dadixe paşê bi kirîna xwe pozdariyê dike, mîrasên ku pir zû tên girtin. Qebûl dike ku tu kes nikare bibêje dilê wî pak e, û ruhê mirov çira Bavê me dibêje, ya ku hundirê herî kûr lêdigere.

Beş 20.

Şerab tinazkar e, araq şerengêz e, û kesê ku di bin wê de teyisî ne aqilmend e. Tirsa padîşah mîna gurmîna şêr e; kesê ku wî hêrs bike, canê xwe wenda dike. Rûmet e ji bo mirov ku xwe ji pevçûnê dûr bigire, lê her bêaqil zû dikeve nîqaşê. Tiralek di payizê de cot nake; loma di danê dirûnê de li berheman digere û tiştekî nabîne. Niyetên dilê mirov avên kûr in, lê yê ku têgihîştin heye wan dikişîne derve. Gelek mirov hezkirina xwe ya dilsoz radigihînin, lê yekî dilsoz—kî dikare bibîne? Mirovên rast di yekrengiya xwe de dimeşin; xwezî bi zarokên wan ên piştî wan! Padîşahê ku li ser textê darizandinê rûniştî, bi çavên xwe hemû xerabiyê bijart diavêje. Kî dikare bibêje: “Min dilê xwe pak hiştiye; ez ji gunehê xwe paqij im”? Kêşanên newekhev û pîvanên newekhev—Bavê me ji herduyan jî nefret dike. Zarokek jî bi kirinên xwe tê naskirin, bi wê yekê ku gelo reftara wî pak û rast e. Guhê ku dibihîze û çavê ku dibîne—Bavê me herdu jî çêkirin. Ji xewê hez neke, da ku tu feqîr nebî; çavên xwe veke, û wê nanê te zêde bibe. Kiryar dibêje: “Bêqîmet e, bêqîmet e!”—paşê diçe û bi kirîna xwe pozdariyê dike. Zêr heye û gelek cewher hene, lê lêvên ku zanînê dibêjin xezîneyeke kêmpeyda ne. Kincê kesê ku ji bo xerîbekî kefîl dibe jê bistîne; gava ew ji bo biyaniyan wisa dike, wî wekî rehn bigire. Nanê ku bi xapandinê tê bidestxistin şêrîn e, lê paşê dev ji xîzê tije dibe. Plan bi şêwirmendiyê tên saz kirin; loma tenê bi rêberiya aqilmend şer bike. Galegalker sirekê fûr dide; loma bi devqerefî re hevaltiyê neke. Kesê ku li bavê xwe an diya xwe nifiran dike—wê çira wî di tariya herî kûr de bê temirandin. Mîratek ku di destpêkê de pir bi lez tê bidestxistin, wê di dawiyê de nebe bereket. Nebêje: “Ezê xerabiyê bi xerabiyê bidim.” Li hêviya Bavê me be, û ewê te rizgar bike. Bavê me ji kêşanên newekhev nefret dike, û mêzîna xayîn ne baş e. Gavên mirov ji aliyê Bavê me ve tên rêvebirin; nexwe mirov çawa dikare riya xwe fêm bike? Dafik e ku mirov bi bêhemdî tiştekî terxan bike û tenê paşê li ser soza xwe dîsa bifikire. Padîşahê aqilmend xerabkaran bijart diavêje û çerxa bênderê li ser wan dajo. Ruhê mirov çira Bavê me ye, ku li hemû kûrahiyên hundir digere. Hezkirina dilsoz û dilsozî padîşah diparêzin; bi hezkirina dilsoz textê wî tê ragirtin. Rûmeta ciwanan hêza wan e, lê spehîtiya kalan porspîbûn e. Darbên birîndar xerabiyê dişon, û lêdan kûrahiyên hundir paqij dikin.