Ibsaa Abbaa Keenyaa

Boqonnaa safartuu fi kaayyoo: daadhii kan qoostu, safartuu amanamaa, bitaan gatii gadi buusee ergasii gatii isaa of jajuu, dhaala suuta osoo hin ta'in jalqabuu. Namni tokko onnee qulqulluu qaba jechuu hin dandaʼu jedha, hafuura namaas ibsaa Abbaa keenyaa, gara keessaa barbaaddu jedha.

Boqonnaa 20.

Daadhiin wayinii nama qoosa, dhugaatiin cimaan lola kakaasa; namni isaan dhugee gatamu ogeessa miti. Sodaan mootii akka bubbuqa leencaa ti; kan isa aarsu lubbuu ofii isaa in dhabsiisa. Namni lola irraa fagaatee jiraachuun ulfina isaa ti, gowwaan hundinni garuu lola dafee jalqaba. Namni hojii jibbu yeroo gannaa hin qotu; kanaaf yeroo midhaan funaanamu midhaan barbaada, garuu homaa hin argatu. Karoorri garaa namaa bishaan gad fagoo ti; namni hubannoo qabu garuu ba'ee isaa baasa. Namoonni baay'een gaarummaa ofii isaanii in labsu; namicha amanamaa garuu eenyutu argachuu danda'a? Qajeeltonni amanamummaa isaanii keessa in deemu; ijoolleen isaanii isaan booda eebbifamoo dha! Mootiin teessoo murtii irra taa'e hammeenya hundumaa ija isaatiin adda in baasa. «Garaa koo qulqulleessee eegeera; cubbuu kootii qulqulleeffameera» jedhee eenyutu jechuu danda'a? Madaalli wal hin qixxaanne fi safartuun wal hin qixxaanne—lamaanuu Abbaa keenyaaf jibbisiisaa dha. Mucayyoon iyyuu hojii isaatiin in beekama, amalli isaa qulqulluu fi qajeelaa ta'uu isaatiin. Gurri dhaga'u fi ija argu—lamaanuu Abbaan keenya in uume. Hirribaa hin jaallatin, yoo hin ta'in hiyyeessa taata; ija kee bani, buddeena baay'ee in qabaatta. «Hin gaarre, hin gaarre!» jedha bitaan—ergasii deema, bitannaa isaatiin of in guddisa. Warqeen fi dhagaan gatii guddaa baay'ee jira, garuu hidhiin beekumsa dubbatu qabeenya baay'ee hin argamne dha. Uffata nama alagaaf wabii ta'e fudhu; yeroo inni alagootaaf akkas godhu wabii godhii qabi. Buddeenni sobaan argame in mi'aawa, booda garuu afaan dhagaa xixiqqaadhaan guutama. Karoorri gorsaan in jabaata; kanaaf waraana gorsa ogummaa qabuun malee hin geggeessin. Namni olola oofu icciitii in saaxila; kanaaf nama afaan banaa wajjin hin michooman. Namni abbaa isaa yookaan haadha isaa abaaru—ibsaan isaa dukkana guddaa keessatti in dhaama. Dhaalli jalqaba irratti baay'ee dafee argame dhuma irratti hin eebbifamu. «Hammeenya hammeenyaan nan deebisa» hin jedhin. Abbaa keenya eegi, inni si in oolcha. Abbaan keenya madaala wal hin qixxaanne in jibba, madaalli gowwoomsaa gaarii miti. Tarkaanfiin namaa Abbaa keenyaan in qajeelfama; yoos namni karaa ofii isaa akkamitti hubachuu danda'a? Utuu hin yaadin dafee waan tokko qulqulluu godhee booda kakaa irra deebi'ee yaaduun kiyyoo dha. Mootiin ogeessi hamoota adda in baasa, marsaa midhaan cirtuu isaan irra in oofa. Hafuurri namaa ibsaa Abbaa keenyaa dha, kutaa keessaa hundumaa in qora. Gaarummaa fi amanamummaan mootii in eega; gaarummaadhaan teessoon isaa in jabaata. Ulfinni dargaggootaa humna isaanii dha, miidhagina jaarsolii garuu rifeensa adii dha. Dha'aan madaa hammeenya in dhiqata, tumaan immoo kutaa keessaa in qulqulleessa.