Kaunggulan iku Kagungane Rama kita

Kaadilan lan pepénginan. Nindakaké sing bener luwih nyenengaké Rama kita tinimbang kurban, lan sapa sing nutup kuping marang wong mlarat, panjerité dhéwé ora bakal disaurі. Pepénginan matèni wong kesèd tanpa ampun. Kaping pindho kasebut yèn manggon ing pojok payon luwih becik tinimbang sapomahan karo bojo sing seneng padu.

Pasal 21.

Atine ratu iku kaya ilining banyu ana ing astane Rama kita; Panjenengane ngelihake menyang ngendi bae kang dadi karsane. Sakabehing laku manungsa iku katon bener ing mripate dhewe, nanging Rama kita kang nimbang atine. Nindakake apa kang bener lan adil iku luwih dadi keparenge Rama kita tinimbang kurban. Mripat kang gumunggung lan ati kang kumingsun— damaring wong duraka—iku dosa. Rancangane wong kang sregep iku temtu nuntun marang kaluberan, nanging saben wong kang kesusu bakal tumiba ing kamlaratan. Nglumpukake bandha sarana ilat kang goroh iku pega kang gelis sirna, kala kang nekakake pati. Pangrusake wong duraka bakal nyeret dheweke, awit padha ora gelem nindakake kaadilan. Dalane wong kang kaluputan iku menggak-menggok, nanging lakune wong kang suci iku jejeg. Luwih becik manggon ing pojoke payon tinimbang saomah karo wong wadon kang seneng tukar padu. Atine wong duraka iku kepengin marang piala; pepadhane ora oleh welas ing mripate. Samangsa wong gumunggung diukum, wong bodho dadi wicaksana; samangsa wong wicaksana diwulang, dheweke oleh kawruh. Rama kita, Kang Mahabener, mirsani omahe wong duraka lan ngrubuhake wong duraka marang karusakan. Sing sapa nutupi kupinge marang panguwuhe wong miskin, dheweke uga bakal sesambat lan ora kawangsulan. Pawewehan kang diwenehake kanthi sidheman iku nglilihake nepsu, lan besel kang diselapake ing jubah ngendhakake muntabe dukane. Samangsa kaadilan katindakake, iku dadi kabungahane wong bener, nanging dadi pagiris tumrap wong kang nglakoni piala. Wong kang nyimpang saka dalan pangreten bakal leren ing pakumpulane wong mati. Sing sapa seneng marang kasenengan bakal dadi miskin; sing sapa seneng marang anggur lan lenga ora bakal sugih. Wong duraka dadi tebusan kanggo wong bener, lan wong kang cidra kanggo wong kang jejeg. Luwih becik manggon ing tanah ara-ara samun tinimbang karo wong wadon kang seneng tukar padu lan grundelan. Bandha kang aji lan lenga ana ing omahe wong wicaksana, nanging wong gemblung ngentekake kabeh kang diduweni. Sing sapa ngupaya kabeneran lan katresnan kang setya bakal oleh urip, kabeneran, lan kaurmatan. Wong wicaksana njondhil menyang kuthane wong gagah prakosa lan ngrubuhake beteng kang diendelake. Sing sapa rumeksa marang cangkem lan ilate ngreksa awake dhewe saka karibedan. “Juru moyoki” iku jenenge wong gumunggung lan kumingsun kang tumindak kanthi kumawani kang nemen. Pepinginane wong kesed mateni dheweke, awit tangane ora gelem nyambut gawe. Sadina muput pepinginane saya ndadi, nanging wong bener aweh lan ora cegah. Kurbane wong duraka iku njijiki—apa maneh yen digawa kanthi niyat ala. Seksi palsu bakal tumpes, nanging sing sapa ngrungokake bakal menehi paseksi kang lestari. Wong duraka masang praupan kang kendel, nanging wong jejeg nggalih marang lakune. Ora ana kawicaksanan, ora ana pangreten, ora ana pirembug kang bisa tanggon nglawan Rama kita. Jaran iku dicawisake kanggo dina paprangan, nanging kaunggulan iku kagungane Rama kita.